Het lintje is er vooral voor de oudere mens, besefte ik, toen ik gisteren in de Beurs van Berlage de 62 Amsterdamse burgers bekeek die hun koninklijke onderscheiding mochten afhalen.

Over twintig jaar zullen velen van hen niet meer onder ons zijn, wat betekent dat hun nabestaanden het lintje dan ‘portvrij’ (dat gelukkig wel) aan de Kanselarij der Nederlandse Orden moeten terugsturen. Het lintje blijft immers eigendom van de Staat. De erfgenamen mogen het wel houden, maar alleen in bruikleen en tegen een waarborgsom die oploopt van 179 euro voor leden in de Orde van Oranje-Nassau tot 2.093 euro voor ridders grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Lees verder »

Het was zo’n vertederend tafereel, daar op die zonnige Nieuwmarkt, dat mijn hart een klop oversloeg. De mens is soms toch beter dan hij lijkt, dacht ik, en ik verschoof wat op mijn bankje om de gebeurtenissen beter te kunnen volgen.

Op een nabijgelegen bank – meer een rond, houten schot dat wiebelde als je bewoog – zat een man van een jaar of veertig met de bekende gelaatstrekken van een junk: holle wangen, geprononceerde jukbeenderen. Zijn haar piekte omhoog, maar dat zie je bij de braafste mensen sinds Johnny Rotten van de Sex Pistols er halverwege de jaren zeventig mee begonnen is.

Lees verder »

Goedenavond, mijn naam is Twan Huys, ik ben presentator van Nova en goede vriend van Ayaan Hirsi Ali die ik daarom altijd met veel respect interview, en ik zal vanavond Job Cohen interviewen.

„Meneer Cohen, het is bekend dat u op economisch gebied niet zo sterk bent en daarom heb ik enkele vragen voor u.”

„Gaat uw gang.”

„Wat is de prijs van een komkommer bij Albert Heijn?”

„79 cent.”

„Goed geantwoord! En de Oranje tompouce van Albert Heijn?”

Lees verder »

Heel vervelend voor ons dat die zwaar onderbetaalde schoonmakers en vuilnisophalers van Nederland zo lastig beginnen te worden. Nu moeten we zelf onze rotzooi opruimen, en daar hebben we helemaal geen zin in.

„Het worden Napolitaanse toestanden”, hoorde ik een tv-interviewer al bozig grommen tegen een vuilnisophaler. „We moeten toch allemaal de broekriem aanhalen?”

Hij zag er zelf in zijn blauwe pak en met zijn vollemaansgezicht niet uit als iemand die de hele dag zijn broekriem zat aan te halen, maar hij had zijn retorische punt gescoord: we zouden met Koninginnedag Napels zien – en dan sterven.

Lees verder »

Je hebt PvdA-leden die van twee werelden het beste willen: buiten de zon op het balkon en binnen het partijcongres op internet. Mijn vrouw was gisteren zo’n lid. Als het in Nijmegen al te saai werd, zocht ze snel de warmte op. Daardoor kon ze uiteindelijk toch nog tamelijk gebruind de avond halen. Ik niet, want ik moest voor mijn werk blijven kijken – in de saaiheid liggen vaak de mooiste parels verscholen.

Alleen al die prachtige zin waarmee de Nijmeegse voorzitster het congres opende: „Het aantrekken van de broekriem zal vandaag een belangrijk thema zijn.”

Lees verder »

In een vorig stukje beschreef ik mijn voornemen wat minder vlees te eten. Dit tot heil van het dierenrijk dat zoveel te verduren krijgt.

Vegetarisch zag ik me niet meer worden, maar een, twee keer per week geen vlees eten moest haalbaar zijn. Ook de vegetarische schrijver Jonathan Safran Foer vindt dat een mooi resultaat voor iemand die altijd carnivoor is geweest.

Een lezeres die met mij meedacht, raadde me een vegetarisch restaurant in de Amsterdamse Pijp aan. Het heette De Waaghals, wat me ook een passende benaming leek voor iemand in mijn positie. Een leven lang had ik in restaurants dieren verslonden, nu ging ik me onderwerpen aan het plantaardige bewind.

Lees verder »

Aan een zaal met Groninger journalisten vroeg ik deze week wie het boek Gebakken lucht van de Engelse journalist Nick Davies gelezen had. We waren in het Grand Theatre aan de Grote Markt bijeen voor de jaarlijkse uitreiking van de Groninger persprijs. Vrijwel niemand bleek het gelezen te hebben. Jammer, want het is verreweg het indringendste boek dat de afgelopen jaren over de journalistiek verschenen is.

Zelf had ik ook niet vooraan gestaan toen het boek vorig jaar in het Engels als Flat Earth News uitkwam. Weer een boek over journalistiek? Maar het verschil met andere boeken over journalistiek is dat Davies met een team van onderzoekers gericht onderzoek heeft gedaan naar de stand van de schrijvende journalistiek, met name in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Hij is zelf een ervaren onderzoeksjournalist geweest, onder meer bij The Guardian.

Lees verder »

Nadat ik overdag in de stad Groningen door de wijk de Wijert had gedwaald, zoals ik gisteren hier beschreef, sprak ik ’s avonds een voorlichtingsambtenaar van de stad. Hij vertelde me dat in die wijk, op de plek waar het ziekenhuis nu wordt afgebroken, lanen zullen worden vernoemd naar onder meer Willem Frederik Hermans en Jan Wolkers.

Hermans terug in Groningen? Ja, de familie was al een poosje geleden akkoord gegaan. Zoals bekend leefde Hermans op voet van oorlog met de stad Groningen, nadat hij in 1973 na veel conflicten als docent fysische geografie ontslag had genomen bij de universiteit. Hij verhuisde naar Parijs en vertoonde zich nooit meer in Groningen. „Het was de beste stap uit ons leven”, zei weduwe Emmy Hermans er later over, „weg van de bekrompenheid en het niet begrepen worden in Nederland.”

Lees verder »

We hadden tijd voor een korte sentimental journey door Groningen, de stad waar we veertig jaar geleden gingen wonen en werken. Veertig jaar? Waar was die tijd gebleven? Ergens in een diep, donker gat achter ons, want weggaan is ook vergeten en wat je onthoudt, is vaak volstrekt willekeurig.

Het begon al op de Hereweg, de weg die vanuit de stad naar Haren voert. Die Zuiderbegraafplaats, wist jij nog dat die daar lag? Nee, dat was je helemaal vergeten, erg vreemd, want je kwam er destijds vrijwel dagelijks langs. En dat viaduct waar we onderdoor moesten, was dat er toen ook al geweest? Het moest wel, maar we keken er nu naar alsof we het voor het eerst zagen.

Lees verder »

De oude vrouw aarzelde aan de voet van een korte brug over de Prinsengracht. Zou ze het erop wagen? Zuchtend stond ze over het stuur van haar rollator gekromd, een verfrommelde, grijze spin die zich bedreigd voelde in het volle daglicht.

Ik had haar pas opgemerkt toen ik bij het betreden van de brug opzij keek. Een eindje verderop stond een jonge man haar bezorgd te observeren. We wisselden een snelle blik: jij of ik? Omdat hij wat verder weg stond, keerde ik me om en liep terug naar de vrouw. Ze moest diep in de tachtig zijn, zag ik nu, en beslist niet in staat zo’n oplopende brug op eigen kracht te nemen.

Lees verder »