Het valt niet mee met een lid van een politieke partij te discussiëren over de afloop van een verkiezingsdebat, en zeker niet als het toevallig een lid van de PvdA is en tevens je vrouw. Gisteravond zaten we opeens in een van de felste politieke debatten van de laatste tijd: dat tussen Wouter Bos en Alexander Pechtold in Pauw & Witteman. We hadden een plagerig tussendoortje verwacht aan de borreltafel van een talkshow, maar plotseling bleek de nacht van de politieke messen aangebroken. Wij zeiden niets meer – en zagen gefascineerd toe. Toen de kruitdampen de tv-studio uitdreven, keken we elkaar weer aan. „En?” vroeg ik met perfect uitgevoerde neutraliteit.

Lees verder »

De interessantste televisie die ik de laatste tijd zag, was bijna vijftig jaar oud. Het waren de door uitgeverij Bas Lubberhuizen op dvd uitgebrachte uitzendingen van het programma Literaire ontmoetingen, van 1962 tot 1964 voor de AVRO gemaakt door presentator H.A. Gomperts en regisseur Hans Keller.

Daar rezen opeens in zwart-wit uit het literaire dodenrijk grote schrijversgestalten op, zoals J.C. Bloem, Simon Carmiggelt, Hugo Claus, Adriaan Morriën, Simon Vestdijk en G.K. van het Reve. Sommigen waren nog in de bloei van hun aardse leven, anderen – Bloem voorop – stonden kort voor hun dood. Een aantal van deze uitzendingen heb ik destijds als jongen van zestien, zeventien jaar gezien. Ze maakten toen al grote indruk op mij, in feite waren ze een introductie in de moderne Nederlandse literatuur.

Lees verder »

Veel kouder dan op de Rotterdamse Wilhelminapier aan de Maas kon het gisteren in Nederland niet zijn. Een klievende wind stond je zelfs niet toe rustig van het volmaakte uitzicht op de Erasmusbrug te genieten.

Ik was daar omdat het Nederlands Fotomuseum er is gevestigd. Er loopt (nog tot 28 maart) een interessante tentoonstelling: The Brown Sisters. Het gaat om vier vrouwen, zussen, van wie er een – Bebe – getrouwd is met de Amerikaanse fotograaf Nicholas Nixon. Hij maakt vanaf 1975 elk jaar een grote zwart-witfoto van zijn vrouw en haar drie zussen. De foto die hiernaast is afgebeeld. Ze poseren steeds in dezelfde opstelling: Heather (23) helemaal links, daarnaast Mimi (15) en Bebe (25) en op rechts Laurie (21). De leeftijden tussen haakjes zijn die van het prille begin in 1975. De serie in Rotterdam loopt door tot 2009.

Lees verder »

Donkey was opeens dood. Wie had dat kunnen denken? Ze zijn er bij de Stichting AAP nog steeds niet overheen.

De Stichting AAP (www.aap.nl) is een in Almere gevestigd opvangcentrum voor uitheemse dieren, afkomstig uit de illegale handel, proefdierlaboratoria, circussen en louche dierentuinen.

Begonnen als kleine vrijwilligersorganisatie is AAP in 35 jaar uitgegroeid tot een middelgrote professionele organisatie met zeventig medewerkers in loondienst. Je kunt er voor een klein bedrag donateur van worden of een dier ‘adopteren’ door aan zijn levensonderhoud bij te dragen. AAP stuurt je dan regelmatig het krantje Apenote met dierennieuws toe.

Lees verder »

De ‘Nacht van de columnist’ heette het spektakel, afgelopen zaterdag in een uitverkochte Stadsschouwburg van Amsterdam. Dit ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van NRC Handelsblad en het verschijnen van het boek De kronieken van S. Montag.

Het werd een interessant feest, waarop lezers hun columnisten in het wild konden aantreffen en eventueel ook aanschieten, desnoods met alle bloederige gevolgen van dien. In de praktijk is dat meegevallen, heb ik me laten vertellen. Zelf bracht ik het er in ieder geval ongeschonden vanaf, al ging ik wel huiswaarts met de drukkende vraag of de lezer nu eigenlijk een reëel beeld van de columnist en zijn nachten had gekregen.

Lees verder »

Nu J.D. Salinger een week dood is, beginnen voorzichtig getuigenissen los te komen van intimi. Daaruit blijkt dat de kluizenaar-schrijver vaak zeer persoonlijke brieven aan vrienden schreef.

In The New Yorker schrijft Lillian Ross, ooit een van de beste reporters van de Verenigde Staten, dat zij meer dan een halve eeuw met Salinger bevriend was. De citaten die zij uit gesprekken en brieven overlevert, betreffen Salingers bekende stokpaardjes.

Hij bekeek met de nodige scepsis de festiviteiten op de school van zijn kinderen en praatte wat met andere ouders. Weer aan het werk gaan, zei hij, was „de enige manier waarop ik de afschuwelijk conventionele wereld kan verdragen. Ik denk dat ik elke school en elk universiteitsinstituut verafschuw, die met de beste reputatie voorop.”

Lees verder »

Op een aantal katholieke Duitse gymnasia en andere scholen zijn in de jaren zeventig en tachtig leerlingen door jezuïeten misbruikt, zo werd deze week bekend.

Het nieuws haalde in Nederland niet alle kranten, omdat het daarvoor kennelijk te gewoon is geworden. Toen ik het las, moest ik onmiddellijk denken aan het boek De pater en het meisje van de journalist Gerard van Westerloo, dat volgende week verschijnt.

Een opmerkelijk boek omdat Van Westerloo hier het ontleedmes van de onderzoekende reporter kan combineren met eigen ervaringen, ontleend aan een schrijnend stukje familiegeschiedenis. Van Westerloo komt uit een streng katholiek gezin met vier kinderen uit de Amsterdamse Pijp. Zijn zus Tineke kreeg in jaren vijftig op 13-jarige leeftijd een relatie met de 32-jarige ‘pater Frits’ (zijn echte voornaam), een huisvriend van de familie. Enkele jaren later werd pater Frits plotseling overgeplaatst. Zijn orde, die van de Maristen, had ingegrepen, maar deed er verder het zwijgen toe.

Lees verder »

Interessant om te zien hoe een nieuwe hype wordt geboren. Een muzikale hype in dit geval. Hij heet Tim Knol en hij is twintig jaar.

Het begint met tafelheer Giel Beelen die in De Wereld Draait Door enthousiast iets van Knols popliedjes liet horen. Vijf dagen later mag Knol terugkomen om live een nummer te zingen. Gastheer Matthijs van Nieuwkerk noemt hem ‘de nieuwe Neil Young’. De poprecensenten worden lyrisch („Juweel van een debuut”), de zalen raken uitverkocht, de Volkskrant en nrc.next brengen grote artikelen. Vandaag, lees ik, presenteert hij zijn cd in een uitverkocht Paradiso.

Lees verder »

Euthanasiecellen op de Britse straathoeken, waar de oudjes op hun gemak een einde aan hun leven kunnen (laten) maken. Ze krijgen er ook nog een martini en een medaille voor ze voorgoed inslapen. Wat ze met die medaille moeten begrijp ik niet goed, maar voor de rest is het voorstel van de Engelse schrijver Martin Amis me wel zo ongeveer duidelijk.

Hij vreest een ‘zilveren tsunami’ van ouden van dagen, een ‘demografische tijdbom’. „Hoe gaat de samenleving deze zilveren tsunami opvangen?” vroeg hij zich onlangs in een interview in The Sunday Times af. „Er is een bevolkingsgroep van demente zeer oude mensen op komst, als een invasie van vreselijke immigranten, die uit de restaurants, cafés en winkels stinken. Ik kan me voorstellen dat er binnen tien tot vijftien jaar een soort burgeroorlog tussen jong en oud uitbreekt.”

Lees verder »

Hij zat ’s middags omstreeks het spitsuur in de trein van Utrecht naar Arnhem. Een man van tegen de vijftig in een donkere trui en met een kleine rugzak naast zich op de bank. Zijn beroep situeerde ik ergens in de hogere sferen van het welzijnswerk, maar daar kun je je erg in vergissen – misschien handelde hij wel in Oost-Europese slavinnen en waren trui en rugzak een geslaagde camouflage.

Tegenover hem zaten in ieder geval twee mensen met een heel ander beroep. Zij praatten steeds in en over wiskundige formules, wat voor hen het grote voordeel had dat vrijwel niemand hen kon volgen – ik zeker niet.

Lees verder »