Het ongenoegen van de burger begint doorgaans op zijn eigen stoep. Daarom leek het me een goed idee in deze verkiezingstijden mijn oor te luisteren te leggen bij drie bewonersgroepen in Amsterdam. Ze hadden in de Melkweg een bijeenkomst belegd met de politieke partijen van de deelraad Centrum.

De bewoners waren afkomstig uit drie buurten waar zowel gewoond als uitgegaan wordt: de Jordaan, de Leidsepleinbuurt en de Voetboogstraat. Hun politici moeten bijna het onverzoenlijke zien te verzoenen. Zijn buurten waar veel uitgegaan wordt, geschikt om te wonen? Naar wie moet je vooral luisteren? De uitbaters of de bewoners?

Lees verder »

Het moet een onaangename verrassing voor Geert Wilders zijn geweest, dat filmpje dat deze week op internet opdook en dat een vergeten item uit een tv-programma van Frits Barend en Henk van Dorp bevatte.

Op 26 september 2001, twee weken na de aanslagen van 11 september, uitte Wilders zich nog opmerkelijk mild over de islam.

Terwijl Martin van Amerongen aan dezelfde tafel nog openlijk van zijn sigaartje mocht genieten – dat is ook veranderd – zei Wilders: „Het gaat niet om een religie. In tegenstelling tot Pim Fortuyn die oproept tot een kruistocht, of wat het is, een koude oorlog tegen de islam – wat een verwerpelijke opmerking is omdat hij daarmee alle moslims op één hoop gooit – heb ik van begin af aan gezegd: de islam, daar is niets mis mee, het is een te respecteren godsdienst. Ook de meeste moslims ter wereld, maar ook in Nederland, zijn goede burgers waar niets mis mee is. Het gaat om dat kleine stukje moslimextremisme. (…) Ik heb niets tegen de islam.”

Lees verder »

Toneelgroep Amsterdam en het Vlaamse toneelgezelschap NTGent nodigden hun publiek uit gistermiddag gratis een kijkje te nemen achter de schermen van de coproductie die ze binnenkort opvoeren: La grande bouffe, naar de roemruchte, alweer uit 1973 stammende film van Marco Ferreri. Iedereen mocht acteurs en regisseur bespieden, terwijl ze nog met hun voorstelling worstelden.

Voor veel toneelliefhebbers een opwindende gedachte, want er meldden zich minstens honderd mensen in het zijzaaltje van de Amsterdamse stadsschouwburg. Daar hield ‘Dirk’ van de afdeling Publiekswerking van NTGent een enthousiaste inleiding. Aardig woord trouwens, ‘publiekswerking’, het klinkt publieksvriendelijker dan ‘publiciteit’ of ‘voorlichting’, al is het precies hetzelfde.

Lees verder »

Onlangs schreef ik over de ‘veel te schamele resten’ die zijn overgebleven van kamp Westerbork. De barakken, de spoorrails, vrijwel alles is weg. Er is alleen die houten, groenwitte villa van kampcommandant Albert Gemmeker, even buiten het kampterrein, die nog volledig intact is.

Filmer Rolf Orthel reageerde op dat stukje. Hij had in 1975 een documentaire gemaakt, Een schijn van twijfel, over de Jodenvervolging. Daarin zaten ook beelden van het kamp zoals hij het in de beginjaren zeventig had aangetroffen, inclusief de barakken die er al vóór de Tweede Wereldoorlog waren neergezet.

Lees verder »

Tot de interessantste mogelijkheden voor een nieuw kabinet behoren een combinatie van CDA, VVD, PVV en TON (75 zetels volgens de peiling van De Hond, er moet dus nog eentje erbij) en CDA, ChristenUnie en VVD (samen 56) met de PVV (24) als gedoogsteun.

De PVV zal ongetwijfeld haar wensen op de meeste andere terreinen inslikken als ze maar haar zin krijgt op het gebied van integratie en islam. Wilders zegt vandaag in De Telegraaf dat hij alleen van de AOW een breekpunt zal maken, maar hij maakt mij niet wijs dat hij inzake integratie en islam opeens een stuk inschikkelijker zal worden. Voor die thema’s heeft hij zijn partij opgericht, niet voor de AOW.

Lees verder »

Balkenende-Bos, dat is zo’n huwelijk waar het nooit meer goed komt.

Hun verstandshuwelijk is een onverstandig huwelijk geworden. Goede seks was er allang niet meer, het goede gesprek kwam de laatste tijd evenmin van de grond. Wat overbleef was het goede gevecht, zoals al eerder pijnlijk beschreven door Edward Albee in zijn beroemde toneelstuk Wie is bang voor Virginia Woolf?

Martha (Balkenende): „Jij hebt een heel speciale manier van kwaad worden, ja, dat heb ik altijd gewaardeerd in je. Wat ben je toch…een zak! Geen greintje, geen grein…”

Lees verder »

Voor het verlaten van de supermarkt wilde ik nog even pinnen. Met mijn volle boodschappentas aan de voet stond ik te wachten tot een vrouw haar geld aan de automaat had onttrokken. Ze stond om onduidelijke redenen nogal lang te hannesen. Het was een vrouw van tegen de veertig en ze droeg een grijze, harige winterjas.

Toen ze klaar was, stapte ze met een grote boodschappentas naar rechts opzij. Ik deed wat het apparaat van mij verlangde en vroeg onderdanig om 50 euro. Ik kreeg mijn pinpas terug, maar nog voordat ik het bankbiljet tevoorschijn zag komen, werd ik op mijn linkerschouder getikt.

Lees verder »

Het was spitsuur, de treinen vulden zich tot op de balkons met forensen die nog nahijgden van de spurt van kantoor naar station. De dagelijkse volksverhuizing. Wie geluk had kon nog net een zitplaats veroveren.

Ik behoorde tot die gelukkigen, samen met een man van een jaar of veertig. De treindeuren openden zich precies voor onze neus en wij konden als eerste naar binnen glippen.

Sommigen winnen de staatsloterij, anderen mogen als eerste de trein in – zo houdt het Opperwezen ons klein.

Lees verder »

Het toeval reikt de stukjesschrijver soms de helpende hand.

In de discussie over legalisering van hulp bij zelfdoding hoor je vaak zeggen dat de ouderen van nu mondiger zijn geworden en daarom steeds luider durven opkomen voor het recht op een zelfgekozen levenseinde. Wordt hun dat ontzegd, dan nemen zij soms hun toevlucht tot de gruwelijkste vormen van zelfdoding. Er zouden al bejaarden zijn die zichzelf in hun tehuis met spiritus overgieten en in brand steken. (Ik zie dat bij mezelf alweer mislukken omdat ik, druipnat van de spiritus, in de zenuwen vergeten ben waar ik de lucifers gelaten heb.)

Lees verder »

Wat jammer toch dat we uitblinken in een sport die de saaiste ter wereld moet zijn. Gelukkig kun je de krant erbij lezen, adviseerde een vriend me. Maar dan nóg blijft het een hele opgave, zo’n vijf kilometer met al die monotone rondjes van schaatsers die er niet toe doen in afwachting van die Ene Om Wie Alles Draait en die in feite alleen tegen zichzelf rijdt.

Interessanter waren de woorden die Sven Kramer na afloop van zijn ‘gouden’ race in Vancouver uitsprak. Eerst uiteraard een snel ‘kut’ en daarna die zin waarmee hij ook weer iedereen versloeg: „Ik moest twaalf ronden mijn ballen uit mijn broek rijden en dat heb ik gedaan.”

Lees verder »