‘De Dierenbescherming heeft deze week een groot succes behaald”, feliciteert de Dierenbescherming zichzelf dezer dagen in paginagrote advertenties. „Vanaf 2011 stopt Albert Heijn met de verkoop van ‘gewoon’ varkensvlees. In de schappen ligt dan alleen nog maar diervriendelijker varkensvlees met ons Beter Leven kenmerk.”

Zouden de varkentjes van Nederland vanaf nu echt een varkenswaardiger leven krijgen? Ik durf er nog niet helemaal gerust op te zijn, omdat ik net het boek Dieren eten van Jonathan Safran Foer heb gelezen – een min of meer journalistiek boek van een jonge Amerikaanse romanschrijver. Een hoogst verontrustend boek.

Lees verder »

Je hebt je vrouw vermoord, je wordt gearresteerd met het bloed nog aan je handen, je komt voor de rechter en die vraagt: „Heeft u er spijt van?”

Je doet even alsof je erover nadenkt en zegt dan op terloopse toon: „Met de kennis van nu zou ik het niet gedaan hebben.”

„Legt u dat eens uit”, zegt de rechter.

„Nou, ik heb het er nog eens met mijn kinderen over gehad en die wezen me erop dat mama het in hun gesprekken altijd voor mij opnam. Ze noemde mij een strenge, maar rechtvaardige vader. En als we veertig jaar getrouwd zouden zijn, was ze zelfs van plan me een reisje naar de Antillen aan te bieden. En ja, had ik dát maar allemaal geweten!”

Lees verder »

We moeten premier Balkenende ook weer niet té hardvallen over zijn reactie op het rapport van Davids. We willen toch graag politici van vlees en bloed, authentieke vertegenwoordigers van een volk dat zelf ook steeds vervuld is van authentieke woede?

Balkenende was boos, ontzettend boos, hij voelde zich als vader des vaderlands in zijn eer aangetast en hij ontplofte al bijna toen zijn sluwe rechterhand Jack de Vries gistermiddag nog maar net zijn kamer had betreden om gezamenlijk een reactie op te stellen. (De Vries is inmiddels door hem tot staatssecretaris van Defensie opgewaardeerd, wat betekent dat we zonder enige volkenrechtelijke machtiging zó IJsland kunnen binnenvallen als ze daar moeilijk blijven doen over ‘onze centen’.)

Lees verder »

Een volk dat zich massaal afvraagt hoe Rob Trip het de eerste keer als nieuwslezer van het NOS Journaal gedaan heeft, is een gelukkig volk. Dat is een volk dat hooguit wel eens doet alsof het zich druk maakt over begrotingstekorten, immigratiestromen, illegaal vuurwerk en metrolijnen, maar dat in werkelijkheid tevreden achter zijn dijken voortsuddert in welbehagen.

Hoe dééd Rob Trip het trouwens?

Ik vond het een onopvallend, maar niettemin vertrouwenwekkend debuut.

Lees verder »

Afgelopen vrijdagavond werd duidelijk dat Nederland de volgende dag een witte hel te wachten stond. Stuifsneeuw, driftsneeuw, sneeuwjachten, sneeuwduinen, ons landje zou veranderen in een klein Antarctica waar je je zonder poolhond niet meer buiten je iglo kon wagen.

„De luiken dicht!” schreeuwde ik naar mijn vrouw, terwijl ik mijn Siberische pony zadelde en met mijn bijl de verre bossen introk om brandhout te kappen en leeftocht te verzamelen.

„Neem nog wat ijsberenvlees mee als je toevallig wat ziet”, riep ze me achterna, maar dat was makkelijker gevraagd dan gedaan.

Lees verder »

Wil je de vergankelijkheid aan den lijve ervaren, dan is het bekijken van oude tv-programma’s een geschikte manier. Mij overkwam het toen ik naar de opnamen uit 1971 en 1972 van The Dick Cavett Show keek, waar ik gisteren over schreef.

Al die onderwerpen waar men zich toen vreselijk druk over maakte en waar zo weinig van is overgebleven. Mij overvalt daarbij ook altijd de vraag: wat is er toch van al die mensen geworden?

Van de beroemdsten, John Lennon en Yoko Ono, weten we dat uiteraard wel, maar die anderen? Drie voorbeelden. In een van die uitzendingen zat ook Shirley MacLaine, gevierd filmactrice (onder andere Irma la Douce en Terms of Endearment). Leefde zij eigenlijk nog? Ja, dat wel, maar verder?

Lees verder »

Wat een regiovrije dvdspeler precies is, wist ik pas nadat ik een dvd-box had gekocht die ik maar niet afgespeeld kreeg. Het betrof de tv-interviews die Dick Cavett voor zijn talkshow in 1971 en 1972 met John Lennon en Yoko Ono maakte. Deze dvd-box bleek voor de Amerikaanse markt bestemd en was alleen afspeelbaar op zo’n regiovrije speler.

Op verzoek van de filmindustrie zijn er regiocodes ingesteld. Onze elektrowinkels mogen geen regiovrije spelers meer verkopen. Sommige winkels houden zich daar aan, sommige vragen dertig euro voor het regiovrij maken van de speler, sommige doen dat gratis. Het blijkt een karweitje van niks – slechts het intikken van een bepaalde code. Mijn winkel deed er niet moeilijk over.

Lees verder »

De nieuwe Korteweg is uit – dat betekent voor mij zo eens in de drie, vier jaar een snelle gang naar de boekhandel. Vanaf 1971, het jaar van zijn debuut Niks geen Romantic Agony, zijn er elf dichtbundels van Anton Korteweg verschenen, de bloemlezingen niet meegerekend.

Zijn nieuwste bundel heet Ouderen zijn het gelukkigst, een plagerige vondst, typisch Korteweg, die niet afkerig is van ironie, al kan hij het als dichter ook goed zonder dat stellen. Juist de mengeling van ironie, ernst, lichtheid en zwaarmoedigheid heeft mij in zijn werk altijd aangenaam getroffen.

Lees verder »

Voor een sprinter kwam de sprinter van Amsterdam naar Almere slecht op gang: tien minuten vertraging. Dat werd geen wereldrecord vandaag. De sneeuw begon weer te vallen en het vroor nog steeds, zoals bekend een riskante combinatie van factoren voor ProRail. Maar natte herfstbladeren vielen niet te verwachten, dat scheelde weer.

Zuchtend zocht ik alvast het telefoonnummer van de school op waar ik die middag moest zijn, een basisschool in de Muziekwijk van Almere. Een vroeger buurmeisje, inmiddels onderwijzeres op die school, had me gevraagd enkele klassen iets te vertellen over journalistiek.

Lees verder »

De goede voornemens voor het nieuwe jaar worden bij mij elk jaar minder talrijk. Een bedenkelijke ontwikkeling, maar het is niet anders.

Die voornemens houd ik liever voor mezelf – het maakt een afgang te zijner tijd minder pijnlijk – maar voor één ervan durf ik wel uit te komen: ik wil me het komende jaar eens wat meer verdiepen in leven en werk van Vincent van Gogh.

Dat was ik al langer van plan en de recente schitterende uitgave van de geïllustreerde brieven gaf me het laatste zetje. Ik kocht tegen het einde van het vorige jaar (ja, zo heet dat al) de box van zes delen in de boekhandel. Had ik tot in het nieuwe jaar gewacht, dan zou het me zeventig euro extra hebben gekost en welke Hollander wil een dief van eigen portemonnee zijn? Dat was heel goed gezien door de boekenbranche. Wij zijn manipuleerbaar koopvee en als zodanig moeten wij behandeld worden.

Lees verder »