Een lange neus naar de wereld maken en je voorgoed op eigen erf terugtrekken – dat wordt niet toegestaan als je iemand bent die voor die wereld veel betekend heeft.

De schrijver J.D. Salinger heeft het gemerkt. De media probeerden regelmatig zijn privéleven te penetreren en er volgden de scherpste verdachtmakingen toen hij, soms met het geweer in de aanslag, indringers bleef weren. Hij zou bizarre seksuele geheimen proberen te verbergen. Hij wilde met zijn zelfgekozen isolement juist zoveel mogelijk aandacht trekken om zijn boeken beter – nog beter – te verkopen. Enzovoorts.

Lees verder »

Uitgerekend de man die de spil van de gebeurtenis had moeten zijn, ontbrak. De 82-jarige Jan Blokker kon gistermiddag zijn boek Nederlandse journalisten houden niet van journalistiek niet presenteren. Zijn gezondheid liet het niet toe. Zijn vrouw en kinderen namen de honneurs waar in het intieme zaaltje van Spui 25 in het hartje van Amsterdam.

Toch werd het een gedenkwaardige bijeenkomst. Op het podium zat een panel, bestaande uit de hoofdredacteuren Pieter Broertjes (de Volkskrant), Birgit Donker (NRC Handelsblad en nrc.next) en Hans Laroes (NOS Journaal). Broertjes liet meteen merken dat hij zich aan het boek van Blokker knap had geërgerd. Hij was aan het laatste deel begonnen, juist daar waar hij door Blokker stevig wordt aangepakt met zinnen als: „Ook Broertjes switchte vaak, en soms met honderdtachtig graden tegelijk, van opvatting, van hoop, van suggestie, van illusie.”

Lees verder »

Koning Winter regeert, maar wat dachten we van koningin Muts? Zij overheerst het straatbeeld alsof ze het hele jaar niet anders doet.

Ze is niet echt een geliefde vorstin, elk jaar proberen vooral de vrouwelijke onderdanen haar zo lang mogelijk te negeren, „want ze drukt je haar plat en als je ergens naartoe moet is het geen gezicht en daarom zet ik d’r straks pas op de terugweg op, dan maakt het toch niks meer uit, want dan ga ik naar huis en naar mijn man”.

Maar de vorst begint nu zo fel van zich af te bijten dat we allemaal wel aan de muts móeten, tenzij we een dubbele voorhoofdsholteontsteking willen riskeren. Ik wacht zoiets allang niet meer af, mijn muts is op de koudere dagen een trouwe kameraad geworden.

Lees verder »

Zonder dat we er erg in hadden, beviel mijn jongste dochter van haar tweede kind, een zoon – mijn vierde kleinkind, als ik zo trots mag zijn dat eraan toe te voegen.

Het was voor ons een complete anticlimax. Wekenlang leef je in bezorgde afwachting naar dit heuglijke moment toe, en dan opeens meldt je dochter zich zes dagen te vroeg met de telefonische mededeling: „Hai, mam, je hebt een kleinzoon.”

Alsof er een poesje bij de buren geboren was.

Het duurde even voor ze ons ervan overtuigd had dat het geen grapje was, maar we waren pas echt gerustgesteld toen we hem een paar uur later in het ziekenhuis mochten vasthouden. Een wereldgozertje, allicht, en bovendien met een naam die ze helemaal in Denemarken gehaald hadden: Jens. Want Jan, Piet, laat staan Frits kan écht niet meer, dat is Holland op z’n oudst en smalst.

Lees verder »

Het vroor drie graden en er woei een venijnige wind over het wituitgeslagen terrein van kamp Westerbork. Onder zulke omstandigheden kon je je tenminste nog enigszins voorstellen hoe het hier geweest moest zijn voor al die duizenden op elkaar geperste gevangenen in de oorlog.

Ik was er gistermiddag voor het project De 102.000 Namen Lezen, een initiatief van Herinneringscentrum Kamp Westerbork, dat zo’n 700 mensen nodig had om alle namen voor te lezen van de 102.000 vermoorde Nederlandse Joden, inclusief 200 Nederlandse Sinti en Roma.

Lees verder »

’s Avonds, na de eerste zittingsdag van het proces tegen Geert Wilders (het zogenaamde ‘proces van de eeuw’), gebeurde er iets opvallends in het tv-programma Pauw & Witteman. Misdaadverslaggever Peter R. de Vries veegde de vloer aan met een volgeling van Wilders, die ’s morgens bij de rechtbank had gedemonstreerd.

Die ‘kopvoddentaks’ van Wilders was maar een geintje geweest, zei de demonstrant. Een geintje, zei De Vries kwaad, niks geintje, heeft hij er soms ooit iets van teruggenomen, heeft hij er zijn excuses voor aangeboden? En hij analyseerde bekwaam de grondeloze superioriteitswaan en minachting waaruit het gebruik van zo’n term voortkomt. Wilders is een gevaarlijke man, concludeerde De Vries.

Lees verder »

Geert Wilders gedroeg zich gisteren in de rechtszaal braaf, dat moet gezegd. We hadden hem en zijn geestverwanten steeds vanaf de Haagse daken horen roepen dat hij het slachtoffer was van een politiek proces en dat het vonnis eigenlijk al vaststond. Maar toen de rechter en de officier van justitie dat meteen expliciet weerspraken, hoorden we Wilders er niet meer over – zelfs niet in zijn slotwoord.

De enige die hoopt dat het alsnog een politiek proces wordt is hijzelf. Advocaat Wim Anker verklapte onlangs in de Volkskrant waarom hij geen advocaat van Wilders was geworden. Wilders wilde de regie houden. „Hij wilde zoveel mogelijk procedures en zittingsdagen.”

Lees verder »

Toon de Haas, schilder van vooral portretten en landschappen uit Amstelveen, bood aan een portret van mij te schilderen. Hij had een stukje van mij gelezen over „het weinig benijdenswaardige lot” van portretschilders. Ik bedoelde dat de geportretteerde en degene die de geportretteerde kennen, niet snel tevreden zullen zijn met het resultaat.

Het leek De Haas wel aardig de proef op de som te nemen. Het zou me niets kosten, het schilderij bleef van hem en ik hoefde alleen maar op mijn achterwerk in zijn atelier te zitten. Omdat ik altijd opensta voor nieuwe ervaringen, als het even kan binnen de grenzen van de wet, was het een aanbod dat ik niet kon weigeren. Ik keek nog wel naar een filmpje op nrc.tv/video/kamagurka, waar De Haas aan Kamagurka een aantal door hem geschilderde portretten van buurtbewoners uit Amstelveen liet zien. Schilderen, dat kon hij, zoveel werd duidelijk op dat filmpje.

Lees verder »

Bij het opruimen van oude boeken aarzelde ik soms voor het rijtje met Bibebs werk, twaalf boeken met interviews reikend tot in de jaren vijftig. Had het zin ze te bewaren? Já, besloot ik uiteindelijk steeds weer, want het blijft uitzonderlijk goede journalistiek. Ik heb ook buiten Nederland nooit een betere interviewer gelezen. Zodra je aan zo’n interview begint, raak je weer gefascineerd door de unieke vorm die ze voor haar teksten had ontwikkeld. Een doorgaans overrompelend begin, waarin de geïnterviewde met een eigen uitspraak of een waarneming van Bibeb raak getypeerd werd, en vervolgens via doortastende vragen een pittige opmars naar de kern van iemands persoonlijkheid.

Lees verder »

Onlangs moest ik naar de afdeling Burgerzaken van het stadhuis in Amsterdam om mijn rijbewijs te laten verlengen.

Voor menigeen een vanzelfsprekende daad, voor mij een lastige kwestie. Ik rijd al ruim twintig jaar geen auto meer, dus waarom zou ik nog een rijbewijs willen hebben?

Zo’n pretje is het niet, dat verlengen. Je betaalt er 46 euro voor en, wat vervelender is, je moet op die afdeling Burgerzaken ’s middags anderhalf uur wachten voor je geholpen wordt.

Je krijgt het rijbewijs daarna nog niet mee, je mag alleen betalen. Een weekje later moet je weer terug om het op te halen. „Maar dan duurt het wachten niet zo lang”, troostte een beambte me.

Lees verder »