Merkwaardig landje toch, dat Amerika.

Men staat er nu, in een aanval van gedeeld afgrijzen, op zijn achterste benen omdat een sportheld overspel pleegde. Tiger Woods is de boosdoener, een man met een braaf imago en uitblinker in de al even brave golfsport.

Woods moet bloeden, omdat hij een geheim leven leidde dat volledig in strijd was met zijn openbare leven.

Dat zijn vrouw hem nu de bons wil geven – begrijpelijk. Maar is het niet een beetje kinderachtig dat de hele natie hem met één machtige zwiep van de collectieve verontwaardiging aan de kant veegt?

Lees verder »

Gistermiddag, omstreeks twee uur. Op het perron van station Hilversum waren al wat voetbalsupporterachtige yells te horen geweest, maar pas toen de intercity naar Amsterdam zich in beweging zette, zag ik van wie ze afkomstig waren.

Een groepje van zeven, acht jongens van een jaar of zeventien nam bezit van de tweedeklascoupé naast de eersteklas waar ik met vijf andere reizigers zat. Of er op dat moment nog andere reizigers in die tweedeklascoupé zaten, kon ik niet zien. Als het zo was, zullen ze het er niet lang uitgehouden hebben.

Lees verder »

Geduldig stond ik bij de slager op mijn beurt te wachten, het lijstje met verlangde vleeswaren in de aanslag. Het was een doordeweekse middag met druilerig decemberweer, het type weer dat je al ’s ochtends bij de eerste aanblik doet beseffen dat het een volledig verknoeide dag gaat worden. December is dol op dit soort weer.

Buiten slenterden enkele doornatte toeristen rond, turend op plattegrondjes die slap als washandjes waren geworden. Ook voor steden heb je mooi weer nodig, dat vergeten toeristen nogal eens.

Lees verder »

Graag was ik naar de vergadering van de Amsterdamse PvdA in Nieuw-West gegaan, maar een bamboestokje kwam ertussen. Vanuit een heg haalde het fel uit naar mijn hoofd en ik zag er opeens uit als iemand die een sabelduel had verloren. Ga je daarmee in Nieuw-West rondlopen, dan is het net of die Marokkaanse jongens het weer gedaan hebben.

Ik was dus aangewezen op de verslaggeving van de audiovisuele media. Dat was behelpen. Op AT5, de Amsterdamse zender, hadden ze geen live-uitzending, maar wel een filmpje over hondendrollen rond één boom in Noord. Het duurde zeker vijf minuten, want op elke drol werd uitvoerig ingezoomd. Toen wist ik weer waarom ik praktisch nooit meer naar die zender kijk.

Lees verder »

Wachtend bij de huisarts op mijn tweede griepprik bladerde ik door een van de gratis voorlichtingsboekjes die daar altijd liggen. Om mij heen zaten zwijgzame leeftijdgenoten zich ongetwijfeld, net als ik, sceptisch af te vragen of het nou wel nodig was, die tweede prik. Maar ja, baat het niet enzovoorts, en het zal je toch maar gebeuren enzovoorts. Niemand wilde nu al dood, daar kwam het ongeveer op neer.

Het boekje was van de Uitleenservice van de Amsterdamse Thuiszorg. Daar kun je verpleegartikelen en hulpmiddelen krijgen als je minder mobiel bent en toch gewoon thuis blijft wonen. Alles wordt gratis thuis bezorgd. Tja, waar klagen we in Nederland eigenlijk over?

Lees verder »

Wat deed Sint-Nicolaas toch steeds bij die tobbe met drie blote jongetjes?

Het was een oneerbiedige vraag, maar hij kwam onvermijdelijk bij me op, terwijl ik de tentoonstelling over Sint-Nicolaas in het Museum Catharijneconvent in Utrecht bezocht. Een leuke tentoonstelling voor jong en oud: jong mag er educatieve spelletjes doen, oud kan zich verdiepen in de geschiedenis.

Ik wist zo goed als niets van de Sint af, of ik was het vergeten. Al snel viel me op dat twee legenden over hem steeds weer terugkeren in teksten en op schilderijen. In het ene verhaal redt hij drie meisjes in een huis door ze ’s nachts ieder een zak goud via het raam toe te werpen. Om ze aan een bruidsschat te helpen, zodat ze een leuke jongen konden betalen en zodoende – dat las ik elders – uit de prostitutie konden blijven.

Lees verder »

Als milde mensen boos worden, moeten we opletten.

Ruud Koole, voorzitter van de PvdA in de roerige periode tussen 2001 en 2007, leek me zo’n rustige, milde man die niet met zich laat sollen. Het blijkt ook uit zijn recente boek Mensenwerk met herinneringen aan die tijd. Hij vereffent daarin geen oude rekeningen, maar hij is niet bereid al zijn ergernissen te verbloemen.

De manier waarop Ayaan Hirsi Ali de PvdA verliet, ontlokt hem het verwijt: „Kennelijk lonkte een VVD-Kamerzetel zodanig dat elementaire fatsoensnormen opzij werden gezet.” Over Ehsan Jami stelt hij vast: „Wat op het partijbureau al langer bekend was, maar wij niet aan de grote klok hingen was dat Ehsan Jami als raadslid in Leidschendam zodanig slecht functioneerde dat er grote spanningen in zijn fractie waren ontstaan.”

Lees verder »

Soms wil of durf je mensen niet goed tegen te spreken. Ze zijn ergens vol van en ze schreeuwen het bijna uit: „Jij zult het ook prachtig vinden!”

En ze noemen een boek dat je absoluut moet lezen, een film die je meteen moet gaan zien of een land waar je je volgende vakantie moet doorbrengen. Doe je dat allemaal niet, dan heb je iets onvervangbaars gemist en zul je verder een gedoemd leven leiden.

Het kan gebeuren dat je dat boek wel degelijk al gelezen had, de film gezien en het land bezocht. Het boek vond je doodsaai, bij de film viel je in slaap en het land was vergeven van de muggen en andere onaangename bewoners.

Lees verder »

Het was maandagmiddag en het liep tegen enen toen een winkelier in een drukke winkelstraat van Amersfoort de voordeur van zijn pand probeerde te openen.

Het was een gezette donkere man, half in de veertig en van Marokkaanse afkomst. Zijn kledingwinkel werd vooral bezocht door jonge Marokkaanse mannen.

Het weekend zat erop, de winkelweek kon weer beginnen. Een magisch en tegelijk angstig moment voor elke middenstander, stelde ik me voor. Het begin van een keten van onzekerheden: zullen er voldoende klanten komen, liefst meer dan vorige week, lukt het de beoogde omzet te halen, of heeft de concurrent aan de overkant betere aanbiedingen? En hoe zal het gaan met de winkelbediende? Die is de laatste tijd wel érg vaak ziek.

Lees verder »