Wat was er nou prettiger dan op de laatste avonden van het jaar thuis in de warme gloed van de huiskamer een dvd’tje te bekijken in plaats van door de smerige sneeuwdrab naar de bioscoop te moeten?

Dat vonden mijn vrouw en ik ook toen we met onze defecte dvd-speler onder de arm door de smerige sneeuwdrab van Amsterdam ploegden, op weg naar onze dvd-leverancier.

Het kreng hadden we twee jaar geleden gekocht en hoewel we hem amper gebruikt hadden, vertoonde hij de vreemdste kuren. De ene keer accepteerde hij de dvd die we in zijn bek stopten wél, de andere keer liet hij na enig ijl gepiep weten: „No disc.”

Lees verder »

Dit zijn de dagen waarop je graag een presentje aan deze of gene met wie je op goede voet staat mag geven. Er komt iets edelmoedigs over de mens. Je zou er bijna van schrikken.

Mijn advies: als je iets geeft, doe het dan wel góéd.

Mijn vrouw en ik vonden het leuk om een buurvrouw met een toepasselijk cadeautje te verblijden. Zij past vaak op onze kat, en wij op de drie van haar. Dat verloopt in goede harmonie.

Onze poes doet altijd reuze sociaal tegen haar, haar nukken en grillen bewaart zij liever voor ons, zo ongeveer op dezelfde manier waarop kinderen hun grootouders en ouders tegen elkaar uitspelen.

Lees verder »

Ze was verkouden, mijn vrouw, nou ja, wie was dat niet?

Mijn indruk is dat de natuur bezig is op een meedogenloze manier wraak te nemen op de hype rond de Mexicaanse griep. Iedereen is ziek, of bezig het te worden. Wij wilden toch zo graag alles onder controle hebben? Die grapjas uit Mexico zouden we wel even klein krijgen.

Daarvoor moet je een hypermoderne gezondheidszorg hebben met deskundigen die elkaar in talkshows voortdurend tegenspreken en een minister die graag een daadkrachtige indruk wil maken, zelfs als hij daarvoor iedereen plat moet spuiten die ervoor in aanmerking wil komen – zo goed als iedere Nederlander dus.

Lees verder »

Het einde van het jaar naderde met enige zorgen van persoonlijke aard, moest ik nog vóór Kerstmis vaststellen. Ik kon het niet helpen, ik werd ook maar gestuurd (door wie eigenlijk?).

De eerste tekenen waren, achteraf bezien, al enkele weken eerder waarneembaar. Maar onheil stuit nu eenmaal op innerlijke weerstand. Als je wegkijkt zie je het niet, zo simpel is dat.

Het begon met een flauwe, ondefinieerbare geur die ik af en toe bij het betreden van ons appartement rook.

Lees verder »

Binnenkort krijg ik te horen wie mijn nieuwe baas wordt. Hij zal Egeria heten of Corelio. Mooie namen, ze hebben iets geurigs en kleurigs, net als wisteria.

Achter die namen gaat iets minder bloemrijks schuil, namelijk een investeringsmaatschappij (Egeria) en een Belgisch mediabedrijf (Corelio).

Niet dat zij afkerig zijn van een aardig bloemetje, maar zij willen toch in de eerste plaats een florissant rendement. Waarom ook niet? Met een flink rendement kun je het breder laten hangen en wie wil dat niet?

Lees verder »

Homer’s Odyssey heet het boek dat de Amerikaanse publiciste Gwen Cooper over haar kat schreef. De titel van de Nederlandse vertaling is gewoner, Wonderkat, maar minstens zo toepasselijk, want de kater Homerus is ontegenzeggelijk een wonderbaarlijk dier.

Cooper schreef een fascinerend boek over hem. Geen literair hoogstandje, want Cooper heeft een nogal babbelzieke stijl, maar wel een overtuigend portret van een bijzonder beest.

Homerus leeft nog. Op internet vond ik een promotiefilmpje over hem en zijn bazin. Hij kruipt vriendelijk om haar heen, er lijkt niets vreemds aan hem. Maar mensen die van dichtbij met hem geconfronteerd worden, schrikken altijd even. Ze kunnen hem niet in de ogen kijken, want Homerus heeft geen ogen. Homerus is een blinde kat, zijn ogen zijn dichtgenaaid. Daarom noemde Cooper hem naar de blinde dichter van de Odyssee.

Lees verder »

We weten nu wat we met ons boerenverstand al een poosje vermoedden, alle smoezen van de Amsterdamse autoriteiten ten spijt: dat alles rond de Noord-Zuidlijn wat er fout kón gaan, fout ís gegaan, en dat zelfs de urgentie van die lijn dubieus was (en is) omdat het aantal verwachte bezoekers zwaar werd overdreven.

Tel je Amsterdamse zegeningen.

Des te verheugender is het om te horen dat VVD-autoriteit Ivo Opstelten zijn partijgenoot Geert Dales, als wethouder een van de hoofdverantwoordelijken voor het debacle, nog altijd ‘ministeriabel’ acht. Misschien iets voor de coalitie met de PVV, zoals bepleit door Hans Wiegel?

Lees verder »