De Amsterdamse stadsschouwburg, na afloop van La voix humaine, een monoloog van Jean Cocteau door Halina Reijn. Een vrouw, in de vijftig, begroette bij de uitgang van de zaal lachend een leeftijdgenoot en zei: „Wees blij dat jij je man nog hebt.”

Mijn vrouw hoorde het niet, wat jammer was, want zelf kun je die dingen zo moeilijk zeggen. Er was inderdaad alle reden voor, want we hadden Halina een uur lang tevergeefs zien vechten om het behoud van haar minnaar die „er vandoor was met een ander”. Halina gaf zich helemaal, ze smeekte, ze raasde, ze ijlde en ze zei wel hondermaal ‘liefje’, maar het hielp niet meer.

Lees verder »

Er is veel vergaderleed, ook en misschien wel vooral in Nederland. Dat wil zeggen: wij vergaderen veel maar tegelijk klagen we dat het té veel is. De resultaten zijn kennelijk vaak niet concreet genoeg. Wat te doen? Nog meer vergaderen dan maar?

Onlangs verscheen een herziene uitgave van een nuttig boekje over vergaderen, Van Vree’s Vergaderwijzer. Het is van de hand van Wilbert van Vree, in 1994 gepromoveerd op het boek Nederland als vergaderland. Van Vree beschrijft de voetangels en klemmen van de vergadercultuur en hij geeft tips hoe daaraan te ontkomen.

Lees verder »

‘Kun je me uitleggen wat dat precies te betekenen heeft?”

We stonden op het Leidseplein in Amsterdam, een bevriende oud-collega en ik. Hij woont alweer jaren in een ver buitenland en komt af en toe naar zijn vaderland over om de polsslag van familie en vrienden te meten.

De vraag was de eerste die hij me stelde nadat ik hem verwelkomd had. Ik voelde in zijn woorden een bijna opstandig mengsel van meewarigheid en scepsis. Hij wees over zijn schouder naar een van de mobiele urinoirs, die kort voor elk weekend in het centrum van Amsterdam geplaatst worden. De moderne stad anticipeert op de wassende waterstanden.

Lees verder »

Na een 24 uur durend nieuwsbombardement boven de DSB Bank blijken zich onder het puin in het bedrijfspand te Wognum een groot aantal slachtoffers te bevinden. In de eerste plaats zijn dat de 8.500 gedupeerde spaarders, maar onder de brokstukken liggen ook tal van prominenten bekneld, voor wier leven gevreesd moet worden. Een korte kenschets van een aantal van hen.

1. (met stip) Dirk Scheringa

Ooit gemoedelijke volksjongen, later megalomane bankdirecteur met dromen over een unieke voetbalclub, een uniek museum en een uniek crisisministerschap. Werd niet alleen door zichzelf, maar ook door de media en zelfs door premier Balkenende aanbeden als een financiële wonderdokter. Kleedde zijn klanten uit en gaf het geld aan zichzelf, zijn voetballers, zijn schilderijen, zijn landhuis en zijn privévliegtuig. Volgens een opgave in de Volkskrant onttrok hij zo vanaf 2006 minimaal 128 miljoen euro aan de DBS-instellingen. Was dus niet zozeer een dief van, maar naar eigen portemonnee.

Lees verder »

De Meester Kackadorisprijs is zo’n prijs die je beter niet kunt krijgen. Hij is niet bedoeld als eerbetoon, maar als afkeuring – het is meer een pestprijs. De beste kwakzalver van het jaar krijgt hem toegekend door de Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK).

Dit jaar was de Nederlandse Vereniging Kritisch Prikken (NVKP) de ongelukkige. In de Koepelkerk in Amsterdam werden de kritische prikkers zaterdag tot ‘onbetwiste winnaar’ van het jaar uitgeroepen. De NVKP is opgericht door homeopaten en antroposofen, twee menssoorten die bij de VtdK louter gevoelens van diepe minachting opwekken. Daar ziet men de kritische prikkers als levensgevaarlijke bestrijders van vaccinaties.

Lees verder »

Ik had geprobeerd het onderwerp zo lang mogelijk te vermijden, maar toen het eenmaal op teletekst stond kon ik er moeilijk omheen.

„Wouter schrijft dat jullie het niet over Mariëtte Hamer moeten hebben”, riep ik naar het enige PvdA-lid in de verre omtrek.

„Hoezo?” vroeg mijn vrouw vanuit de gang.

„Hij vindt dat jullie de verkeerde discussies voeren.”

Luidkeels citeerde ik de tekst van het inmiddels fameuze BosPloumenBlog:  „Zij doet een hondsmoeilijke baan in heel zware tijden en verdient daarbij ons aller steun. Die van ons heeft ze. En nu aan het werk allemaal!”

Zou Bos beseffen dat juist door dit domme tekstje opeens half Nederland over Mariëtte Hamer zou heen vallen?

Lees verder »

Vorige week bracht het nieuwe sportblad Helden (van Frits en Barbara Barend) een nooit eerder gepubliceerde brief uit november 1940 van de omstreden sportbestuurder Karel Lotsy. Lotsy was dat jaar, met toestemming van de Duitse bezetter, sportadviseur voor het Departement van Onderwijs geworden.

In deze brief aan de hockeybond formuleerde Lotsy een aantal eisen. Eén ervan luidde: „Verder mogen, voorloopig alleen in de Hoofdbesturen, geen Israëlieten zitting hebben.”

Voor oud-sportjournalist Matty Verkamman, die de brief in een artikel over Lotsy opnam, is daarmee het zoveelste bewijs geleverd dat Lotsy ernstig fout was in de oorlog.

Lees verder »

De hond van de voormalige Franse president Jacques Chirac is depressief geworden. Het is geen wereldnieuws, maar ik stond er toch even van te kijken.

Een lezer maakte me erop attent. Hij had het bij BBC News gelezen en herinnerde zich mijn stukje over Socks, de kater in het Witte Huis van de Clintons. Hij was de beroemdste kat van de Verenigde Staten, maar raakte in de vergetelheid toen Bill en Hillary een grote Labrador Retriever in huis namen. Na het presidentschap werd Socks overgedaan aan een secretaresse, bij wie hij stierf.

Lees verder »

De website www.watkostdeimmigratieons die de PVV gisteren is begonnen, belooft het eerste digitale monument van historische allure te worden. Als geschiedschrijvers ooit de stemming willen peilen onder de achterban van deze ambitieuze politieke beweging uit het begin van de 21ste eeuw, treffen ze hier een goudmijn aan.

Al op de eerste dag werden er 351 reacties geplaatst, bekeken door zo’n 80.000 mensen. Tegen de tijd dat de PVV ten onder is gegaan, zullen er tienduizenden reacties zijn bijgekomen. Het lijkt me een ontmoedigend vooruitzicht voor de toekomstige historicus die allemaal te moeten doornemen. Daarom heb ik wat voorwerk voor hem verricht.

Lees verder »

Omdat de Openbare Bibliotheek Amsterdam verhuisd is naar een ander deel van de stad, kom ik er weinig meer. De schaarse keren dat ik er langsga, word ik telkens weer getroffen door de veranderde sfeer.

Het is alsof ik geen bibliotheek ben binnengegaan, maar het Control Center van de KLM op Schiphol waar het drukke vliegverkeer in de gaten wordt gehouden. Overal zitten mensen urenlang geconcentreerd over computers gebogen. Soms voel ik de neiging ze op de schouder te tikken en te vragen: „Lezen jullie ook nog wel eens een boek?” Ik vermoed dat ze me verbijsterd zouden aankijken. Een boek? Hoezo?

Lees verder »