Een parlementaire verslaggever met een beetje pit zal het Balkenende onmiddellijk durven vragen als hij voor het Europese pluche heeft gekozen: „Bevestigt u niet alle vooroordelen over politieke baantjesjagerij door als premier uw land in de steek te laten?”

„Flauwkul”, zal Balkenende wel weer zeggen, „ikinbelangneedlandinropa, toch?” En weg is hij.

En dan?

Slechts drie woorden scheiden ons van een politieke chaos: Balkenende gaat weg. Wie had gedacht dat Balkenende ooit nog eens als onmisbaar zou worden beschouwd voor de politieke stabiliteit van Nederland? De man die de chaos bevorderde, is dezelfde die hem nu kan bezweren door gewoon aan te blijven. Bijna grappig is het – bijna.

Lees verder »

‘Even teletekst kijken.’’ Het is een gevleugelde uitdrukking in ons huis geworden. Om het nieuws te volgen zet ik niet mijn computer of de radio aan, maar teletekst. Het is handig en snel, met één blik op het scherm ben je weer bij. Teletekst is een succes, er kijken dagelijks 2,2 miljoen mensen naar.

Teletekst is in handen van de NOS, die ook de redactie voert over een aantal pagina’s, zoals die van het nieuws. Soms is de invloed van de NOS te merken aan de selectie van dat nieuws.

Lees verder »

Zo’n geschiedenisles had ik vroeger ook wel willen hebben.

We zaten in het auditorium van het Allard Pierson Museum in Amsterdam. Vijftig studenten in de zaal, drie bevlogen sprekers ervoor: Frans Timmermans, staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, Angelika Wendland, documentalist van het Duitsland Instituut Amsterdam, en Martin Simek, mediapresentator. Het thema: de val van de Muur, twintig jaar geleden.

Timmermans wilde als moderator zijn jonge gehoor bereiken met de persoonlijke ervaringen van Wendland en Simek. Per slot van rekening was de val voor de meeste studenten een abstractie, zij waren nog kinderen toen het gebeurde.

Lees verder »

Tegen tienen vielen Wouter Bos en Lilianne Ploumen elkaar gisteravond op de ledenraad in Utrecht dolgelukkig in de armen. Het was gelukt! De partij was óm! We krijgen twee jaar later onze WAO en we mogen tot ons 67ste doorwerken! Hoera! Op de eerste rij zaten de andere partijkanonnen te glunderen. Ze hadden op afroep gebulderd en nu werden ze weer voor een tijdje opgeborgen.

Ik liep naar de garderobe, een verdieping lager in het Jaarbeursgebouw. Enkele mannen werkten er in hoog tempo om ons onze jassen te geven. Zwaar beroep? Nee. Leuk beroep? Nee. Beneden aan de roltrap stonden nog dezelfde veiligheidsmannen die ons aan het begin van de avond welkom hadden geheten. Genoten ze? Zo te zien niet. Zou ik tegen ze zeggen: „Twee jaartjes erbij, heren! Tof!?” Ik besloot het aan die blije PvdA-gezichten over te laten.

Lees verder »

In het Joods Historisch Museum in Amsterdam houden ze van enige afwisseling. Gistermiddag konden we er de schilderijen van Jacob Meijer de Haan bewonderen en kregen we op een andere verdieping Pizza in Auschwitz, een schrijnende documentaire, te slikken, als we dat wilden.

Het werk van Meijer de Haan, die van 1852 tot 1895 leefde, kende ik nog niet. Het is een klein, voor een deel indrukwekkend oeuvre. Als je de tentoonstelling betreedt, krijg je al snel een paar draaien om je oren in de vorm van enkele prachtige klassieke schilderijen, zoals Portret van een Joods meisje en Oude Joodse vrouw. Die had ik wel eens eerder mogen zien, dacht ik onwillekeurig.

Lees verder »

Het was de week van de gevallen mannen. Zelden waren er in korte tijd zoveel gevallen van gevallen mannen – of was het u nog niet opgevallen? Dat zou me tegenvallen, al zal ik er verder niet over vallen.

Excuses, het kost me mij te veel moeite me van dat ‘vallen’ los te maken. Is het een wonder? Waar je ook keek, overal was wel ergens een prominente man aan een opzienbarende valpartij bezig. Het leek wel kamikaze en het gebeurde in een oogwenk. Eerst stonden ze nog op de hoogste verdieping, minzaam neerkijkend op hun voetvolk, en vervolgens stortten ze zich naar beneden zonder op het vangnet van de brandweer te wachten.

Lees verder »

Deze herfstvakantie zijn er weer veel grootouders met hun kleinkinderen op stap. De kleinkinderen zien er over het algemeen onbezorgder uit dan de grootouders. Die kinderen wanen zich in een paradijs, althans, als de grootouders hun vak verstaan.

Dit vak bestaat vooral uit het aanbieden van nóg meer geborgenheid dan de kinderen, hopelijk, thuis al gewend zijn. Geborgen zijn betekent dat je veilig bent voor alles wat je kan bedreigen. Thuis kan dat niet altijd optimaal gewaarborgd worden, omdat pa en ma ook nog wel iets anders aan hun hoofd hebben.

Lees verder »

Een column als noodkreet, een tamelijk existentiële nog wel. Het is een hachelijke onderneming, maar waarom zou je optimisme veinzen als het water je aan de lippen staat?

Dat moet Judith Warner, geliefd blog-columnist van The New York Times, gedacht hebben toen ze onlangs een column schreef met de titel I Feel It Coming Together.

„Het gebeurde op een van die momenten die betekenisloos zouden moeten zijn”, begint Warner. Zij, getrouwde vrouw van 44 jaar, zit met haar 12-jarige dochter Julia in de auto te luisteren naar een liedje uit de remake van de film Fame. Ze zingen samen mee, maar plotseling hoort ze Julia zoveel sterker en zelfverzekerder dan zijzelf zingen: „I’m gonna live forever, I’m gonna learn how to fly.”

Lees verder »

‘Ik heb iets aardigs meegemaakt”, zei een oude vriend.

Nu zeggen wel meer mensen die mijn beroep weten dat tegen mij, maar van hem nam ik het voetstoots aan, omdat ik hem niet kende als een man van overdrijvingen.

Hij liet me twee foto’s zien. Drie politiemannen in uniform (maar zonder pet) verlieten een bakkerij in een dorpsstraatje. Ieder droeg in zijn handen een zakje met een onzichtbare versnapering. Op de tweede foto kwam links hun geparkeerde politieauto in beeld. Mijn vriend had ze al veel vaker op een woensdag in ganzenpas de bakkerij zien betreden – woensdag was de dag van de tompoezen-in-de-aanbieding. Ditmaal kreeg hij een ingeving, pakte zijn fotocamera en legde het tafereel vast.

Lees verder »

Omdat het zaterdag World Home Movie Day was, kon iedereen met zijn eigen huisfilmpjes in het Filmmuseum van Amsterdam terecht. Dat lieten veel amateurfilmers zich geen twee keer zeggen. Van heinde en verre kwamen zij met hun filmrolletjes aangerukt. De mens is een wezen dat misschien wel niets liever doet dan filmen en gefilmd wórden.

Daarbij heeft de doorsnee filmende mens een hang naar het vertrouwde. Hij gaat bijvoorbeeld graag naar Middelburg om daar de pittoreske plekken vast te leggen. Kijk daar, die „majestueuze koepel”! En dat beeld van Michiel de Ruyter in Vlissingen mag er ook wezen! Marken was al even interessant, vooral toen er nog veel klederdrachten waren. Of wilt u liever een filmpje van de Deltawerken zien? Ook leuk is dat filmpje over ons zomerkamp, hier zie je hoe lang onze onderbroeken toen waren.

Lees verder »