‘Laten wij maar eens het goede voorbeeld geven’, zei ik tegen mijn vrouw.

Het kon zo niet langer. Ik had de hele Prinsjesdag van de regering wagonladingen bezuinigingsretoriek over me heen gekregen. Teringen moesten naar neringen worden gezet en de koningin legde hoogstpersoonlijk een loodzware „verantwoordelijkheid op ons allen”.

„Wij moeten zelf ook wat doen”, zei ik, „we kunnen niet achterblijven.”

Ze keek me een beetje bevreemd aan, misschien omdat ik, overigens ten onrechte, in ons huishouden niet bekendsta als een uitgesproken doener. „Ga je gang”, zei ze.

Lees verder »

Het is alweer lang geleden dat ik mijn nachtrust opofferde voor een sportwedstrijd. Uit mijn jeugd herinner ik me de bokswedstrijden van Mohammed Ali.

Middenin de nacht, live, kijken naar twee mannen die elkaar tot pulp sloegen, terwijl ze op de eerste rijen werden toegeschreeuwd door allerlei maffiose types, vond ik toen een heel bijzondere ervaring.

Het boksen heb ik later ingeruild voor het tennis, een relatieve vooruitgang, want tennis is dan wel een ‘nettere’ sport, het kijken ernaar kan even verslavend zijn.

Lees verder »

De laatste ontwikkeling rond Glenn vernam ik bij mondelinge overlevering. Zo gaat het vaker met kleinkinderen als ze niet bij je in de buurt wonen. Mijn vrouw was er gelukkig wel bij, zodat ik niet aan de betrouwbaarheid van de getuigenis hoef (durf) te twijfelen.

Glenn, viereneenhalf inmiddels, liep met zijn oma langs een verblijf voor naschoolse opvang. Hij hoefde er die middag niet zelf naartoe, hij mocht naar de speeltuin, maar hij kon het niet laten nog even goed naar het gebouw te kijken. Wie zag hij daar achter het glas? Een vriendinnetje. Ze zwaaide uitbundig naar hem. Glenn zwaaide terug en liep naar het raam. Ze riepen door het glas vrolijke woordjes naar elkaar.

Lees verder »

Deze week eindigde bij de VARA de eerste serie van dertien afleveringen van de Amerikaanse tv-feuilleton Mad Men. Het gaat, zeer grof samengevat, over het wel en wee van mannen en vrouwen op een New Yorks reclamebureau in de jaren vijftig en zestig. Samen maken ze er een interessante rotzooi van en in hun privéleven gaan ze daar roekeloos mee door. Lees verder »

‘Ik werd er volledig door van mijn sokken geblazen”, vertelde de Vlaamse schrijver Erwin Mortier gisteravond in het Amsterdamse zaaltje Spui25 over de literaire ontdekking die hij een jaar of acht geleden deed. Tijdens de research voor zijn roman Godenslaap stuitte hij op het kleine boek The Backwash of War van de Amerikaanse verpleegster-schrijfster Ellen N. La Motte (1873 – 1961). Lees verder »

Tegen het einde van de middag stroomde het terras van strandpaviljoen Joep in Bergen-Noord  vol met badgasten. Ze waren er in alle soorten en maten. Vanuit mijn strategische positie in een hoek van het terras kon ik ze op mijn gemak bewonderen. Lees verder »

Ik viel in een opmerkelijk gesprek op tv tussen twee bekende, gerespecteerde Nederlanders. Zij uitten zich op een manier die nog maar een jaar geleden ondenkbaar leek. Ik geef hun namen pas tegen het einde van dit stukje prijs. Niet spieken! Lees verder »

Lijn 13 naar Amsterdam-West was, verkeerstechnisch gesproken, in zwaar weer beland. We konden niet meer vooruit, we konden niet meer achteruit. Ergens verderop was, zonder dat we de oorzaak konden zien, een chaos uitgebroken die al het verkeer lamlegde. Lees verder »

Ramadan weg en nu ook Aboutaleb bijna, je zag Marco Pastors gisteren in de Rotterdamse gemeenteraad smullen – wordt Rotterdam misschien dan toch nog eerder dan gehoopt moslimrein?

Aboutaleb is niet zomaar burgemeester, hij is moslimburgemeester, liet Pastors zich buiten de raadzaal ontvallen. Kennelijk wordt er vooral daarom „scherp op hem gelet”, zoals Pastors al in het debat had gezegd. Lees verder »

Hij was dan wel dood, maar met zijn lichaam werd nog naar hartelust gesold. Het was al in stilte begraven, het was nog niet begraven, het zou spoedig begraven worden et cetera.

Intussen kwam ik hem voortdurend bijna levensgroot tegen als ik langs een kapperszaak in de Jordaan liep. Daar hadden ze in de hal een prachtige foto van hem hangen, gemaakt door de Nederlandse fotograaf Claude Vanheye.

Het is 1977 en Michael loopt als 19-jarige door de Hazenstraat in de Jordaan. Zijn gezicht is vriendelijk en (nog) gaaf. Hij heeft net met zijn broers een vier uur durende fotosessie in de toenmalige studio van Vanheye in de Hazenstraat achter de rug. Daarna gingen ze de straat op en namen Vanheye en Jackson foto’s van elkaar. Lees verder »