Stel dat Woody Allen mij zou verzoeken mijn naam te zetten onder die petitie voor vrijlating van Roman Polanski. „Martin (Scorsese), Pedro (Almodóvar) en David (Lynch) staan er al onder, doe je ook mee?”
Ik ben even met stomheid geslagen. „Wat verschaft mij deze enorme eer?” breng ik uit.
„Jij schrijft toch stukjes?” zal hij met een lachje zeggen, „nou, alle beetjes helpen.” Lees verder »
Vandaag liep de raadsenquête naar de Noord/Zuidlijn in Amsterdam af. Weinigen zullen erom treuren.
Ik ben de afgelopen weken een dagje in het stadhuis gaan luisteren en had toen moeite mijn ogen open te houden. Ik voelde me bovendien nogal eenzaam, want ik zat vrijwel alleen in die grote Boekmanzaal. De zittingen waren één groot pleidooi om ze verder maar live vanuit de huiskamer op de Amsterdamse tv te volgen. Daar kon je de verhoorden in ieder geval in het gezicht kijken en waren ze altijd goed verstaanbaar, ook als ze mompelden.
Hopper op Nederlandse bodem, dat is alweer jaren geleden, en daarom reisde ik gisteren spoorslags naar de Rotterdamse Kunsthal voor een tentoonstelling met zijn werk en dat van zijn Amerikaanse tijdgenoten.
Er hangen in totaal maar twaalf Hoppers – acht schilderijen, een aquarel en drie etsen – maar ook aan die twaalf kun je al zien dat Edward Hopper een betere schilder was dan zijn tijdgenoten. Alleen al zo’n schilderij uit 1929 als Railroad Sunset, een zonsondergang boven een spoordijk, is niet te overtreffen.
Stil blijven zitten terwijl je geschoren wordt, dachten ze gisteren bij Transavia en PVV.
Ze wilden geen commentaar leveren op de schandalen waarin ze plotseling verwikkeld waren geraakt. De een bleek een zware oorlogsmisdadiger in dienst te hebben, de ander een dronkaard met losse handjes. Ja, dan heb je wel wat uit te leggen.
Bij de PVV lieten ze het aan Hero Brinkman zelf over. Hij mocht alleen een korte bekentenis opstellen. Ook de blonde leider zelf, altijd bereid om stante pede anderen de maat te nemen, hield zich onbereikbaar.
Eenzame mannen genoeg in Amsterdam, eenzame vrouwen trouwens ook, maar daarover een andere keer.
Op een avond werd ik op weg naar huis bij het Wertheimplantsoen staande gehouden door een donkerharige man van een jaar of veertig.
Zijn bovenlichaam was gehuld in iets dat meer op een versleten tapijt dan op een gewone bloes leek. Hij keek me aan met die laconieke nee-heb-je-ja-kun-je-krijgen-blik waarmee zwervers zich hebben gewapend in de strijd om hun dagelijkse brood.
„Ik heb een probleem”, zei hij. „Ik wil vannacht graag slapen in een daklozenhuis hier in de buurt, maar ik kom wat geld tekort. Kunt u me helpen?”
Van Christoph Waltz had ik tot voor kort nooit gehoord. De meeste lezers van dit stukje evenmin, vermoed ik. Hij is een 52-jarige Oostenrijkse filmacteur die altijd in de marge werkte, maar opeens een hoofdrol kreeg in Inglourious Basterds, de nieuwste speelfilm van Quentin Tarantino. Die rol speelt hij zo verbluffend goed dat deze film alleen al dankzij hém nog een poos in mijn geheugen zal nagloeien.
Waltz speelt de SS-officier Hans Landa, die in bezet gebied ondergedoken Joden opspoort. Hij moet het opnemen tegen een hoofdzakelijk uit Joden bestaand Amerikaans commando, dat zich tijdens de oorlog op prominente nazi’s probeert te wreken.
Met de lancering van zijn vondst ‘kopvoddentaks’ in de Tweede Kamer lijkt Geert Wilders voor het eerst zijn politieke doel volledig te hebben gemist. Zijn collega’s, Pechtold weer voorop, namen hem trefzeker op de korrel, de opiniemakers, ook die van rechts, hadden er geen goed woord voor over en in de peiling van Maurice de Hond duikelde hij enkele zetels.
Wilders kreeg alleen steun van de arabist Hans Jansen, die in Trouw zei dat hij het „niet zo gek vond” en in de reacties „verstarring door angst voor de verkiezingen” zag. Verrassend was dat niet, want het is bekend dat tussen Wilders en Jansen groot wederzijds respect bestaat.
Lopend naar de Amstel hoorde ik de grachten lispelen. Dat was te danken aan de autoloze zondag, die als een dikke deken dempend (drie d’s, ik kan het niet laten) over dit deel van de stad lag.
Heerlijk, zo’n stad.
Elders in de stad moest wegens de Dam tot Damloop toch een drukte van belang heersen, maar ik zette koers naar een veel rustiger evenement: de Global Mala, een yogabijeenkomst op de Magere Brug, die houten ophaalbrug tussen Carré en de Hermitage. De Global Mala (mala is een heilige kralenketting) is een wereldwijd yoga-evenement, bedacht door de Amerikaanse yogadiva Shiva Rea, die zich ongerust maakt over de mondiale klimaatverandering.
,,Nonfictieschrijvers zijn tweerangsburgers, het Ellis Island van de literatuur. We horen er net niet helemaal bij. And yes, it pisses me off.”
Aldus een bozige Gay Talese in het zomernummer van het literaire blad The Paris Review.
‘Kopvoddentaks.’
Hoe zal Wilders op woord en idee zijn gekomen?
Ik zie een saaie fractiekamer aan het Binnenhof voor me, waar de werklunch was uitgelopen. Ze kwamen er niet helemaal uit, Geert en Dion en Hero en Fleur en Sietse en die andere vier. Er móést bij de nieuwe Algemene Beschouwingen gestunt worden – maar hoe?
Vorig jaar had hij ‘de islamitische intifida’ bedacht die Nederland teisterde. Toen ook was hij op zijn manier voor het eerst humoristisch geworden: „Ik denk wel eens, in het vliegtuig wordt ze zeker al geleerd: jij stemmen op Wouter Bos, hij jou geven uitkering.”
