Het afgelopen weekend wilde ik een ander boek uitlezen, maar om een of andere reden slaagde ik er maar niet in het pas uitgekomen Briefwisseling 1951-1987 van de dichteres M. Vasalis en haar uitgever Geert van Oorschot neer te leggen. Lees verder »

Laura kán nog tegen zichzelf beschermd worden, maar voor Boris is het leven alweer ruim twee maanden voorbij. Hij was twaalf jaar, een jaar jonger dan Laura, toen hij op het Marnixplein in Amsterdam op de morgen van 19 juni, om 08.30, door een vrachtwagen werd doodgereden. De vrachtwagenchauffeur sloeg links af en zag Boris over het hoofd, die met zijn fiets aan de rechterzijde van de rijbaan stilstond. Lees verder »

Waar ik nou nooit eens wat over hoor of lees (ideale beginzin voor de columnist, maar hij moet hem wel waarmaken) is de ondergang van de pet. Ja, de pet. U weet wel, dat hoofddeksel, ook wel cap genaamd, dat het afgelopen decennium vooral ‘s zomers in overstelpende mate onze hoofden (ont)sierde. Lees verder »

Ook al leefde Ted Kennedy het langst, hij was de meest tragische van de drie beroemde broers Kennedy.
Ik merk dat ik het nieuws van zijn dood niet zomaar even van me af kan schudden. Hij hoort tot een generatie politici waarmee ik als het ware ben opgegroeid. Er is zelfs een korte periode geweest waarin ook jongeren in Europa hun hoop op hem hadden gevestigd. Lees verder »

Lezen tijdens de vakantie. Het is een bekend onderwerp in de media vóór de vakantie. Bekende Nederlanders vertellen wat zij aan lectuur zullen meenemen. Zelden krijg je na afloop te horen of ze die boeken ook gelezen hebben. Vrij Nederland vroeg het deze week wel, en dan krijg je pas interessante antwoorden. Lees verder »

Ook aan het strand bij Bergen was het zo bedwelmend warm geworden, dat twee oudere echtparen besloten hun smeulende lichamen in de strandtent in veiligheid te brengen.

Mooi weer is fijn, maar Onze Lieve Heer moet het niet overdrijven. Gelukkig is er tegenwoordig altijd en overal de witte wijn om de afkoeling te versnellen. Lees verder »

De kunst is er voor ons, maar wij zijn er niet altijd voor de kunst. Misschien moet ik zo die ene vreemde, kunstgevoelige zomerdag samenvatten die ik in Denemarken beleefde. Lees verder »

Een eigenaardige gewaarwording. In het Frihedsmuseet, het Deense verzetsmuseum in Kopenhagen, stuit ik op een foto waarop een stukje van de stad staat afgebeeld dat mij inmiddels vertrouwd is. Elke dag lopen we erdoor op weg naar ons hotel. Lees verder »

Gingen we naar Roskilde of naar zee? Het was bloedheet, zelfs in Denemarken, en ik voelde wel voor de zee, maar mijn vrouw werd onweerstaanbaar aangetrokken door de kathedraal van Roskilde. Die moest zeldzaam mooi zijn en stond dan ook op de Werelderfgoedlijst. Ik  wil ook wel naar kathedralen, maar het liefst als het buiig is, zodat je er meteen kunt schuilen.
Uiteindelijk ging ik overstag. Lees verder »

Karen Blixen (1885-1962) ligt begraven onder een reusachtige, oude beuk. Een mooier schrijversgraf heb ik nooit gezien. Het is een sober graf: alleen een platte steen met haar naam erop. Op zonnige dagen sijpelt het licht net voldoende door het dichte gebladerte om de letters zichtbaar te maken. Meer is niet nodig, de eeuwigheid doet hier de rest.

Ze ligt er helemaal alleen. Zo moet ze het beslist hebben. Op veel cruciale momenten in haar leven stond ze er alleen voor, dus waarom hier niet? Lees verder »