Tegen een jonge vrouw sprak ik mijn verbazing uit over de modieuze wildgroei van tatoeages. Vrouwen, mannen, jong, oud (maar vooral jong), steeds meer mensen laten hun huid vol inkten met woeste schilderingen. Lees verder »

Het levensverhaal van Paul Dogger, gisteravond te zien in de tv-rubriek Andere Tijden Sport, fascineert omdat het niet op zichzelf staat. Dogger was in de jaren tachtig een zeer talentvolle jeugdtennisser, maar hij maakte zijn belofte niet waar. Terwijl zijn vriend Richard Krajicek, die hij als junior soms de baas was geweest, naar de top klom, raakte Dogger in de vergetelheid.

De film bevatte treffende beelden uit 1988, toen Dogger het als 16-jarige junior de grote kampioen Ivan Lendl lastig maakte. Lees verder »

Michael Jackson, achgod. Ik moet bekennen dat ik geen traan kon laten toen ik vanmorgen het nieuws hoorde. Ik vond het eerder sneu dan tragisch en meteen schoot me dat versleten zinnetje te binnen waarmee we de dood op afstand kunnen houden als hij ons niet zo erg geraakt heeft: „Zo is het misschien ook wel beter voor hem.”
Zijn leven is tragisch, niet zijn dood. Lees verder »

Ik zag de man aan de overkant naar me kijken, toen ik in m’n eentje op de tram bij het verzorgingstehuis zat te wachten. Hij kwam voorzichtig op me afgeschuifeld, als iemand die bang is elk moment zijn evenwicht te verliezen.

Ik nam aan dat hij een bewoner van het tehuis was. Hij leek me omstreeks de zeventig en hij zag er nogal onverzorgd uit in een grijzige bloes die net als hij zijn beste tijd had gehad. Op zijn wangen stonden stevige baardstoppels, in zijn geval vermoedelijk niet omdat de mode dat voorschreef.
„Houdt u van Amsterdam?” vroeg hij. Zijn uitspraak was zorgvuldig, op het geaffecteerde af. Lees verder »

Ziehier mijn kwellende dilemma gisteravond: naar de Balie in Amsterdam waar in Nederland woonachtige Iraniërs over de situatie in hun land spraken, of via internet premier Balkenende volgen in zijn pogingen de Catshuisbrand uit de pot uit te halen, waar die volgens zijn critici in gedoofd was?

First things first, besloot ik als vermeend kosmopoliet uit de grachtengordel, overigens nog zonder designbril. Naar de Balie dus. Temeer omdat ik over de situatie in Iran steeds somberder begon te worden. Kon het nog wel wat worden, dat protest tegen de islamitische stalinisten van Iran? De demonstraties leken weg te ebben, begrijpelijk maar jammerlijk, want zulke regiems zijn op korte termijn alleen weg te krijgen met een volk dat elke dag de straten durft te vullen met zijn woede. De aanblik van de onzekere Mousavi in de menigte, een man zonder het broodnodige charisma, stemde me niet vrolijker. Was het dag in dag uit op te brengen om voor hém door het vuur te gaan? Mijn pessimisme werd niet weggenomen in de Balie. Zeker, er waren indrukwekkende voorbeelden van Iraans heldendom. Een man had van zijn tante gehoord hoe de rollen op straat waren verdeeld: de vrouwen braken de bakstenen en de mannen gooiden ze. Het was een mooi beeld dat je in je fantasie kon oproepen. Lees verder »

Veel mensen geloven hun ogen niet als ze op YouTube het filmpje over de leeuw Christian zien, waarover ik vorige week schreef. Christian stort zich in zijn Keniaanse reservaat in de armen van de jonge mannen die hem in Londen hebben opgevoed. Ze hebben elkaar een jaar niet gezien. Iedereen in tranen, de hele wereld huilt mee, nog steeds, want het is al bijna veertig jaar geleden gebeurd.

Het waarheidsgehalte van die filmbeelden kan niet met feiten ondergraven worden, bleek mij uit de reacties en de nieuwe informatie die ik kreeg. Het is kennelijk inderdaad zo gebeurd. Die mannen, John Rendall en Ace Bourke, hebben zo’n leeuwtje gekocht bij een Londens warenhuis en ze waren zo verstandig hem op tijd af te staan aan George Adamson, leeuwenexpert in Kenia. Lees verder »

„Het gaat een lieve cent kosten”, zei ik een halfjaartje geleden tegen mijn vrouw, „maar het wordt een bijna unieke belevenis en we mogen blij wezen dat we erbij kunnen zijn.”

„Nou, vooruit dan”, zei ze.

Soms heb je enige sales talk nodig om je plannen door te drijven. In dit geval ging het om een optreden van de Amerikaanse popgroep Antony and The Johnsons die op 21(en 22) juni in Carré samen met het Metropole Orkest zou musiceren. Overredingskracht was in mijn situatie gewenst, omdat mijn vrouw de muziek van Antony steeds met de nodige scepsis bejegende. Ze begreep, zeer kort samengevat, eigenlijk niet wat ik ‘er mooi aan vond’ . Als ik een nieuwe cd van Antony opzette, was ze verdacht snel uit de huiskamer verdwenen.

„Misschien word je ook wel een fan”, zei ik nog toen ik de kaartjes had besteld. Lees verder »

De serie digitale foto’s van ons weekje in Zeeland doornemend, zei mijn vrouw plotseling: „De foto’s van die kat in Nisse doe ik maar weg. Ik kan er niet meer naar kijken.” Lees verder »

Op internet circuleren pasfoto’s van  Phil Spector, gemaakt kort nadat hij gevangen werd gezet in de North Kern State Prison in Californië. Hij ziet er naakt en weerloos uit, omdat hij in de gevangenis niet meer zijn extravagante pruiken mag dragen. „Wat is hij lelijk”, schreef een Amerikaanse krant.
Je vraagt je af welk doel ermee gediend is zulke foto’s vrij te geven. Er zou in beschaafde naties een geschreven wet moeten zijn dat iemand in zijn grootste ellende, op het dieptepunt van zijn bestaan, met rust wordt gelaten. Lees verder »

‘Ik heb een lief filmpje voor je’, mailde mijn dochter.
Dat bleek te kloppen. Ik had bijna zitten snikken als mijn wantrouwige alter ego, gevoed door jarenlange journalistieke ervaring, niet gewaarschuwd had. Kon er niet gemanipuleerd zijn, was het misschien zelfs complete fake? Lees verder »