Baarland is een lief, klein dorp aan de zuidpunt van Zuid-Beveland. Tot enkele dagen geleden wist ik niet dat het bestond. We belandden er na een van de mooiste wandelingen die je volgens de kenners in Zeeland kunt maken: langs de oostkust. Lees verder »
Er kon geen misverstand over bestaan, we zaten op het platteland, merkte ik in de enige supermarkt van het dorpje Ovezande op Zuid-Beveland. Daar hing op het mededelingenbord, naast een fotootje van de vermiste, dit briefje: „Al enige tijd loopt in onze tuin deze haan. Misschien ergens vermist? Bel of kom even langs. Familie de Dreu, Ovezandseweg 10.” Lees verder »
Mooi weer, Zeeland wenkte. Maar het eerste wat Zeeland deed toen het ons gisteren zag, was dikke tranen huilen. Een middag lang onder loodgrijze luchten. Met Zeeland bedoel ik nu in het bijzonder Zuid-Beveland, en nog meer in het bijzonder ‘De Zak van Zuid-Beveland’, de dubbelzinnig klinkende benaming voor het gebied ten zuiden van Goes. Daar moest ik altijd nog een keer heen, omdat ik er zoveel mensen lyrisch over had horen praten. Lees verder »
Emeritus-hoogleraar Jan Pen schijnt nogal ontsteld gereageerd te hebben op het feit dat hij nog in leven blijkt te zijn. „Het is een ellendige verwarring”, heeft hij tegen journalisten gezegd over het te vroeg gepubliceerde overlijdensbericht in de Volkskrant ten gevolge van een persoonsverwisseling.
Persoonlijk zou ik elke keer een gat in de lucht springen als een journalist mij belde met de vraag: „Klopt het dat u niet dood bent, professor?” Lees verder »
Rita Verdonk hield zich kranig, maar diep van binnen moet er geween zijn geweest en geknars van tanden en andere tekenen van grote ontzetting.
De aankondiging op de website van haar Trots op Nederland had nog zo optimistisch geklonken. „Vrijdagavond 22 mei 2009, 20.00 – 22.00 uur. Locatie: het Bethaniënklooster, Barndsesteeg 6, Amsterdam. Lees verder »
Een zware opgave. Voor dit stukje moest ik één schilderij kiezen uit het oeuvre dat Kik Zeiler, nu bijna 61 jaar, een leven lang heeft opgebouwd. Onder de titel Made in Mokum is zijn werk in al zijn facetten deze zomer te zien in de stemmige, hoge zalen van het Drents Museum in Assen. Wie van ingetogen realisme houdt, vol warme diepe kleuren, komt daar aan zijn trekken.
Ik kon voor Omejan kiezen, dat oude, gerimpelde boertje uit het Zeeuwse Vrouwenpolder, die Zeiler midden op zijn akker heeft afgebeeld, zittend op de rode leunstoel uit zijn huiskamer – meer boer kun je niet zijn. Maar daar was ook die zittende vrouw met naast zich een kat die voorzichtig over pianotoetsen stapt: Lees verder »
Ik dreig mijn greep op de wereld te verliezen. Dat kan ons allemaal overkomen, maar als je toevallig een dagelijkse stukjesschrijver in de krant bent, heb je wel een probleem.
Gisteravond zes uur zette ik het NOS Journaal aan. Het achtuurjournaal duurt me doorgaans tien minuten te lang. Nieuws moet kort en bondig zijn, vind ik, dus liever geen olijke reportages van Peer Ulijn en grapjasserij met de weerman. Geef mij maar de harde feiten van zes uur, in vijf minuten voorgelezen door Jeroen Overbeek. Oorlog en vrede in een notendop, de rest lezen we wel in de krant. Lees verder »
Een natuurgenezeres die de aanslag van Karst T. op de koninklijke familie bejubelt omdat er een hoger doel mee gediend is – het is weer eens wat anders dan Jomanda die borstkanker met ingestraald leidingwater probeert te bestrijden.
Het dagblad Trouw berichtte vanmorgen uitvoerig over deze genezeres, Gabriela Gaastra geheten. Als medium krijgt zij nu al acht jaar lang openbaringen ingefluisterd van Maria Magdalena. Haar man Reint tekent de teksten op voor hun boekprojecten. Lees verder »
Een nieuw probleem tekent zich in de Nederlandse samenleving af, begreep ik uit een reportage in de tv-rubriek EenVandaag. In woonwijken, vooral in de buurt van spoorwegstations, verschijnen steeds meer langparkeerders die er verder niets te zoeken hebben, behalve een gratis parkeerplaats.
Doodgemoedereerd stallen zij hun auto voor de deur van mensen die daar wonen, halen er hun vouwfietsje uit en karren vrolijk naar hun werk. Er zijn ook vakantiegangers bij die hun auto er een maandje laten staan. Daarop aangesproken verwijzen ze schouderophalend naar „de openbare ruimte die er voor iedereen is”. Lees verder »
De Toppers bleken losers. Hoe kom ik daar nou weer overheen? En het was nog terecht ook. Lees verder »
