‘Wat ik nu in een uurtje meemaakte, daar zou ik als columnist een stukje mee kunnen vullen”, zei mijn vrouw nadat ze was teruggekeerd van een rondje boodschappen.
„Probeer het maar”, zei ik sceptisch, gewend aan de overmoed van tipgevers die het nooit zelf hoeven op te schrijven. „Omdat het Koninginnedag is.” Lees verder »
Twee generaties naast elkaar – alleen een gangpad ertussen.
We zaten in de eerste klas van de intercity van Maastricht naar Amsterdam. De oude vrouw, slecht gekleed en gekapt, stapte in Eindhoven in. Ze was behangen met drie grote witte plastic tassen en een rugtas. De tassen biologeerden haar. Ze zette ze naast zich neer op de bank en bleef er voortdurend in zoeken en graaien, zonder er iets uit te halen. Lees verder »
Piekerend over mens en dier waagde ik me buiten.
Moest ik mijn huisarts al om een voorraadje tamiflu vragen? En waar kon ik die mondkapjes krijgen? Als ze niet nodig bleken, zou ik ze altijd nog na een knoflookmaaltijd kunnen gebruiken. Beter mee verlegen dan om verlegen, hebben we van onze moeders geleerd. Lees verder »
Veel bejaarden op perron 9 van het Utrechtse Centraal Station, in afwachting van een bedevaartstrein naar Lourdes. Een oud echtpaar kwam naast mij op een bankje zitten, begeleid door hun zoon en kleinzoon.
,,Fase één, opa”, zei de kleinzoon ter aanmoediging. Lees verder »
Op een zonnige doordeweekse middag zat ik met vrouw en nakroost op een kinderboerderij. Daarmee wil ik niet suggereren dat we in onze familie niets anders doen dan samen gezellig de tijd verdrijven op een kinderboerderij. We nemen het ons af en toe voor, maar meestal komt het er niet van. Dan zijn er ‘verplichtingen’, een vreemd uitdijend gedrocht waar de mens zich op bijna masochistische wijze aan ondergeschikt maakt. Lees verder »
De onheilspellendste zin in de Volkskrant van de afgelopen dagen stond rechts beneden op de voorpagina en luidde: „Vandaag geen Martin Bril”.
Gezien de medische voorgeschiedenis én het arbeidsethos van Martin was het toen duidelijk dat het einde onafwendbaar nabij was. Want versagen was een term die uiteraard wel in zijn trefzekere vocabulaire voorkwam, maar niet op hem persoonlijk van toepassing was. Althans, niet meer.
Weer een serie tv-documentaires over Nederland en de Tweede Wereldoorlog, de derde inmiddels? Ik had niet verwacht dat ik er nieuwsgierig naar zou uitkijken, maar dankzij Ad van Liempt, de eindredacteur, veranderde ik van gedachten. Hij gaf gisteren in het Verzetsmuseum van Amsterdam een boeiende voorproef van wat de NPS ons vanaf oktober in negen afleveringen onder de titel De Oorlog zal bieden. Lees verder »
Onlangs kocht ik via internet bij een bureau met een fraaie naam twee kaartjes voor een popconcert. Ze waren erg duur – samen 170 euro – en ik kon ze dan ook alleen kopen toen mijn penningmeesteres even niet oplette. Lees verder »
‘Ben jij wel eens naar de Keukenhof geweest?” vroeg ik mijn vrouw een poosje geleden.
„Nee. Jij wel?”
„Als kind, geloof ik.”
Had ik het maar niet gevraagd, want vanaf die dag keerde regelmatig de vraag terug of „het niet eens tijd werd”. Lees verder »
De elektronische techniek houdt ervan mij af en toe een kwellend raadsel op te geven. Gelukkig is er meestal iemand in mijn omgeving die me dan met raad en daad kan bijstaan. Maar het nieuwste raadsel zal ik onopgelost in mijn graf moeten meenemen. Lees verder »
