Wandelend door de Eerste Bloemdwarsstraat in de Jordaan keek ik een kunsthandel binnen, waarvan de deur geopend was. Met één oogopslag zag ik aan de verste muur een kattenschilderij van Sal Meijer (1877-1965) hangen. Zo’n kunst is dat nou ook weer niet (die oogopslag, bedoel ik), want wie van katten én kattenschilderijen houdt, zoals ik, is bekend met de onvervreemdbaar eigen stijl van Meijer. Lees verder »
Het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis in Amsterdam hield zaterdag een ‘Nationale Slaapdag’. Je kon er door een keur van medische specialisten worden voorgelicht over de ‘behandelmogelijkheden’ van je slaapproblemen. Misschien hadden de lezers van de advertentiecampagne de titel van deze dag verkeerd begrepen en lagen ze thuis nog allemaal een gat in de slaapdag te slapen, want de opkomst was opvallend laag. Lees verder »
Weglopen, goed weglopen, is een kunst en Geert Wilders heeft er talent voor, wat je verder ook van hem mag denken. Lees verder »
Iemand die een kleine operatie moest ondergaan, begeleidde ik naar het ziekenhuis. Ik was er allang niet meer geweest, afkloppen. Als je zelf niet onder het mes hoeft, is het daar heel anders toeven dan wanneer je gedachten gefixeerd zijn op het uur van de waarheid, of beter: de naarheid. Lees verder »
In diergaarde Blijdorp was een stel leuke verliefde ijsberen te zien, hoorde ik, en omdat je niet steeds alleen maar over je eigen kat kunt schrijven, besloot ik er een kijkje te nemen. Lees verder »
Mijn kinderen hadden de ouwelui twee kaartjes voor het popconcert van Lyle Lovett in Paradiso gegeven. Een mooie geste, maar ook wel verdiend, al zeg ik het zelf. Jarenlange harde arbeid in de opvoeding mag best eens beloond worden met een kaartje voor een popconcert. Lees verder »
Een man op een draad. Hij kan overeind blijven, hij kan vallen. Wat dan nog? Je zou niet denken dat je er een boeiende filmdocumentaire over kunt maken, maar waarom eigenlijk niet? In elk onderwerp schuilt een meesterwerk, als je het maar goed aanpakt. Lees verder »
In dit stukje ga ik iets hachelijks ondernemen. Hachelijk omdat het vertalen van Engelse poëzie niet mijn vak is. Ik betreed een taalkundig mijnenveld waar de kenner mij met argusogen in de gaten zal houden. Het moet maar, want ik wil in dit geval te graag mijn enthousiasme met de lezer delen. Lees verder »
De onlangs overleden John Updike bleef tot op het laatst van zijn leven schrijven. Het is te merken aan de laatste twee nummers van zijn lijfblad The New Yorker. Ze bevatten achtereenvolgens een recensie van een nieuwe biografie over zijn collega John Cheever en Endpoint, pregnante gedichten over zijn eigen naderende einde. Lees verder »
De kwestie van de lastige verpakkingen, die ik vorige week aansneed, heb ik te veel op mezelf betrokken, is me uit de vele reacties gebleken. Ik dacht dat het aan mijn eigen onhandigheid lag dat sommige verpakkingen een radeloze razernij veroorzaakten, maar de lezers stelden me gerust. Voortaan kan ik weer met een wat kleiner minderwaardigheidscomplex door het leven. Dank hiervoor! Lees verder »
