Zou smetvrees besmettelijk zijn? Het is niet te hopen, want het lijkt me een vreselijke afwijking. Maar laat ik eerst even uitleggen waarom deze vraag bij me opkwam. Lees verder »

In een interviewboekje met bekende Nederlanders over ouder worden vertelde Ivo de Wijs vorig jaar de volgende anekdote. Dit als antwoord op de vraag: wat vind je van de positie van ouderen nu?

„Mijn vrouw (62) zoekt in een volle bus een zitplaats. ‘Kunt u dat kind op schoot nemen alstublieft?’ vraagt zij aan de vader van een driejarige. ‘Dat zal niet gebeuren’, zegt de vader. De hele bus zwijgt. De chauffeur kijkt voor zich. Mijn vrouw blijft staan. Ik vind dat geen hoopgevende ontwikkelingen. De maatschappij houdt van jong. Oud telt niet mee en moet blij zijn met de nieuwerwetse bedeling die ‘kortingskaart’ heet.” Lees verder »

‘Oud worden, daar kun je niet jong genoeg mee beginnen.”
Het waren woorden die vlak naast mij gezegd werden, en opeens besefte ik ten volle waar ik aan begonnen was. Lees verder »

Het weekblad The New Yorker brengt deze week ter herdenking van zijn medewerker John Updike een nummer uit met onder andere een keuze uit zijn vijf decennia omspannende oeuvre. Het zijn niet meer dan druppeltjes water uit een in het zonlicht schitterende oceaan, maar toch stuitte ik op een citaat waarvan ik de herkomst meteen herkende. Het is uit een oud  autobiografisch verhaal, Flight, dat ik pas enkele jaren geleden las. Lees verder »

Achteraf hoef ik er niet rouwig om te zijn dat mijn kinderen nooit een carrière in de tennissport geambieerd hebben. Je doet het als ouder niet gauw goed, zoals uit het voorbeeld van Petr Krajicek, de fanatieke vader van Richard en Michaëlla, al is gebleken. Lees verder »

Achter mij in de trein ontspon zich deze week een telefonische dialoog, die de Nederlandse winter in het jaar onzes Heren 2009 niet beter had kunnen samenvatten. Ik moet hem weergeven in de vorm van een monoloog, omdat er helaas maar weinig bellers zijn die ons laten meegenieten via de luidspreker van hun mobieltje. Lees verder »

Terwijl Jan Peter Balkenende zich gisteren kwaad stond te maken in de Tweede Kamer („Ikvindditongepast”), keek ik naar zijn geschilderde portret. Het hangt als sluitstuk van een aan Abraham Kuyper gewijde tentoonstelling in het kleine gemeentemuseum van Maassluis. Een bontgekleurd, goed gelijkend schilderij waarop de premier zich van zijn rustigste kant laat zien, alsof hij zich hier meer op zijn gemak voelt dan in de Haagse haaienvijver. Lees verder »

Enkele weken geleden bracht het tijdschrift The New Yorker een groot profiel van de schrijver Richard Yates (1926-1992). Toen ik dat zag, kon ik alleen maar verzuchten: „Ach, had hij dat nog maar zelf mogen meemaken.” Lees verder »

We leven in tijden van hoge ontslaggolven en akelige fenomenen die daarbij horen. Het zogeheten slechtnieuwsgesprek is er één van. In kringen van personeelsmanagement noemen ze het zo. Niemand vindt het leuk, maar iemand moet het doen en de personeelsadviseur van de afdeling Personeel & Organisatie wordt ervoor betaald. Lees verder »

Het hoefde niet, want ze speelden hun Australische finale in de Nederlandse morgen, maar ik zou voor Roger Federer en Rafael Nadal desnoods mijn hele nachtrust hebben opgeofferd. Een finale tussen twee tennissers van zulke zeldzame klasse krijg je niet vaak te zien. Misschien is het nu al sportgeschiedenis geworden, want het is maar zeer de vraag of er ooit nog een finale tussen hen zal komen. Lees verder »