Frits Abrahams is terug op maandag 5 januari.

Hét politieke moment van het jaar, zo heb ik begrepen, was het filmpje dat GeenStijl met Ella Vogelaar maakte. Het was het favoriete filmpje in een door de NOS gehouden verkiezing. Omdat ik van dat filmpje destijds alleen een samenvatting had gezien, besloot ik het op YouTube alsnog in zijn geheel – vijf minuten – te bekijken. Lees verder »

Bij Alibris, de grote onlineboekhandel in de Verenigde Staten, had ik acht boeken besteld waarvan er twee maar niet wilden komen. Ik had ze, zoals vereist, vóór verzending betaald.

Dit was me nog niet eerder overkomen, bij welke onlineboekhandel dan ook. Doorgaans geschiedt de aflevering stipt binnen een bepaalde termijn. Lees verder »

Een vriendin die kampt met pijnlijke voeten, mogelijk veroorzaakt door reuma, werd doorverwezen naar de revalidatiearts van een grote medische instelling. Voorafgaand aan het eerste consult kreeg ze twee uitgebreide vragenlijsten opgestuurd. Ze liet me de lijsten met in totaal honderden vragen zien. Als je die had ingevuld, had je vermoedelijk ook pijnlijke handen. Lees verder »

‘Begin jij nou ook al met dat ha-gedoe?’ mailde een goede vriend me onlangs. „Dat valt me van je tegen.”

Ik zocht ongerust mijn laatste mail aan hem op en, inderdaad, daar stond het: „Ha Wim.” Ik moest het toegeven, ook ik was besmet met het bliksemsnel om zich heengrijpende ha-virus in het mailverkeer. Boven mijn recente mails aan hem prijkten nog aanheffen als „Beste…” of „Dag…”, maar nu had ik opeens gemeend het veel toffer klinkende „Ha…” te moeten gebruiken. Lees verder »

Al een halfuurtje was ik verwikkeld in een verbitterde worsteling met het nieuwe mobieltje, dat ik via de Postbank van Telfort gekregen had. Het ding raakte telkens geblokkeerd en van de weeromstuit begon ik ook zelf geestelijke blokkeringsverschijnselen te vertonen. Dit uitte zich in harde, felle uitroepen, soms met een uitgesproken obsceen karakter. Lees verder »

Een groepje pubermeisjes verliet druk pratend de Amsterdamse bioscoopzaal, waar net Oorlogswinter naar het boek van Jan Terlouw was vertoond. Ze waren tevreden, net als ik, en ze wisselden indrukken uit over „die” Tweede Wereldoorlog, „waar we niets van hebben meegemaakt maar waar we nu toch iets van meekrijgen”. Martin Koolhoven, de regisseur, kon tevreden zijn. Lees verder »

Omdat mijn vrouw om onduidelijke redenen verhinderd was, moest ik in m’n eentje naar een verkiezingsdebat voor kandidaat-lijsttrekkers van de PvdA voor het Europees Parlement. Na afloop kon ik haar dan uitgebreid informeren, want  zij moet immers als PvdA-lid haar stem uitbrengen. Als al die leden zo gemakzuchtig worden, ziet het er slecht uit voor de partij. Lees verder »

Een buitenlander die interessant over Nederland schrijft, daar moeten we zuinig op zijn. Toch is het boekje Stad van het verlangen Amsterdam van de Italiaanse filosofe en romanschrijfster Marta Morazzoni, dat dit jaar in een Nederlandse vertaling (uitgeverij Serena Libri) verscheen, nauwelijks opgemerkt. Lees verder »

Het is maar goed dat mijn fotootje niet meer boven deze rubriek staat, want sinds gisteren lig ik de hele dag jankend met mijn driedubbele pensioenbreuk in bed. Omdat zo’n foto moet kloppen met de gemoedsgesteldheid van de columnist, hadden we er niet onderuit gekund om mij af te beelden met een waas van tranen onder mijn brillenglazen. Lees verder »