Als onbestorven weduwnaar moest ik een weekje voor kat & huis (in die volgorde) zorgen. In deze hoedanigheid zijn me enkele dingen opgevallen die ik vanwege het algemeen belang aan de openbaarheid moet prijsgeven – misschien kunnen we er dan met z’n allen wat aan doen. Lees verder »
Op het IDFA in Amsterdam kwam Frans Bromet gistermorgen zelf enkele van zijn documentaires voor het publiek toelichten, waaronder de zeer persoonlijke Het drielandenpunt uit 1974. Daarin filmde Bromet het eerste naoorlogse bezoek van zijn joodse vader aan Duitsland. Lees verder »
Bij de ingang van de Natuurwinkel (‘Smaak zoals de natuur het bedoeld heeft’) op de Elandsgracht in de Jordaan zat een vrouw, een schoteltje voor haar voeten, halverwege de middag accordeon te spelen. Ze droeg een lange jurk met een kort, dun jasje en om haar hoofd een sjaal. Ik schatte haar op nog geen veertig jaar en ze leek me afkomstig, zoals tegenwoordig zoveel straatmuzikanten, uit een of ander Balkanland. Lees verder »
Klaas Vos begint niet gauw uit zichzelf over God te praten, eerder over Ajax, waar hij in de ledenraad zit. Maar als hij móet kiezen, zal God het winnen, zoals laatst, toen hij besloot dominee in Ossendrecht te worden. Ossendrecht? Lees verder »
In het Haarlemse veilinghuis Bubb Kuyper gaat morgenavond een interessante W.F. Hermans-collectie onder de hamer. De eigenaar is Rob Delvigne, een 60-jarige bibliothecaris van de Openbare Bibliotheek van Utrecht, die veel over Hermans gepubliceerd heeft.
De verkoop intrigeerde mij. Lees verder »
Het overlijden van Ludo Pieters, de Rotterdamse ondernemer, zou mij ontgaan zijn als J.L. Heldring gisteravond in deze krant niet zo’n interessant In Memoriam over hem geschreven had. Een prominente Rotterdamse havenbaron, trouw lid van de PvdA, verzetsman, schrijver, kunstminnaar en vriend van Gerard Reve – mij dunkt dat Heldring reden had nog één keer aandacht voor Pieters te vragen. Lees verder »
De laatste weken hoor en zie ik te weinig van Michelle Obama, de aanstaande presidentsvrouwe van Amerika. Als ze aan het woord komt, gaat het over de schoolkeuze voor de meisjes en over het hondje in het Witte Huis. Lees verder »
Op het gebied van standbeelden in Amsterdam werd het weer eens tijd voor een nieuwe blikvanger, nadat André Hazes in de Pijp zijn eigen plekje had gekregen om tegen de eeuwigheid te vloeken.
Het oog viel op Baruch de Spinoza, de grote 17de-eeuwse joodse vrijdenker, die meer dan de helft van zijn leven in Amsterdam had doorgebracht. Lees verder »
Sommige mensen hebben bij een weerzien niet veel tijd nodig om de recente feiten van hun leven op een rijtje te zetten, inclusief de nodige intieme details. Lees verder »
Het was halverwege een doordeweekse middag.
Ik liep in Amsterdam-West op een stoep langs een drukke verkeersweg, wegens werkzaamheden aan het wegdek voor een deel afgesloten. Enkele meters vóór mij wandelde een man van een jaar of zestig, gekleed in een donkere winterjas, die in zijn linkerhand een gesloten paraplu hield en in zijn andere hand een doorzichtig tasje met een tijdschrift. Hij had weinig haast en ik begon me al af te vragen of er naast hem voldoende ruimte was voor een inhaalmanoeuvre.
Opeens klonk links van ons een luide stem. We keken opzij. Daar stond een wegwerker, een jonge, zwarte man, met allerlei gereedschap in zijn handen. Lees verder »
