Koester je talent en haal er alles uit voor het te laat is – misschien is dat de boodschap die je uit de levens van Kors van Bennekom en Wim van der Linden kunt halen, twee fotografen met ieder een drukbezochte tentoonstelling in Amsterdam. (Van der Linden in het Stadsarchief tot en met 31 augustus. Laatste kans!)
Het was op deze zomeravond nogal stil in de eerste klasse van de Amsterdamse stationsrestauratie. Het spitsuur was voorbij, de meeste reizigers zaten alweer thuis achter de aardappels. De enige die wat leven in de brouwerij kon brengen, was de witte kaketoe die tot verbijstering van menige toevallige passant domicilie mocht houden op het buffet. Lees verder »
Nederland heeft een nieuwe troetelmoslimfundamentalist. De oude troetelmoslimfundamentalist was Mohammed Cheppih, maar die begon zulke saaie, gematigde taal uit te slaan dat hij niet langer te handhaven was in het nationale islamdebat, zoals dat in de media wordt gevoerd. Lees verder »
Een trouwe lezeres meldde mij dat ze aan de Normandische kust een interessant initiatief van de overheid had ontdekt. Het project heet Lire à la plage en komt erop neer dat op tien plekken langs deze kust kleine kiosken staan opgesteld waar toeristen overdag gratis boeken kunnen lenen. Overal op het strand zaten de badgasten verdiept in deze lectuur, variërend van stripboeken tot literatuur. Lees verder »
Voor het eerst mocht mijn kleinzoon twee nachten achter elkaar bij ons logeren. Het is, ik geef het toe, geen wereldnieuws, maar daar hebben we de voorpagina voor.
Na afloop van die twee dagen maakte Glenn een aanzienlijk fittere indruk dan wij. Op de eerste ochtend wekte hij ons om kwart voor zes, op de tweede gunde hij ons wat meer rust, maar toen vond hij het ook echt welletjes geweest. „Oma, het is een mooie dag om op te staan’’, meldde hij zich monter aan ons bed. Lees verder »
Op vakantie in stille gebieden en stille dorpen vraag ik me vaak af hoe het zou zijn om daar altijd te leven, tot de dood erop volgt. Er gaat een grote bekoring van uit, althans in de uren dat je er als passant bent, maar blijft dat zo, wordt het leven er niet eerder vervelend door het gebrek aan gebeurtenissen en is het niet benauwend om altijd maar weer diezelfde mensen te zien? Lees verder »
Zelfs als je in eigen land op vakantie bent, kun je op nogal ongelijksoortige verschijnselen stuiten die je onbekend waren. Ik zal er in dit stukje drie behandelen: 1. De trips. 2. De wereldvredesvlam. 3. Het strand als wc. Lees verder »
Als je op je fietsje argeloos door westelijk Zeeuws-Vlaanderen zwiert, kan het gebeuren dat je opeens op een route stuit waarlangs, volgens een onopvallend bord, „de Canadese bevrijders binnentrokken”. Lees verder »
Een deel van mijn vakantie bracht ik dit jaar nu eens niet, zoals veel andere mensen, op de Fiji-eilanden door, in de Gobi-woestijn, op de steppen van Kazachstan (zijn daar steppen?) of in een iglo in Alaska – maar in Zeeuws-Vlaanderen. Lees verder »
Stiekem, in een schuilhoekje van je hart, hoop je als columnist die van vakantie terugkeert dat er een welkomstcomité van lezers op de stoep staat met de yell: „Wij misten je!” Terwijl je hier en daar vooral bij lezeressen wat traantjes wegveegt, stap je je huis binnen waar op de deurmat een envelop van de hoofdredactie ligt met een interessante aanmoedingspremie voor het nieuwe seizoen. „De Telegraaf zou jou niet meer kunnen betalen, maar wij wel”, luidt de ondeugende, begeleidende tekst. Lees verder »
