Bij de dierenarts voelde ik me als een patiënt die te veel drinkt en nu weer bij zijn huisarts over bevende handen en geheugenverlies komt klagen.

We hadden immers een kat bij ons die we al drie jaar zonder enig succes probeerden te laten vermageren. Mijn vrouw had voor de reisjes naar de dierenarts zelfs een speciale trolley aangeschaft, waarin ze hem gemakkelijker kon vervoeren. Voor de sfeervollere, rieten reismand was de poes te zwaar geworden. In die trolley gaat haar kopje geheimzinnig schuil achter een soort zwart gaas – je zou het de nikab voor poezen kunnen noemen. Lees verder »

Het was vroeger zo’n onschuldig kledingstuk, de capuchon.
„Kind, doe je capuchon op”, zei je moeder als het kil en nat was.De jaren daarna heb ik de capuchon afgezworen, hij was me te kinderachtig. Ik heb dat volgehouden, ook toen de capuchon tot de uitmonstering begon te behoren van beroemde topboksers in training. Het zijn bekende foto’s: Ali, Liston en Frazier met zo’n kap op hun kop. Daar zie je de eerste signalen van dreiging die de capuchon bleek te herbergen. Lees verder »

De straatmuzikant is in de grote steden een bekende verschijning, gehaat door uitbaters, gevreesd door terraszitters.De Amsterdamse horecabazen begonnen een tijdje geleden een offensief tegen de guantanamera-besame mucho-yesterday-fiedelaars, maar ze komen telkens weer terug, vooral op het terrasje dat jij impulsief hebt uitgekozen. Niet zo vreemd, want ze hebben geld nodig, net als wij. Lees verder »

Op een mooie zomeravond nam ik na een uiterst Hollands dagje aan het strand (zand, kouwe zee, haring) met mijn vrouw de trein terug naar huis. In Haarlem stapte een lange man met grijs, achterover gekamd haar binnen. Lees verder »

Hoe zal het Roger Federer vannacht zijn vergaan toen hij eindelijk naar bed kon? „Ga jij maar vast”, zal hij tegen zijn vriendin hebben gezegd, dat meisje dat er bij elk toernooi weer anders uitziet omdat ze worstelt met eetproblemen. „Ik ga nog even op het balkon staan.” Lees verder »

Drie weken geleden schreef ik over Secretaresse gevraagd, een boek uit 1959 over het werk van secretaresses, geschreven door Addy Vroegop, „een naam die klinkt als een leuk bedoeld pseudoniem”. Prompt schreef ze mij in een uiteraard onberispelijk gestileerde brief dat die naam geen pseudoniem, maar ‘gewoon mijn meisjesnaam is’. Haar boek, schreef ik, liet nogal wat zien van de, zeker voor vrouwen, bevoogdende mores van de jaren vijftig. Een andere lezer zond me daarop een hoogst opmerkelijk lijstje toe van voorwaarden waaraan een ‘goede vrouw’ in die jaren moest voldoen. Lees verder »

Toen ik vannacht de tv aanzette, hoorde ik de stem van Marjon van Royen in het NOS Journaal het nieuws over de vrijlating van Ingrid Betancourt vertellen. Even later de eerste beelden van een zelfs nu zeer beheerste Betancourt, met haar moeder op het vliegveld en omringd door trotse militairen. Rillingen over de rug.Het was zo’n magisch Mandela-moment, als ik diens vrijlating in 1990 op Robbeneiland, ook rechtstreeks op tv uitgezonden, zo mag aanduiden. Lees verder »

Bij de groenteman stond een vrouw voor me die met een zekere achteloosheid 32 euro neertelde voor 800 gram asperges, 200 gram gedopte tuinbonen, wat bonenkruid en een pond (overigens prachtige) kersen. Zeventig gulden, rekende ik snel ouderwets om, voor een handjevol groente en fruit. Lees verder »

Toen ik gisteravond de Fransman Richard Gasquet in de achtste finales van Wimbledon zag verliezen van de Schot Andy Murray, moest ik aan mijn nichtje denken. Niet omdat zij ook maar iets met tennis te maken heeft (wel met hockey overigens), maar om een heel andere reden. Lees verder »