Nooit meer roken – wanneer zei ik dat tegen mezelf? Een jaar of vijftien geleden.
Sindsdien altijd spijt gehad dat ik niet eerder ben gestopt, want het was veel gemakkelijker om eraf te komen dan ik had verwacht. Al een jaar na mijn beslissing was het roken helemaal uit mijn gedachten verdwenen.
Zo zal het ook gaan met het rookverbod in cafés, restaurants, musea et cetera. Over een poosje zullen we niet meer beseffen dat het ooit anders is geweest. De opluchting bij de niet-rokers zal groot zijn, de rokers zullen merken dat een opgelegde rantsoenering ook voordelen heeft. Lees verder »

Twee mannen, dertigers, passeerden me op straat terwijl ze druk in gesprek waren. Ik hoorde de een tegen de ander zeggen: „Elke dag met tegenzin in de auto stappen om in Delft niks te gaan zitten doen – verschrikkelijk.”

Ik nam hem van terzijde op: hij was een stevige, gezond ogende man in een net kostuum. Misschien was de ander een vriend of collega en waren ze op weg naar zijn auto, die hij voor bijna vier euro per uur ergens langs de gracht geparkeerd had. Lees verder »

Aan het begin van de avond stond ik op een bus te wachten, terwijl ik ijsbeerde op het stoepje voor de abri. Zouden ijsberen dat inderdaad ook zo doen, vroeg ik me even af, of hebben we dat maar voor de aardigheid verzonnen? Lees verder »

Voor het eerst kon ik gisteren de windmolens voor de kust van Egmond aan Zee goed zien. Als het heiig weer is, kun je ze alleen ergens aan de horizon vermoeden, maar nu was het helder genoeg om hun contouren uit het water te zien oprijzen. Het zijn er 36, las ik ergens, en ze beslaan een gebied van 27 vierkante kilometer. Lees verder »

De stukjesschrijver maakt iets mee op zijn wandeling door de stad. Wanneer beseft hij nou dat daar ook een stukje inzit? Dat wordt mij vaak gevraagd. Het antwoord moet onbevredigend zijn: het verschilt per gebeurtenis. Soms weet je het meteen, soms twijfel je een poosje, soms besef je het pas dagen of weken later. Ik zal een recent voorbeeld geven. Lees verder »

Op de dag van de ondergang van Nederland kwam mij de volgende anekdote ter ore.
Een jong echtpaar vierde op deze dag zijn bruiloft. Het feest was lang daarvoor gepland en kon niet meer worden uitgesteld. De al uitgenodigde bruiloftsgasten lieten weten dat zij het op prijs zouden stellen als ’s avonds tijdens het feest de voetbalwedstrijd Nederland-Rusland op beeldschermen kon worden gevolgd. Lees verder »

Toen ze de tram binnenstapte, herkende ik haar vaag, ik zag vooral iets bekends in haar nog altijd ranke gestalte. Pas bij haar nadering wist ik zeker dat het Hella was. Ze lachte vriendelijk naar me, terwijl ze op de vrije plaats naast me ging zitten. Lees verder »

Het kan snel verkeren in de politiek.
Binnen één etmaal dreigt opeens ineenstorting voor een belangrijke politieke partij, de SP, en een spraakmakende politieke beweging in opkomst, Trots op Nederland. Lees verder »

Als jongen onderhield ik een poosje een Kick Wilstra-achtige wensdroom waarin ik, spelend in een voetbalelftal van hoogst begaafde, alleraardigste leeftijdgenoten, als rechtsbuiten telkens het winnende doelpunt scoorde. We vonden elkaar allemaal even sympathiek en we vochten als leeuwen. Onze leider was een zachtzinnige, maar vastberaden man. Lees verder »

Op een bewolkte maandagmiddag staan we voor zijn graf.
Morgen, 17 juni 2008, zal hij precies vijfendertig jaar dood zijn. We staan hier omdat het onvoorstelbare in zijn geval eigenlijk altijd onvoorstelbaar is gebleven. Nog altijd praten we af en toe over hem, in onze herinnering leeft hij gewoon door als die vrolijke, vitale man van tweeëndertig die altijd vol grappen en verhalen zat. Sommige doden zijn nu eenmaal geliefder dan andere doden. Je zou bijna jaloers op hem worden: hij blijft jong, wij worden oud. Lees verder »