Het gemiddeld aantal telefoontaps door de politie – 1700 per dag – ligt in Nederland schrikbarend veel hoger dan in de Verenigde Staten. Toen ik dat bericht gisteren las, moest ik meteen aan Judy Holliday denken. Judy wie?
Judy Holliday, wier naam zo lastig veel op die van Billie Holiday lijkt, was halverwege de vorige eeuw een bekende filmactrice en verdienstelijke zangeres.
Bij een kleine uitgever (Voetnoot) verscheen een klein boekje dat gemakkelijk over het hoofd kan worden gezien. Dat zou jammer zijn, want het is een van de mooiste kleine boekjes die ik ken. Het heet Commentaar en is geschreven door de Française Marcelle Sauvageot, die van 1900 tot 1934 leefde. Lees verder »
De trein stond in Leiden op het punt te vertrekken toen een kwiek meisje, het donkere haar gebonden in een staartje, mijn compartiment kwam binnengehold. Ik schatte haar niet ouder dan een jaar of twaalf, maar van enige bedeesdheid was geen sprake. Ze zocht haar plekje te midden van de lezende en bellende volwassenen alsof het dagelijkse routine was. Lees verder »
Zouden acteurs ten gevolge van hun beroep ook last kunnen krijgen van posttraumatische stress-stoornissen, net als gewone stervelingen die een traumatische ervaring achter de rug hebben? Lees verder »
Het begon met twee ouders en zes kinderen.
Op een zwart-witfoto uit 1954, zo’n oerfoto waarmee alle familiealbums beginnen, kijken ze monter in de camera, opgedoft in kleren die je toen alleen op zondag of in de studio van de fotograaf droeg. De twee meisjes op de foto lachen hun tanden bloot, de ouders en de vier jongens zijn gereserveerder. Lees verder »
De oudere vriend die ik een poosje niet gezien had, maakte geen vrolijke indruk. Zat hem iets in het bijzonder dwars?
„Wat wil je”, zei hij een tikkeltje opstandig, „ik heb net weer een begrafenis achter de rug. Ik ben nu zeventig geworden, een leeftijd waarop je veel begrafenissen moet bezoeken. Vijf, zes keer per jaar zo’n loodzware begrafenis, ik trek dat niet meer.” Lees verder »
Op de Prinsengracht kwam mij een lange, magere man van een jaar of veertig tegemoet, die opviel door het tweepersoonsmatras dat hij aan een band over zijn linkerschouder droeg. Het matras was zó zwaar dat hij voortdurend dreigde te kapseizen als een fragiel zeilschip in een orkaan. Het lopen werd hem bovendien bemoeilijkt door de blauwe plastic tas die hij in zijn rechterhand droeg en waarin vermoedelijk de rest van zijn bezittingen zat. Lees verder »
In de overlijdensadvertentie van J.A.A. van Doorn hadden zijn nabestaanden een opvallend mooi gedicht over de dood opgenomen. Het was van de hand van de Duitse schrijver Hans Sahl en het heette Strophen. Lees verder »
Hoe groot het Nederlandse meerwaardigheidscomplex kan zijn, zeker op sportief gebied, bleek onlangs prachtig uit een tv-uitzending van Andere tijden sport. Het ging over de beruchte halve finale die het Nederlands voetbalelftal op het EK van 1976 in Joegoslavië tegen Tsjechoslowakije speelde. Op dat toernooi wilde Nederland zich revancheren voor de, ook al door misplaatste superioriteit, verloren WK-finale van 1974 tegen West-Duitsland. Lees verder »
Tony Soprano zal ik missen, dat is zeker. Het is goed dat ik mijn vrije tijd nu weer eens nuttiger ga besteden – Plato lezen, of zo – maar toch zal ik me af en toe op de vraag betrappen: hoe zou het Tony vergaan zijn als hij met The Sopranos had mogen dóórleven? Lees verder »
