Elsschot op z’n Duits, dat blijft een eigenaardige sensatie. De afgelopen jaren verschenen fraai uitgegeven vertalingen van Kaas (Käse) en Lijmen (Leimen). Onlangs kwam Gedichte/ Verzen uit, alle gedichten van Willem Elsschot in een Duitse vertaling met het origineel ernaast. Lees verder »
Met de hand op het hart durf ik te verklaren dat ik niet in staat zou zijn geweest tot de verbijsterende daden van Josef Fritzl, de nieuwste schrik van Oostenrijk. Nu zal niemand zitten wachten op overbodige mededelingen omtrent mijn nobeler inborst en ik bedoel het dan ook anders. Het nieuws over het perverse dubbelleven van Fritzl confronteerde mij vooral weer met de twee linkerhanden waarmee ik geboren ben. Lees verder »
Awater, die man uit het befaamde gelijknamige gedicht van Martinus Nijhoff (1894 -1953), liep door Utrecht, maar wáár ongeveer? Niels Bokhove, die ik al kende als een groot Kafka-expert, kan het je feilloos laten zien. Hij verzorgt rondleidingen door het stadshart van Utrecht, waar Nijhoff als student Nederlands van 1933 tot 1941 woonde en een aantal van zijn belangrijkste gedichten schreef, waaronder Awater. Nijhoffs eerste huwelijk, waaruit een zoon geboren werd, was toen in feite al voorbij. Lees verder »
‘Eigenlijk ben jij een heel verdacht iemand’, zei ik tegen mijn vrouw, terwijl we bij het ontbijt de ochtendbladen doornamen.
Een gewaagd begin van de dag, ik geef het toe, maar een columnist die nooit iets durft te wagen kan maar beter meteen ophouden. Lees verder »
Hannie Schaft werd beroemd, Truus Menger-Oversteegen bekend en Freddie Dekker-Oversteegen bleef anoniem. Daarom gaat dit stukje vooral over Freddie. Ik stuitte op haar naam bij de tentoonstelling Drie meiden in verzet in het Verzetsmuseum in Amsterdam.
Freddie vertelde na de oorlog weinig over het verzet, ze liet het liever aan haar twee jaar oudere zus Truus over, die meer bravoure heeft. Op foto’s uit die tijd is zij ook echt de jongste, een tenger, donker meisje met een mooi, in zichzelf gekeerd gezicht. Lees verder »
In een stil straatje in de Jordaan hoorde ik opeens een man aan de overkant luid in zichzelf praten.
Nu is dit geen ongewoon verschijnsel in de Amsterdamse binnenstad. Soms krijg je zelfs de indruk dat daar ergens op een geheime plek een reusachtige psychiatrische inrichting staat waarvan de directie de deuren af en toe wagenwijd openzet „om even flink door te luchten”, zoals mijn moeder dat noemde. Dan waaien er wat mompelende psychoten naar buiten, die als pluisjes op de wind meegevoerd worden in de richting van de stad. Lees verder »
De pas uitgekomen dvd-box Hier is Adriaan van Dis met honderd gesprekken die Van Dis tussen 1983 en 1992 voor de VPRO-tv voerde, wekt menige herinnering bij me op. De inhoud van de interviews was ik vergeten, de manier waarop ze tot stand kwamen is me beter bijgebleven. Lees verder »
‘Goedemiddag in de middag, lente in de lente’, groette een meneer die ik niet kende mij monter in een zonnig stadsparkje. Voordat ik had kunnen vragen hoe hij precies aan deze merkwaardige formulering kwam, was hij alweer doorgelopen. Het menselijk contact kan ook in de lente iets onbevredigends hebben. Lees verder »
Johan Cruijff blijft ons verbazen, en dat is leuk.
Iedereen kijkt erg op van zijn recente onthulling dat hij het WK Voetbal van 1978 niet oversloeg omdat Danny dat wilde, maar omdat hij een jaar eerder thuis was overvallen. Het is bij mijn weten de eerste overval die ruim dertig jaar na dato nog de voorpagina’s van Nederlandse kranten en álle talkshows bereikt. Lees verder »
Van ongenaakbare filmdiva’s zullen we in Nederland niet gauw last krijgen.
Deze week stond ik naast Willeke van Ammelrooy mijn jas op te hangen aan het knaapje van een los kapstokrek, geplaatst midden in de caféruimte van de Amsterdamse bioscoop Het Ketelhuis. We hadden er beiden enige moeite mee. Zou het denkbaar zijn, vroeg ik me later af, dat ik nog eens zó naast Sophia Loren of Jane Fonda zou komen te staan? Lees verder »
