Onlangs schreeuwde een kop in Het Parool opgewonden naar me: „Ongezond? Een broodje kroket blijkt beter dan een broodje kaas.” Lees verder »

De aardigste reactie op het voornemen van de VPRO en BNN om de pornofilm Deep Throat uit te zenden, las ik van een jongere ergens op een website: „Niks mis mee dat ze het uitzenden, hoor. Al kijk ik liever niet naar zo’n ouderwetse film.” Lees verder »

Verzonken in onze geheime gedachten stonden we met z’n vijven bij de bakker op onze beurt te wachten, toen we iemand buiten tegen de ruit hoorden tikken. Het was een korte gedaante, veel meer viel er niet te onderscheiden.
De eigenaar van de kleine zaak, die bij de kassa stond, keek afwezig op, maar zijn gezicht nam snel een uitdrukking van aangename verrassing aan. „Nee, Sjaak!” riep hij uit. (Het is mij altijd onduidelijk gebleven waarom wij in zo’n situatie niet „Ja, Sjaak!” roepen. Of is dat ‘nee’ misschien toch een verborgen teken dat wij minder aangenaam verrast zijn dan we willen laten blijken?). Lees verder »

Linda droeg een groot bord met de tekst: „Helaas heeft Wilders gelijk.”
Zij was zaterdag een van de opvallendste deelnemers aan een demonstratie op de Dam, georganiseerd door een beweging die zich SIOE (Stop islamisation of Europe) noemt. Linda viel op door haar struise gestalte, haar luide stem en vooral door het feit dat ze een van de weinige vrouwen was. Lees verder »

Hanny Michaelis kon prachtig dichten over de oorlog én de liefde.

Ja, die twee zaken vallen vaker samen, maar dat bedoel ik nu even niet. De oorlog is bij haar altijd de Tweede Wereldoorlog, en wat die betekende voor de joden, haar ouders vooral: vernietiging. De liefde is in haar gedichten niet zozeer een onbereikbare alswel een deserterende liefde. De geliefde gaat er vandoor, hij vindt het welletjes. Lees verder »

Mijn alvleesklier maakte mij midden in de nacht wakker en zei opgewonden: „Jij brengt me toch niet naar het UMCU, hè?”
Ik viel bijna uit mijn bed van schrik en vroeg: „Het UMCU, in godsnaam, wat is dat nou weer?”
„Het Universitair Medisch Centrum Utrecht”, snauwde hij. „Als columnist mag jij het nieuws wel wat beter bijhouden.”
„Welk nieuws?” Lees verder »

Toen ik naar Amsterdam verhuisde, had ik geen idee dat daarmee ook een nieuw dilemma in mijn leven was gekomen: red ik wel of niet een verzuipende kat? Waar ik vroeger woonde, daar was geen water. Een kat kwam onder de auto, en dat was dat. Lees verder »

In 1981 maakte ik een uitvoerig interview met de filmer Bert Haanstra over zijn leven en werk. Haanstra zat in die periode in een crisis. Hij had net een hartinfarct achter de rug, dat hij toeschreef aan de slechte ontvangst van zijn speelfilm Een pak slaag.
„Ik ben als de dood om wéér in de kuil te vallen”, vertelde hij. „In totaal heb ik 65 prijzen gewonnen, mijn films zijn over de hele wereld bekeken en als je dat overziet ga je zelf geloven dat je het kan. Maar dat gevoel is weg. Je zelfvertrouwen krijgt een enorme opsodemieter.” Lees verder »

Wat mij in het KRO-tv-programma Boer zoekt vrouw vooral opvalt, is de strikt doorgevoerde anti-emancipatorische grondgedachte ervan. Geen gezeur over het glazen plafond en bazinnetjes in eigen buik, maar gewoon linea recta terug naar de jaren vijftig, toen de pastoor van de KRO nog langskwam om te vragen hoe het met de gezinsuitbreiding stond en of de oudste dochter al een leuke jongen had. Lees verder »

Je loopt het graf van Gerrit Achterberg gemakkelijk voorbij.  Het is niet te zien vanaf een van de  hoofdpaden van begraafplaats  Rusthof in Leusden. Je moet een  zijpad inslaan en dan nog wordt  het graf vrijwel aan het oog onttrokken door hoge rododendronstruiken. Lees verder »