Wat mij bij de zelfbenoemde kampioenen van de vrije meningsuiting, zoals Geert Wilders, vaak opvalt is dat je nooit mag zeggen wat jij denkt. Als je dat doet, of als ze dénken dat je dat doet, moet je onmiddellijk ontslagen worden bij de publieke omroep, zoals Clairy Polak, of uit de regering worden gezet, zoals de koningin. De Koran? Verbieden dat boek. Lees verder »
Tijdens de kerstdagen had ik een onverwacht weerzien met ome Willem, ooit de beste vriend van mijn kinderen. Zo’n jaar of vijfentwintig geleden zaten we samen naar hem te kijken, ik nogal verstrooid, want pa had natuurlijk veel belangrijker dingen aan zijn hoofd.
Ome Willem bleek niets veranderd, wat niet verwonderlijk was, want het was een opname uit 1988. De film van ome Willem, zoals het programma heette, was nog even leuk als vroeger. En niet alleen voor mij, want ik hoorde later dat ook mijn kleinkind de dvd van ome Willem zeer waardeert. Lees verder »
In Artis trof me een bordje met de mededeling dat Mawa, een ‘orang-oetanman’, op 25-jarige leeftijd was overleden. Mawa was ’s middags aan een hernia geopereerd, „en hoewel de operatie prima verliep, is Mawa niet meer bijgekomen. Op zeker moment stopte hij met ademhalen. Reanimatie mocht niet meer baten.” Lees verder »
„En, hoe ga jij het kerstreces in, qua PvdA?” vroeg ik mijn vrouw.
Ze reageerde alsof een giftige pijl haar onverwacht tussen de schouderbladen had getroffen. Even zocht ze steun bij een stoel en ging toen zitten. „Hoezo?” Lees verder »
Uit nieuwsgierigheid naar de laatste door Jan Wolkers geschreven woorden, en ook wel als een soort hommage aan hem en zijn weduwe Karina, besloot ik weer eens naar het Groot Dictee der Nederlandse Taal te kijken.
Ik had het al zeker in geen tien jaar meer gezien. Als tv-programma sec heb ik het altijd behoorlijk saai gevonden, en in dat opzicht bleek er nauwelijks iets veranderd – het blijft een schoolklas uit de jaren vijftig voor volwassenen, inclusief de meester die net als in een ouderwets jongensboek zeer in zijn nopjes is en bedaagde grapjes maakt („De vrouwenkuiten zijn aan jou, Martine”) waar hij zelf het meest om moet glunderen. Lees verder »
Bij het lezen van Gonzo, The Life of Hunter S. Thompson moest ik af en toe denken aan enkele andere schrijvers, zoals Ernest Hemingway, Truman Capote en zelfs Godfried Bomans. Wat zij gemeen hebben is de legende die al tijdens hun leven rond hun persoon ontstond – en hun werk op den duur overwoekerde. Zij werden populaire, publieke figuren, voortdurend aanwezig in de media, wat misschien wel het gevaarlijkste is wat een schrijver kan overkomen, tenzij hij zijn roem belangrijker vindt dan zijn werk. Lees verder »
Het jonge stel tegenover mij aan de leestafel van het grand café stond voor een moeilijke taak. Kerstmis wierp zijn zware slagschaduw vooruit: er moest gedineerd worden, in familieverband nog wel. Een en ander zou zijn beslag krijgen ten huize van de ouders van de vrouw, die ik evenals haar vriend op een jaar of vijfentwintig schatte. De kosten waren voor de ouders, en zij, de kinderen, zouden het diner verzorgen. Lees verder »
Vandaag wil ik een waagstuk volbrengen. „De verwende kereltjes” van Henk Kesler ga ik in verband brengen met het afscheid van Annie Brouwer als burgemeester van Utrecht.
Twee totaal verschillende zaken? Dat dacht ik ook toen ik gistermiddag naar Utrecht ging, waar Brouwer in het debatcentrum Tumult aan het Domplein een openbaar afscheidsinterview gaf. Iedereen was welkom, de entree was vrij. Desondanks viel de opkomst tegen. Na aftrek van familie, bekenden en ambtenaren zullen er niet meer dan veertig bezoekers zijn geweest. In café-restaurant Graaf Floris vlak om de hoek zaten er meer. Utrecht shopte naar hartelust en had geen tijd voor zijn burgemeester. Lees verder »
De media hebben hun nieuwe Pim ontdekt. Zij heet Rita.
Vooral bij de televisie kunnen ze hun geluk niet op. Hoge kijkcijfers? Rita vragen!
Als het Rita behaagt, kan de Nederlandse tv-kijker dagelijks afstemmen op een of ander interview met de vrouw die de politiek leider van ons land wil worden. Dat zal haar niet lukken, maar het valt niet te ontkennen dat ze er meer kans op heeft dan menig mannelijke collega, of hij nou Rutte heet, Marijnissen, Tichelaar, Rouvoet, Wilders, ja misschien zelfs Bos. Lees verder »
Om Kees Torn te zien moest ik naar Apeldoorn, wat overigens geen straf is, want Apeldoorn heeft een opvallend fraai opgeknapt station en een geriefelijke schouwburg, Orpheus. Lees verder »
