Amsterdamse stadsverslaggevers krijgen iets zorgelijks als de naam van de burgemeester valt. „Een ramp voor ons”, voegde een van hen mij toe, „nooit eens een lekkere quote, altijd maar dat enerzijds, anderzijds. Saai, saai.” Lees verder »

Hans Lodeizen, een toen 25-jarige  dichter, bedreef in 1949 in het  Haagse Bos de liefde met een 16- jarige jongen. Hij werd ervoor opgepakt en in de cel gezet. Zijn biograaf, Koen Hilberdink, zal de geschiedenis, volgens de Volkskrant,  in zijn binnenkort te verschijnen  boek opnemen. Leuk voor die biograaf, temeer omdat een eerdere  biograaf van Lodeizen niet tot deze  ontdekking was gekomen.
Maar laat Philip Roth het niet  horen! Lees verder »

Een nieuw huis en een nieuw  schilderij, vond mijn dochter, en  ze had daartoe haar zinnen gezet  op iets dat ze op internet had aangetroffen. Het zou haar eerste grote schilderij worden. Wilde ik ook  eens kijken? Een kleine galerie  had een interessant schilderij van  een jonge schilder in de aanbieding. Ik kende de galerie wel,  maar de schilder niet en ging  poolshoogte nemen. Lees verder »

De winter is nog niet begonnen – pas op 22 december – of ‘het’ heerst alweer alsof ‘het’ nooit is weggeweest. Overal om me heen blaffende mensen die me hulpeloos met hun tranende ogen aankijken. „Ik hoest, dus ik besta nog”, lijken ze te willen zeggen. Het antwoord zou kunnen zijn: „Jij hoest, dus jij besmet”, maar dat zeg je niet – uit solidariteit.
Want wie niet verkouden is, is het pas geweest of weet dat hij het morgen ook kan zijn. Lees verder »

Een poos geleden kreeg ik van mijn dochters het boek Pap, vertel ’s (ondertitel: Omdat je bijzonder bent). Mijn vrouw was kennelijk al even bijzonder en kreeg het boek Mam, vertel ’s.
Bedenkelijke cadeaus, zo bleek spoedig. Lees verder »

Zijn flat aan de Zomerdijkstraat 22 huis in de Amsterdamse Rivierenbuurt zou voor Jan Wolkers vooral verbonden blijven aan drie relaties met vrouwen, aan zijn dochtertje Eva en aan zijn poes Voske. Lees verder »

Ruim dertig cruciale jaren van zijn leven – van 1950 tot 1981 – bracht Jan Wolkers in Amsterdam door, de stad waar hij morgen gecremeerd zal worden. Al die tijd woonde hij op één adres: de Zomerdijkstraat 22 huis in de Rivierenbuurt, vlakbij de Rijnstraat. Hij kreeg er een van de atelierwoningen toegewezen, die daar voor kunstenaars waren gebouwd. Lees verder »

In de lawine van archiefbeelden die na de dood van Jan Wolkers op ons afkwam, zat een intrigerend fragment uit 1982. We zagen Wolkers in zijn huis op Texel uitleggen waarom hij de Constantijn Huygensprijs (voor zijn hele oeuvre) had geweigerd. Hij was woedend. „Ik heb twintig jaar lang meesterwerken geschreven”, zei hij, „en voor niet één van die boeken heb ik een prijs gekregen.” Lees verder »

De vraag of er elke dag ‘Parijse toestanden’ in Amsterdam kunnen uitbreken, zoals politiecommissaris Bernard Welten deze week beweerde, heeft voor mij minder urgentie dan de vraag: áls er Parijse toestanden uitbreken, kunnen wij Amsterdammers ons lot dan volledig toevertrouwen aan Bernard Welten? Lees verder »

„Hoe voeden we onze kinderen op tot betere burgers?” Het was de titel van een door de RVU en de Volkskrant georganiseerde bijeenkomst in De Rode Hoed in Amsterdam, waar ik gisteravond heen wilde. Lees verder »