Volkomen onaangekondigd stapte op een herfstige morgen Sonia Pereira mijn leven binnen. Ze zag er vitaal uit, een drukke vrouw in de bloei van haar leven. Ik keek naar haar, zij naar mij – dat was voldoende. Lees verder »

„Twee smaken vanille”, zei Clairy Polak gisteravond in Nova over de twee kandidaten voor het Utrechtse burgemeesterschap. Kandidaat Aleid Wolfsen, tegen wie ze het zei, keek niet geamuseerd. Lees verder »

Eindelijk was het zover. De vrouwelijke gids van het Corrie ten Boonmuseum in Haarlem voltooide haar oeverloze bijbelexercities en nam ons mee naar boven, naar de plek waar we voor gekomen waren: ‘de schuilplaats’. Lees verder »

In Amsterdam zag ik een raambiljet met reclame voor het Corrie ten Boommuseum in Haarlem. Het ging om een onderduikadres uit de Tweede Wereldoorlog met een wonderbaarlijke schuilplaats voor onderduikers. Ik had er nog nooit van gehoord. Lees verder »

Wat mij van 23 september 2007, de autoloze zondag in Amsterdam, vooral zal bijblijven, zijn de woedende automobilisten in een nieuwsreportage van AT5, de Amsterdamse televisie.
„Hé, regelaar, je maakt er een kankerbende van”, riep een man tegen een verkeersregelaar. Lees verder »

„En, wie wordt het?”
Het is een vraag die ik de afgelopen week dagelijks heb gesteld aan mijn vrouw, een van die 61.000 ongelofelijk trouwe PvdA-leden die de komende dagen op een nieuwe partijvoorzitter moeten stemmen. Lees verder »

In 1980 verscheen Brieven aan Wimie, een bundel van Gerard Reve met brieven aan zijn vriend Wim Schuhmacher. Het boek bevatte brieven uit 1959 tot 1963, een cruciale periode voor Reve waarin hij worstelde met liefde, geloof en schrijverschap. Lees verder »

Terwijl ik in de kapsalon op mijn beurt zat te wachten, kwam er een vrouw binnen die opgewonden riep: „Wat is het hier warm!” Het was mij nog niet opgevallen, maar het komt wel vaker voor dat vrouwen van mijn leeftijd het warmer hebben dan ik.
Daarna liep ze meteen door naar de wc, gelegen in een gangetje achter de zaak, alsof daar de afkoeling werd geboden die ze zocht. Lees verder »

Een dagje luisteren naar Willem Holleeder in de rechtbank te Osdorp is geen vervelende bezigheid. Veel van zijn collega’s zijn als verdachte norse, zwijgzame mannen, maar Holleeder heeft een andere strategie gekozen. Hij praat honderduit.
Hij doet dat op een losse, laconieke manier met het bekende nasale Amsterdamse accent, waardoor hij klinkt als een stamgast in een Jordanees café, die nog net niet boven zijn theewater is. Er hoort een betoogtrant bij die doorspekt is met schijnbare logica en eigen waarheden. De persmensen en het schaarse publiek op de tribune kunnen er soms dankbaar om gniffelen. Lees verder »

Om de VVD te pesten zou Rita Verdonk haar nieuwe partij de VVVD (Verdonk Voor Vrijheid en Democratie) kunnen noemen. Nog meer zout kan ze in de gapende wonden wrijven, wanneer ze bij de presentatie flyers verspreidt met de ronkende lofprijzingen van haar ex-partijgenoten aan haar adres. Een beter wapen is er niet in de verkiezingsstrijd.
„Waarom u op mij moet stemmen en niet op bijvoorbeeld de VVD?” kan er bovenaan de flyer staan. En het antwoord: „Omdat Bolkestein, Kamp, Wiegel en nota bene Rutte het zélf steeds luid hebben verkondigd: ik ben een kei van een politica.” Lees verder »