Om de tijd voor een afspraak te doden, liep ik in het centrum van de provinciestad een platenzaak binnen. De eigenaar van deze zaak was een goedlachse man, te goedlachs eigenlijk.

Lees verder »

Dertig jaar na je dood nog zó geëerd worden als Elvis Presley – dat willen we allemaal wel. Tienduizenden vergrijsde bewonderaars aan je graf, sommige huilend, andere in de veronderstelling dat je eigenlijk nog steeds leeft. Lees verder »

Een kennis die met zijn jonge gezin net terug was van een vakantie in Thailand, vertelde me enthousiast over een bezoek aan een wildpark of dierentuin, waar de bezoekers volwassen tijgers hadden mogen aanraken. Tijgers? „Ze waren natuurlijk gedrogeerd”, zei hij er haastig bij, „anders zou het gevaarlijk zijn.” Een gids had gezegd: „Als ze wakker worden, heeft u geen kans.” Lees verder »

Het huis met de katten waarop wij een weekje moesten passen, stond in Lelystad. Wat wist ik van Lelystad? Weinig. Uit stukjes van journalisten had ik altijd begrepen dat het een onaanzienlijk oord was, grauw, lelijk, afstotelijk.

Ze waren in het centrum geweest, die journalisten, en hadden toen haastig rechtsomkeert gemaakt. Wie deze plaats betrad, kon alle hoop laten varen, hoorde je Gerard Reve tussen de regels door brommen. Lees verder »

Katten krijgen geen vakantie, omdat zij verondersteld worden altijd al met vakantie te zíjn. Daar zit iets in, als je het leventje van de doorsneehuiskat goed bekijkt. Elke dag zijn natje en droogje zonder er iets voor te hoeven doen, ‘op de bak gaan’ maar vaak nog te beroerd om zelf door te trekken, alleen zin in een spelletje als het hem uitkomt.
Lees verder »