De boetiek in de binnenstad wilde nog iets zomers uitstralen. Bijna manmoedig, als ik dat woord voor een damesmodezaak mag gebruiken. De deur stond open en er waren buiten rekken met fleurige, afgeprijsde kleding opgesteld.
De zomer ging in de opruiming. Lees verder »
Mijn stukje van gisteren over Betondorp en Cruijff verscheen, achteraf bezien, op een wel heel ongelukkig moment. Uitgerekend op de avond dat Ajax een van de dieptepunten uit zijn bestaan beleeft, kom ik met een stukje waarin aan de gloriejaren wordt herinnerd. Ik bied Ajax hiervoor mijn excuses aan. Lees verder »
In 1947, tien jaar na het vertrek van het gezin Van het Reve, kreeg Betondorp een bewoner die beroemder zou worden dan al zijn Nederlandse tijdgenoten bij elkaar.
Johan Cruijff groeide op in de Akkerstraat, nummer 32. Het huis staat er nog bij als vroeger, al wordt de gevel, evenals die van belendende panden, nu gerenoveerd.
Door Betondorp zou je een interessante toeristische route kunnen aanleggen. Als ankerplaatsen kunnen de locaties fungeren waar de drie grootste zonen van Betondorp, Karel en Gerard van het Reve en Johan Cruijff, hun jeugd doorbrachten. Laat ik het voortouw nemen – íemand moet het doen. Lees verder »
Als ik langs de etalage van het Amsterdamse antiquiteitenwinkeltje kwam, zag ik steeds dat portret. De vrouw op de zwartwittekening was nog in de twintig, ze had joodse trekken, droeg een hoge, witte hoed en een bontjas en ze keek je met een licht ondeugende blik aan vanonder de brede rand van haar hoed. Om haar lippen speelde een voorzichtig lachje.
Lees verder »
„Wat me nu toch is overkomen!”
Het is een uitroep die ik altijd met grote welwillendheid tot me neem, zeker als ze afkomstig is van een sympathieke vrouwelijke kennis met vertellerstalent. Bovendien ontmoette ik haar kort nadat ‘het’ haar was overkomen, wat de levendigheid van haar verhaal alleen maar ten goede kon komen. Lees verder »
Frits Abrahams nodigde Paul Cliteur uit een column te schrijven, waarin hij met citaten van Abrahams zijn beschuldiging zou staven dat deze „sinds jaar en dag” moslimgeweld excuseert.
Door Paul Cliteur
Ik mag op de plek van Frits Abrahams schrijven. Even bekroop mij een verlammende plankenkoorts. Was dit niet een maatje te groot voor mij? Abrahams kan niet lezen, heb ik geschreven in een ingezonden brief in NRC Handelsblad en nu vraagt Frits harde bewijzen. Lees verder »
De kans bestaat dat deze rubriek morgen voor het eerst sinds haar bestaan – nu bijna tien jaar – gevuld wordt door een gastcolumnist, te weten Paul Cliteur, hoogleraar Encyclopedie van de rechtswetenschap aan de Universiteit Leiden. Vanwaar dit novum?
Lees verder »
Omdat het humeur van mijn vrouw zich de laatste dagen bijna griezelig positief manifesteerde, vroeg ik wat er aan de hand was. „Dat komt niet door jou”, zei ze, weer zo irritant monter, „maar door Jan Pronk.”
Ik had het kunnen weten, maar toch overviel het me enigszins. In de vakantieweken hadden we het nauwelijks meer over haar politieke partij, de PvdA, gehad. Het was een onderwerp geworden waar ze liever niet meer over sprak, merkte ik, alsof het een eigen kind betrof dat reddeloos van het goede pad was afgedwaald. Lees verder »
J.A.A. van Doorn radicaliseert in hoog tempo, hij keurt het geweld tegen Ehsan Jami goed, schreef Afshin Ellian zaterdag in deze krant. Lees verder »
