Het is een bijna troostende gedachte. Als de schilder Jan Mankes (1889-1920) nog zou leven, hoefde hij van zijn huis in De Knijpe maar een fietstochtje van vijf minuten te maken om bij een deel van zijn oeuvre in het Museum Belvédère te Heerenveen-Oranjewoud te komen. Even de Woudsterweg af, die weg die hij in enkele prachtige schilderijen heeft vastgelegd, en daar stond hij al voor zijn zelfportret, zijn ineengedoken mus, zijn vader in de tuin. Lees verder »
Was jij inderdaad ‘toevallig’ in het hotel van Jong Oranje in Oranjewoud, wilden nogal wat lezers en collega’s weten naar aanleiding van mijn stukje ‘Jongens’ van afgelopen maandag. Ze vroegen het op een nogal argwanende toon, alsof ze me verdachten van een door de krant gefinancierde undercoveractie in het kamp van Foppe en zijn jongens. Sommigen wilden nog wel aannemen dat ik er toevallig verzeild was geraakt, maar spraken omzichtig het vermoeden uit dat ik er voor een stiekem uitstapje met een maîtresse was geweest. Lees verder »
U zult mij niet snel horen zeggen dat het Nederlandse volk trots mag zijn op zichzelf, maar voor het debacle van Talpa maak ik graag een uitzondering. De grootste kijkersstaking uit de geschiedenis van de televisie vond in Nederland plaats. Talpa (de nieuwe benaming Tien sloeg ook al niet aan) is letterlijk en figuurlijk weggekeken. Hebben we toch nog íéts om ons voor op de borst te kloppen als te zijner tijd het doek van de eeuwigheid valt. Lees verder »
Discussies over de islam hebben in Nederland doorgaans iets onvruchtbaars.
Aan de ene kant heb je de mensen die ervan overtuigd zijn dat wij naïeve Hollanders binnen afzienbare tijd door fundamentalistische baardmannen onder de voet zullen worden gelopen. Daarna blijft er niet veel meer van ons over dan een doorgesneden keel, die leegbloedt in het putje van een door onze overheid gefinancierde moskee.
Aan de andere kant zijn er optimisten zoals ik, die denken dat het allemaal wel goed komt als we rustig blijven en ‘vastberaden, maar soepel en met mate’ druk uitoefenen op de moslimgemeenschap om met verkeerde praktijken op te houden.
Wie heeft er gelijk? Lees verder »
Door een toeval logeerde ik vorige week een nachtje in hetzelfde hotel als Jong Oranje: Tjaarda, een Golden Tulip Hotel in Oranjewoud bij Heerenveen. Het is rustig gelegen tussen bossen en velden, stadsvertier is er niet te vinden, afgezien van het museum Belvédère dat op loopafstand ligt. In zulke hotels tref je doorgaans vooral congresserende vaderlanders en vuttende (en ook wel tuttende) echtparen, maar nu liepen er de jongens van Foppe de Haan rond. Lees verder »
Een groot talent bezitten, maar door een bepaalde fysieke of psychische handicap niet in staat het volledig te ontplooien – dat moet een ware kwelling zijn, kwellender dan géén talent bezitten. Lees verder »
Bij De Slegte stond ik een mooie editie van de laatste vier Anton Wachter-romans van Simon Vestdijk in te kijken, toen ik een oudere dame tegen een andere oudere dame hoorde zeggen: „Het blijft een schande dat Vestdijk nooit de Nobelprijs heeft gewonnen.” Het klonk alsof ze elkaar dagelijks uit het verzameld werk van Vestdijk voorlazen. Lees verder »
Gisteren erkende hoofdredacteur Pieter Broertjes van de Volkskrant ruiterlijk op zijn voorpagina, dat de krant het woord ‘martelen’ niet had mogen gebruiken voor de verhoorpraktijken van Nederlandse militairen in Irak. Ik kan me niet herinneren dat een Nederlandse krant eerder zó openlijk het boetekleed aantrok. Lees verder »
De Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK) probeert weer op te krabbelen na het opzienbarende vonnis van het Amsterdamse gerechtshof in de zaak-Sickesz. Het hof vond, in tegenstelling tot de rechtbank, dat de VtdK mevrouw M. Sickesz niet langer als kwakzalver mocht aanmerken. Lees verder »
Helene Schjerfbeck, prachtige schilderes.
Ze leefde van 1862 tot 1946 en kwam uit Finland. Finland, dat moet op het schouwtoneel van de mondiale schilderkunst zoiets als ‘de provincie’ zijn. Misschien dat ze daarom zo lang onbekend is gebleven. Alleen de fijnproevers van de figuratieve schilderkunst kenden haar naam. Daartoe behoorde ik niet, en ik liep dan ook met een gevoel van opwinding door het Gemeentemuseum van Den Haag. Meesterlijke schilderijen, zaal na zaal, en nooit had ik er zelfs maar één eerder in reproductie gezien.
