De trein van Praag naar Marienbad doet er drie uur over. Dat is lang voor 170 kilometer, maar het is dan ook een versleten, ex-communistische trein. Lees verder »

Franz Kafka bracht het grootste deel van zijn leven in de Altstad van Praag door. Dat was zijn biotoop, geborgen en toch gevaarlijk, vertrouwd en toch verraderlijk. Want Kafka zou zich nooit ergens helemaal thuis voelen, er lagen altijd en overal bedreigingen op de loer. Voor wie steeds verder in zijn werk doordringt, krijgen de namen van al die Praagse straten en steegjes iets vertrouwds. Vaak zijn ze verbonden met de intiemste passages in zijn brieven en dagboeken. Lees verder »

Bij de apotheker stond ik wat weg te dromen aan de toonbank, terwijl een assistent met mijn recept op zoek ging naar het voorgeschreven geneesmiddel. Mijn lot was nu even helemaal in zijn handen. Of ik me de komende dagen goed zou voelen, hing van hem, en niemand anders, af. Lees verder »

De dood slaat niemand over, maar verder kun je slecht van hem op aan. David Halberstam nam als jonge oorlogsreporter in Vietnam grote risico’s, maar hij sneuvelde veertig jaar later bij een dom ongeluk in een auto die door een ander bestuurd werd. Lees verder »

De Leeuwarder Courant was in de Tweede Wereldoorlog een gelijkgeschakelde, ‘foute’ krant, zoals alle kranten die met goedkeuring van de Duitse bezetter bleven verschijnen. Toen ik vanaf 1966 bij zo’n krant als leerling-journalist werkte, was het oorlogsverleden een verzwegen schandvlek. Geen wonder, want er liepen nog oudere redacteuren rond die in de oorlog hadden doorgewerkt. Lees verder »

Terrassenweer. Er is een fase in het voorseizoen dat bos en zee nog niet écht lonken – eerst moeten er nog spullen worden gekocht om straks maximaal van bos en zee te genieten. Dat is in Amsterdam altijd goed te merken. Nooit zijn de terrassen er voller dan op zonnige voorjaarsdagen. Lees verder »

Het was aangenaam rustig in het stiltecompartiment van de trein. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik keek om me heen en begreep waarom: de spits was voorbij, er zat maar één medepassagier in dit deel. Zou het dan toch nog mogelijk zijn – een boek lezen in de trein? Voorzichtig diepte ik het boek uit mijn tas op. Lees verder »

Het toeval wil dat in Amsterdam tegelijkertijd tentoonstellingen zijn gewijd aan de twee belangrijkste oorlogsfotografen van hun tijd: Robert Capa (Joods Historisch Museum) en James Nachtwey (Foam). Het zijn indrukwekkende tentoonstellingen, niets helpt beter om de bedoening van je eigen leventje te relativeren. Lees verder »

In de bioscoop ging ik drie rijen voor een groepje van vier vrouwen zitten om te voorkomen dat hun blikveld geblokkeerd zou worden door mijn lange nek. U merkt: ik deug. Maar ik moet eraan toevoegen dat ik het ook deed om een beetje privacy te waarborgen en op grotere gehoorsafstand te zitten. Altruïsme kan het zelden zonder egoïsme stellen. Lees verder »

Opvoedingsondersteuning is een van die lelijke, nieuwe woorden die je steeds vaker tegenkomt. „Het is een maatschappelijke functie die voor iedereen beschikbaar moet zijn”, schrijft het Nederlands Jeugdinstituut op zijn site, „alle ouders kunnen immers zo nu en dan wel wat steun en hulp bij de opvoeding gebruiken.” Lees verder »