Toen de geheel kale man het Haagse café binnenkwam, wreef hij over zijn hoofd en zei: „Wat leuk u een keer te ontmoeten, vroeger leek ik nog veel meer op u.” Zelf zag ik geen enkele gelijkenis. Hij voegde eraan toe nog een leuke anekdote te hebben ‘over ons’. Lees verder »
Zo om de vijf jaar staat er in Nederland een vrouw van boven de dertig uit het artistiek-intellectuele milieu op die roept: „Waarom kunnen vrouwen als ik niet aan de man komen?” Lees verder »
„Mijn gevoel is dat oorlog verwarring veroorzaakt waarvan sommige gevolgen nooit opduiken in geschiedenisboeken en zelfs niet in memoires.” Aldus de Engelse schrijver Ian McEwan onlangs in een interview in The Sunday Times. Hij kan erover meepraten, niet als romanschrijver, maar als gewoon burger die vijf jaar geleden zelf het middelpunt werd van een familiedrama. Lees verder »
Gek, vanmorgen kreeg ik opeens veel animo om een enórm slechte column te schrijven. Zo’n column waarin alleen zou staan dat ik geen zin had om mijn nest uit te komen, reden waarom ik er de rest van de dag maar in bleef liggen. En morgen weer zo’n column. Overmorgen ook. De hele volgende week zou ik ermee doorgaan, net zolang tot ik een telefoontje kreeg van de hoofdredactie. Lees verder »
De liefhebber herkent hem in één oogopslag.
Op de cover van het aprilnummer van het Amerikaanse tijdschrift Vanity Fair prijkt James Gandolfini, alias Tony Soprano, terwijl een grotendeels naakte vrouw op zijn knieën rust. Tony kijkt nors en onbewogen, alsof er geen verschil is tussen de vrouw en de sigaarstomp in zijn rechterhand. In het hart van het blad heeft Annie Leibovitz ook de overige acteurs zó knap gefotografeerd, dat de hele productie, inclusief de diepgravende geschreven reportage, één grote hommage is aan wat beschouwd wordt als de beste dramaserie, ooit gemaakt door de Amerikaanse tv: The Sopranos. Lees verder »
Bij Ikea kocht ik een crèmekleurige dekbedhoes met een bordeauxrood bloemenmotief. Lees verder »
Het kattenwegloopseizoen is weer begonnen.
Overal achter de ramen hangen kleurige, maar treurige aanplakbiljetten van katten die heen zijn gegaan en vermoedelijk nooit meer weerom zullen komen. Alle soorten, maten en leeftijden zijn vertegenwoordigd. Een kat van zeventien kan even reddeloos verdwalen als een katje van één. Lees verder »
Toen ik laatst iemand opbelde, gebeurde er iets merkwaardigs.
Er kwam weliswaar een verbinding tot stand, maar het bleef even onduidelijk of de ander mij ook kon horen. Die ander was Bob, een schuilvoornaam die ik hem geef omdat hij het misschien niet prettig vindt dat hij in dit stukje voorkomt. De meeste mensen willen alleen in stukjes voorkomen als ze uitbundig geprezen worden – een diep menselijk trekje, waar je als stukjesschrijver rekening mee moet houden, vind ik. Lees verder »
Terwijl ik gegevens opzocht over de redenaar Martin Luther King, kwam ik bij de mens Martin Luther King terecht. Wat was hij voor iemand? Was hij zo nobel als zijn toespraken? Dat leek onwaarschijnlijk, want niemand is zo nobel als zijn toespraken.
Toen kwamen de raadsels op mij af. Links en rechts doken ze op, alsof ze al die jaren op me hadden liggen wachten. Hier werd hij een heilige genoemd, een nooit overtroffen strijder voor de Amerikaanse zwarten, daar heette hij een cryptocommunist en een fraudeur. Zelfs president Johnson van de Verenigde Staten noemde hem een ‘hypocriete dominee’. Lees verder »
Toen ik twee jaar geleden door Harlem liep, wees mijn gids op een winkelpand waar Martin Luther King in 1958 was neergestoken. Ik keek er van op. King, in Harlem belaagd, dat was me ontgaan.
Ik vergat de kwestie, maar dankzij een recente tv-uitzending van Andere Tijden over King kwam ze weer boven. King had een litteken opgelopen in de vorm van een kruis, begreep ik, voor hem een soort symbolische wenk van God.
Wie had hem aangevallen? Lees verder »
