Rechtspraak maakt niet alles recht wat scheef is in een samenleving, soms is onbedoeld eerder het omgekeerde het geval. Lees verder »

In Rotterdam spelen vrouwelijke politieagenten voor lokhoer, las ik in de Volkskrant.  Niks nieuws, volgens politie en Openbaar Ministerie, maar ik keek er toch even van op. De justitiële autoriteiten wijzen erop dat er allang lokfietsen bestonden. Een vrouw vergelijken met een fiets is ook niks nieuws, maar als een woordvoerder van het Openbaar Ministerie het doet, krijgt zo’n vergelijking toch een extra dimensie. Lees verder »

De trainer is de ware vedette van het topvoetbal geworden. Hoe minder er op het veld gebeurt, hoe belangrijker zijn rol. Hij zal na afloop wel even uitleggen waarom er zo weinig gebeurde. Bepaalde tactische ingrepen waren nodig geweest, we hadden toch wel gezien dat zijn ploeg daardoor overeind was gebleven? Wat zeurden we dan nog? Geen leuke wedstrijd gezien? Dat kwam doordat wij er geen verstand van hadden. Lees verder »

Hoe is het om in de schaduw te staan van mensen die je goed hebt gekend en die zo veel meer bereikt hebben dan jij? Over dat boeiende gegeven ging een onlangs uitgezonden tv-documentaire van Marcel Rözer in KRO’s Profiel. Hij had een broer van Johan Cruijff en een van Franz Beckenbauer opgezocht.
Juist het contrast tussen deze twee broers maakte het programma zo bijzonder. Ze bleken op een zeer verschillende manier terug te kijken op de relatie met hun beroemde broer. Bij Walter Beckenbauer leek er niet zoveel aan de hand. Hij was het contact met zijn broer nogal kwijtgeraakt, toen die tot zijn vijfentwintigste jaar hermetisch door zijn manager werd afgeschermd. Daarna was alles weer goed gekomen. Lees verder »

Het knieslot is in aantocht, en ik verheug me erop. Vroeger hadden we alleen het knieschot – dat klonk meteen zo bloederig. Het knieslot is bedoeld voor ontsnappende tbs’ers, maar in de praktijk moet een veel ruimere toepassing mogelijk zijn. Lees verder »

Het gebouw waar ik ooit werkte, is gestorven.
Ik zat deze week in de metro die me er langs zou voeren, maar opeens bedacht ik me en besloot uit te stappen om het gebouw de laatste eer te bewijzen. Het ligt aan de Wibautstraat in Amsterdam, de naam van de laatste bewoner prijkt er nog in grote letters boven: de Volkskrant. Aan de overkant van de drukke straat liggen twee andere, al even ontzielde gebouwen, die van Trouw en Het Parool. Ook die namen zijn nog niet verwijderd, alsof de straat het moeilijk vindt van zijn verleden afscheid te nemen. Lees verder »

Jongens en meisjes van de Nederlandse pers!
Willen jullie vandaag even extra goed opletten? Dat is toch niet te veel gevraagd, hoop ik.
Mijn naam is, zoals jullie misschien weten, meester Bram Moszkowicz. Een lastige naam om goed te spellen, maar doe nou eens één keertje je best en vergeet die ‘z’ tussen de ‘s’ en de ‘k’ niet. Hebben jullie dat? Lees verder »

Aan het einde van zijn vorige week verschenen boek Avonden op het Landgoed (ondertitel: Op reis met Gerard Reve, 18-26 augustus 1997) schrijft Erwin Mortier: „Niettemin hoop ik dat ik bijna tien jaar na dato onze reis naar Frankrijk kan afronden, en dat ik de Gerard Reve die ik gelezen, gekend, vervloekt en bemind heb, waardig te rusten kan leggen.” Lees verder »

Bij het naderen van Den Haag kregen we te horen dat de trein vertraging zou oplopen. Het liep tegen acht uur in de avond. „Bij station Laan van Nieuw Oost-Indië is iemand voor de trein gaan staan”, riep de conducteur om. Lees verder »

Pas halverwege de dag, staande op het Centraal Station van Utrecht, drong het tot me door dat ik het jaar 2007 nu al met een onvergeeflijke nalatigheid had bedorven. Lees verder »