Het gebeurde op een middag in Amsterdam, een zondagmiddag nog wel, toch bij uitstek een dagdeel waarop kinderdromen veilig zouden moeten zijn.
Aan de voet van de brug die van de Herengracht naar de Leliegracht voert, stond Sinterklaas. Lees verder »

Met een diepe zucht zakte Rita achterover op de achterbank van de auto die haar naar huis zou brengen. „Rijden maar”, zei ze, terwijl ze de veiligheidsman naast haar wat verder opzij duwde.
„Dropje?” vroeg een man met een zachte stem. Hij zat naast de chauffeur en draaide zich met een doosje in zijn rechterhand naar de achterbank om.
„Hou die rommel maar”, zei Rita tegen haar echtgenoot. Lees verder »

Toevallig kwam ik gisteravond langs een donkere Amsterdamse gracht een vroegere buurman tegen. Wij hebben nooit naast elkaar gewoond, maar wel lange tijd gezéten, namelijk op de tribune van Ajax. Lees verder »

We stonden zaterdagmiddag met z’n allen niet helemaal schuldloos in de rij voor de Beurs van Berlage in Amsterdam. Terwijl we ons verheugden op de aanblik van het naakte, morsdode lichaam op de tentoonstelling Bodies, voerden leden van de spirituele Falun Gong-beweging actie. Lees verder »

Orphans, de nieuwe Tom Waits gekocht, en er drie uur naar geluisterd.

Ik was het aanvankelijk niet van plan, maar mijn platenboer (mag ik dat woord nog gebruiken?) haalde me over. „Schitterende muziek, echte Waits, en deze limited edition in dat mooie boekje is maar een poosje verkrijgbaar.” Lees verder »

Het was een wreed ontwaken.

„Nog steeds zo zwaar teleurgesteld?” vroeg ik.

„Nog erger dan ik dacht”, zei mijn vrouw. „Hoe moet het nu verder met Wouter Bos?” Lees verder »

Het was nog donker toen we ons naar het stemlokaal spoedden. Kwart voor acht! De inbrekers waren nog maar net naar bed. Op maar één raam dat we passeerden, zagen we een verkiezingsaffiche hangen. Dat was het raam van Marijke Vos, wethouder van GroenLinks. Als bekende wethouder van Amsterdam móet je wel. Lees verder »

We moesten naar Haarlem. Wouter Bos wilde nog één keer zijn partijgenoten toespreken voor hij de eindstrijd inging. Behoedzaam baande onze taxi zich een weg over een spookachtig fabrieksterrein voorbij het centrum van Haarlem. Het regende, het waaide en het was donker, donker, donker. Lees verder »

Om de zinnen te verzetten na alle verwarrende berichten over martelingen door onze jongens in den vreemde, toog ik naar The Departed, de nieuwe film van Martin Scorsese. Dat had ik beter niet kunnen doen. Met een posttraumatische stress-stoornis kwam ik de bioscoop weer uit. Elke vijf minuten een zinloze, gruwelijke moordpartij, dat red ik niet meer, daar moeten je zenuwen kennelijk nog jong en onbelast voor zijn. Lees verder »

Duw een buisje met een zendertje in je vagina, laat je opwindende sms’jes toesturen die hemelse trillingen veroorzaken, en klaar is Clara, Klaartje of hoe de ontvangster ook mag heten. Lees verder »