Het was een vreemd dilemma. Rechts van me zong Al Green ‘Let’s stay together’. Links van me, buiten, wachtte een zomerse hoosbui. Met na 150 meter de tent waarin cultheld Swamp Dogg optrad.

Al Green!

Regen!

Ik nam een sprint, om slechts half doorweekt binnen te komen bij Swamp. Bij de ingang van de tent struikelde iemand die naar buiten kwam over de drempel, en viel languit in een plas. Die was meteen half doorweekt, van voren. Lees verder »

Daar was ie dan, de daverende drumsolo van Questlove, het brein van hiphopgezelschap The Roots. Hij ging van ingetogen naar zacht naar bijna niks, met ferme klappen tussendoor, in duet met de percussionist, die hem op de voet volgde. Daarna zette hij weer aan, tot het licht uitging en het stil werd, en op de derde tel weer aanging en hij er een snelle reeks tikken uitgooide, die eindigde in een dollemansrit achter zijn kit. Lees verder »

Een waar hoogtepunt: soulveteraan Lee Fields zingt zijn vervoerende liedje ‘Ladies’ in de Congo-tent. Het nummer ervoor had hij het publiek al laten dansen, maar vanaf het moment dat de gitarist zijn betoverende gitaarlijntje inzet, is het lichaam een losgeslagen schip op de golven. Fields schudt een vuist, iedere keer als de trompet en saxofoon de melodie met een energieshot injecteren. Ook Fields krult mee en smeert zijn ‘Ladies’ breed uit. ‘Laaaadiez!’

In de snellere stukken, als het zweet van hem afspat, zie je dat hij alles geeft: ‘If you take his heart you can make him feel less than a man. And you can make a man feel like a king.’ En dan weer smachtend:  Ladies! Beautiful ladies!’ Lees verder »

‘Als je als kind een droom hebt en je houdt van country, dan heb je het moeilijk’, vertelde Waylon bij zijn optreden in de Maas-zaal aan het begin van de avond. ‘Zoals elke goede muzieksoort het moeilijk heeft in dit land’, voegde hij er aan toe. Hij besloot met: ‘Dus laten we festivals als deze levend houden, dan hou ik de country levend. Ok?’ Waarop de Nederlandse soulzanger een onvervalste country-jerker inzette – en applaus oogstte. Lees verder »

Veel artiesten roepen dat ze er een party van maken, maar Typhoon en de New Cool Collective maakten er echt een feestje van. Met veel gasten, een juichend publiek en veel knallende muziek.

De bigband van Benjamin Herman legde een solide basis voor de melodische raps van de jonge Typhoon. Bij hem gaat ‘Ik hou van mijn mensen’ vloeiend en ongemerkt over in ‘Ik wil applaus voor mijn mensen!’ Lees verder »

‘Still making jazz, ya know!’, schreeuwde Jamie Lidell na afsluiting van een nummer dat in de buurt van techno kwam. Hij voelde zich ‘crazy’ en het kostte de nerdy zanger geen moeite de gek uit te hangen, met een megafoontje en onsamenhangende praatjes tussen de muziek door.

Even weinig coherentie zat er in zijn set. Geen van zijn nummers leek op de ander. Ik viel binnen bij een lang elektronisch nummer, vol sissende en spatterende geluiden, bedolven onder een harde beat. Daar zong Lidell op vlakke toon You got me up overheen. Daarna kwam de band op en werd het optreden onderhoudender. Lees verder »

‘Ff wapperen!’ Caro Emerald stond met een grote, rode waaier op het podium in een afgeladen Maas-zaal, en kon wel wat frisse lucht gebruiken.

’Houden jullie het nog een beetje vol?’ vroeg ze ook bezorgd na een ander nummer. Dat ging best, met haar voluit gespeelde clubjazz, waarop een beetje schommelen met je kont de beste reactie was. Lees verder »