Praat Rotterdam geen midlifecrisis aan

tigerroodDe filmredactie bedacht zich donderdag onder het nuttigen van dim sum in restaurant Tai Wu dat de toon wel heel somber was over Rotterdam. Vooraf galmden de krant van doem:  Rotterdam is vergane glorie, dood water, in de greep van een identiteitscrisis. Ook in deze krant werd verzucht dat het IFFR glamour mist. Welnu, vorig had het IFFR de halve cast van The Sopranos op de rode loper in ruil voor een matige openingsfilm, The Hungry Ghosts. Zodat toen de communis opinio was dat  Rotterdam oppervlakkige glamour boven kwaliteit verkoos, zijn ziel aan de duivel verkocht. Het is ook nooit goed. Lees verder »

Cinema Reloaded: experiment mislukt?

reloadedEen hele nieuwe manier van denken, zo kondigde festivaldirecteur Rutger Wolfson het experiment  Cinema Reloaded aan. Door het kopen van digitale muntjes van 5 euro konden IFFR-bezoekers films van drie filmmakers financieren: Alexis Dos Santos, Pipilotti Rist en Ho Yuhang. Dat moest 30.000 euro per film opleveren. De filmmaker houdt de donateurs op de hoogte over de vorderingen, met vijf munten kom je op de titelrol.  Mooi idee: iedereen co-producent.

Tsja, en nu is het dan vrijdagmiddag, en wat zie ik op de website van Cinema Reloaded? Dos Santos: 2.655 euro. Rist: 1.784 euro. Yuhang: 1,630 euro. Lees verder »

Warm onthaal voor ‘Yo, también’

yotambiénHet moet raar lopen als we Yo, también niet in het komende jaar terugzien in de bioscoop. De Spaanse komedie rond een man met het syndroom van Down, die op zoek gaat naar een vrouw, is een van de grote favorieten van de festivalbezoekers in Rotterdam. Lees verder »

De hel die ouders zijn

Dogtooth_Film_still_2Het fijne van Rotterdam: het filmaanbod is zo enorm dat je altijd wel trendjes kan vinden. Wat dacht u van deze: films over verstikkende of verknipte ouders signaleren een terugkeer van de generatiekloof.

Leuk bedacht, slaat het ook ergens op? Bewijs één: Mother, een Koreaanse thriller over een vrouw zo vol moederliefde dat ze in extremen vervalt om de onschuld van haar zoon aan te tonen. Lees verder »

Wie moet en gaat winnen

Alamar_Film_still_1Vandaag rond twee uur weten wij het - u iets later. Wie winnen dit jaar de drie Tijgers van Rotterdam? De festivalkrant vroeg het eergisteren aan filmjournalisten: wie moet er winnen, wie gaat er winnen? Eerlijk gezegd: ik heb veel kandidaten niet, of slechts gedeeltelijk gezien. Toch vind ik dat de volgende drie moeten winnen: The Temptation of St. Tony, R en Miyoko. En denk ik dat de volgende drie gaan winnen: The Temptation of St. Tony, R en Alamar. Straks mag u me uitlachen.

Jack Nicholson in de drive in-bioscoop

ravenDe drive in-bioscoop kennen we in Nederland voornamelijk uit Amerikaanse films. Het was dus in dubbel opzicht een ‘filmische’ ervaring om gisteravond in Rotterdam vanuit de auto een film te zien, die begin jaren zestig speciaal is gemaakt voor de markt van mobiele Amerikaanse tieners, die hun ouderlijk huis wilden ontvluchten, op zoek naar wat privacy. Lees verder »

Roemeense Golf

Police_Adjective_Film_still_5Elke golf slaat ooit stuk op het strand. Sinds de Gouden Palm voor 4 Maanden, 3 Weken en 2 Dagen in 2007 is er de Roemeense Golf. Dat leverde enkele  mooie films op; gevaar is nu dat van weeromstuit alles dat uit Roemenië komt  een meesterwerk is, ook als dat niet zo is. Voor je het weet oordeelt de wereld dan dat de Roemeense film zwaar wordt overschat en gaan we op zoek naar het nieuwe snoepje van de week.   Lees verder »

The Temptation of st. Tony

Temptation-of-St.-Tony_Film_still_3Ik heb lang niet alle Tijgerkandidaten gezien, maar The Temptation of st. Tony is een toverlantaarn. Een magische, gruwelijk troosteloze evocatie van het post-communistisch Estland van Veiko Õunpuu, in 2007 zo prachtig debuterend met Autumn Ball.

Qua stemming valt deze competitiefilm, die Rotterdam deelt met Sundance,  daar nog mee te vergelijken, stilistisch is het een heel ander beest. Verwacht zoiets als Roy Andersson meets David Lynch, met vleugjes Kubrick en vintage Jos Stelling.   Lees verder »

Filmfestival graaft meesterwerkje op

anothergirlSoms is een zinnetje in de festivalcatalogus genoeg om van een volkomen onbekende film een must-see te maken. Een zin als deze bijvoorbeeld: ,,Sommige mensen beschouwen The Blair Witch Project als het begin van digitaal filmmaken zonder budget. Daarom is het nuttig om Another Girl, Another Planet te herontdekken – een veel betere film van Michael Almereyda, die deze poëtische speelfilm opnam met PixelVision, letterlijk een stuk speelgoed, dat beschouwd kan worden als voorloper van Direct Video.’’ Lees verder »

Alsof wij Chinese propaganda herkennen

City_Of_Life_And_Death_Film_still_1Exotische propaganda, herkennen wij dat? Welnee. City of Life and Death is namelijk een ordinaire Chinese propagandafilm. Ik werd hierop gewezen door de Duitse regisseur Florian Gallenberger. Goed, hij heeft een belang. Onlangs draaide in de bioscoop zijn niet zo beste film over hetzelfde onderwerp: de ‘verkrachting van Nanking’, de door de buitenwereld nauwelijks opgemerkte  massaslachting na de inname van de toenmalige Chinese hoofdstad door Japanse troepen in 1937. China claimt 300.000 doden tijdens deze wekenlange Japanse furie. Lees verder »