dinsdag 8 juni 2010 door Wilfred Takken
Het eerste wat straathond Sjarik doet als hij verandert in een mens, is roken. Het tweede is vloeken, het derde is de balalaika spelen. Daarna begint het moorden: hij terroriseert de straten van Moskou als kattenmepper.
Gisteravond ging op het Holland Festival in Amsterdam de opera A Dog’s Heart van Alexander Raskatov in première. De opera is gebaseerd op de novelle Hondehart (1925) van Michail Boelgakov. Die schreef een geestige, gruwelijk rake satire over de geboorte van de Nieuwe Mens, de Sovjet-mens. De communistische ideologie zag die mens als van een hoger, bevrijd soort, maar Boelgakov zag het somberder in. Zoals professor Filipp Filippovitsj de hondmens schept, zo schiep de burger de proletariër. En toen die eenmaal zijn schepper overschaduwde werd ‘het moorden regelmatig als de bewegingen van een regiment soldaten.’ Lees verder »
Geplaatst in Algemeen, holland festival, Klassieke muziek, Theater | 1 reactie »
zaterdag 22 mei 2010 door Wilfred Takken
Geen vragen over Kate Winslet of over James Bond, was de voorwaarde. Verder mocht ik vragen wat ik wilde aan regisseur Sam Mendes, beroemd van zijn film American Beauty.
Mendes regisseerde twee toneelstukken van Shakespeare die begin juni in het Holland Festival zijn te zien. Daarover ging ik hem interviewen. Eigenlijk was ik alleen geïnteresseerd in Shakespeare, maar door het verbod kreeg ik toch de neiging om naar die andere twee beroemdheden te informeren. ‘How’s the wife, Sam?’ Lees verder »
Geplaatst in Algemeen, Cultureel Supplement, Film, Theater | Reageren uitgeschakeld
vrijdag 21 mei 2010 door Francine van der Wiel
Met haar rug naar het publiek staat Anne Teresa de Keersmaeker naast de zangeres, ontroerend klein en tenger. Alsof ze zonder het gewicht van haar stoere bergschoenen zou wegzweven. Nadat het laatste deel van Mahlers Lied von der Erde, Der Abschied is ingezet, begint zij voorzichtig te bewegen, eerst als schaduw van zangeres, dirigent, fluitist of strijkers op het toneel, later haar eigen dansinstinct volgend.
Elke pas is een poging de muziek te verinnerlijken en tegelijk via haar lichaam te communiceren. Als ze zich een weg tussen de musici heeft gebaand, bezweert ze de aarde of spreidt ze, achteroverbuigend, vol overgave de armen. Tenslotte kan ze alleen nog roerloos luisteren bij de beroemde slotwoorden ‘Ewig, ewig’. Lees verder »
Geplaatst in Cabaret, Dans, Theater | Reageren uitgeschakeld