De Gouden Leeuw van het 67e Filmfestival van Venetië gaat naar Somewhere van Sofia Copolla. Dat betekent een rondje voor collega Bor Beekman van de Volkskrant die vanochtend, naast het zwembad van hotel Excelsior, dit alles volstrekt correct voorspelde. De redenering: de competitie in Venetië was dit jaar kwalitatief hoogstaand en hoogst gevarieerd, maar er was niks dat er heel opwindend bovenuit sprong, zoals de film Lebanon vorig jaar. Dus wint de film die iedereen op de tweede plaats heeft staan: Somewhere. Een film waaraan je geen hekel kan hebben: grappig, fijnzinnig geobserveerd, maar qua toon en verhaal ook een herhalingsoefening na Lost in Translation.

Lees verder »

UPDATE: 22 september – Phoenix opnieuw bij David Letterman.

Deze week ging  in Venetië de geruchtmakende documentaire I’m Still Here in première, over de implosie van gelauwerd acteur Joaquin Phoenix, die in 2008 verklaarde rapper te worden, een baard en buik liet groeien en zich slechts met zonnebril en Blues Brother-kostuum op in het openbaar vertoonde.  Het moest uit zijn met de leugens, zegt Phoenix in I’m Still Here. Hij wil niet  langer een marionet zijn: vanaf  nu krijgen we de ware Joaquin Phoenix te zien. En mijn god, want een monster is dat. Lees verder »

De laatste acht films van de 24 films tellende competitie van het filmfestival van Venetië. Dit weekeind weten we waar de Gouden en Zilveren Leeuwen eindigen, alsmede de Volpi Cups, de Osella’s, de FIPRESCI en het kleine grut. Opnieuw: Twitterrecensies en voorspellingen over de prijzen en de toekomst in Nederland – beide grotendeels gebaseerd op persoonlijke speculatie.

Noi credevamo, Mario Martone. Plechtig, glossy kostuumdrama van Italiaanse RAI over de Risorgimento, de Italiaanse eenwording in de 19e eeuw. Leiderschapscultus, nationalisme, klassenstrijd: alles passeert de revue tijdens lange, intense gesprekken bij kaarslicht. Historisch accuraat, overdonderende romantische score, maar lijkt met zijn ruim drie uur geschikter als miniserie op televisie. Lees verder »

Wat ik nu al moet terugnemen: ik voorspelde dat het betoverende Russische Silent Souls in Nederland slechts een toekomst op het Rotterdamse Filmfestival, inmiddels heeft Cinéart hem aangekocht. Toch een bioscooprelease?  Ik zal er vast nog veel vaker naast zitten, maar we gaan onverdroten voort: Twitterrecensies over het tweede deel van de competitie van het filmfestival van Venetië, met clips (indien mogelijk) en speculatie of hij in de prijzen zal vallen en hoe wij hem in Nederland kunnen zien.

Potiche, François Ozon. Verrukkelijk dwaze campkomedie over de emancipatie van huisvrouw Catherine Deneuve in de jaren zeventig tot moederlijke fabrieksdirecteur en politica. Qua sfeer helemaal 8 Femmes, compleet met musicalachtige intermezzi.

Prijzen: denkt het toch niet. Nederlandse toekomst: bioscooprelease. Lees verder »

Morgen een interview met regisseur Robert Rodriguez over zijn ‘Mexploitatiefilm’ Machete. Het begon  allemaal met Grindhouse, een ‘double bill’  (dubbelfilm) van Quentin Tarantino en Rodriguez. Grindhouse viel in 2007 goed bij de critici, maar flopte commercieel. (Al maakte de dvd-verkoop veel goed) In Nederland werd ‘ie in twee delen uitgebracht: Planet of Terror (Rodriguez) en Death Proof (Tarantino)

Het tweeluik moest de ervaring van het kijken naar  een lowbudget exploitatiefilm in een drive-inn of een pornobios in de ranzige jaren zeventig recreëren, compleet met vlekken, tikken en haartjes op de film. En met neptrailers van ‘coming attractions’. Lees verder »

Voor de echte cinefielen: de competitie van het 67e filmfestival van Venetië tot zover. Met Twitterrecensie en voorspelling: valt ‘ie in de prijzen in Venetië en wat is zijn Nederlandse toekomst?

Black Swan, Darren Aronofsky. Briljante lichaamshorror in de balletwereld. Over the top. Hele cast loopt op zijn tenen. Grootmeester Aronofsky bouwt aan zijn oeuvre.

Valt in de prijzen: ja, en Oscarnominatie voor Natalie Portman. Nederlandse toekomst: bioscooprelease. Lees verder »

Venetië is al in zijn derde dag. We hebben al een Tarantinoshow gehad en een gala rond de Chinese actiekoning John Woo (invloedrijk stylist en uitvinder van het kogelballet in slowmotion en de ‘Mexican standoff’ waarin drie, vier of tien man elkaar minutenlang onder schot houden). En een boel films, waarover ik u binnenkort in Twitterstijl over bijpraat. Tijd voor bloggen had ik nog niet: teveel films, interviews, persconferenties en geregel. Vooral dat laatste, want in Venetië zijn de zaken losjes georganiseerd en zo moest ik driemaal van kamer wisselen voordat ik er één had met bevredigend internet.

Het Lido staat in de steigers. Hart van het festival is het casino, een granieten bunker met grimmige zuilen van Mussolini. Een gebouw in verval, vlak voor de deur wordt aan een nieuwe versie gewerkt. Of gewerkt, Lees verder »