5. 45 The King’s Speech is zoals verwacht de winaar van de Oscar voor beste film. Met vier Oscars in toaal haalde de film  geen klinkende overwinning, zoals vaak bij de Oscars het geval is. Meest verrassend waren de vier Oscars voor Inception, zij het vooral in de technische categorieën. De Oscarshow was opgefrist en had een straf tempo, maar weinig sfeer. Vooral presentator James Franco leek er niet helemaal bij met zijn hoofd. Maar de Oscaruiteiking was in ieder geval een minder lange zit dan in voorgaande jaren.

5.33 Zoals iedereen verwachtte: Natalie Portman (Black Swan) en Colin Firth (The King’s Speech) winnen de Oscars voor beste acteur en actrice. Beiden hadden eigenlijk geen echte concurrentie in hun categorie, omdat ze zo duidelijk een van de grote rollen van hun carrière speelden; dit waren de minst spannende categorieën dit jaar.

5.10 Beste regie naar Tom Hooper, voor The King’s Speech, en niet naar David Fincher, voor The social Network. Dat betekent dat de Oscar voor  beste film vrijwel zeker naar The King’s Speech gaat. De Oscars voor beste regie en beste film gaan vaak naar dezelfde film. Vooraf was er veel speculatie dat de prijzen dit jaar gescheiden zouden worden (regie naar David Fincher), beste film naar naar The King’s Speech. Maar de Academy houdt vast aan de traditie. Lees verder »

Wat moet je doen om het in Hollywood te maken? Paul Verhoeven, Jan de Bont en Pieter Jan Brugge weten het wel. En ze willen jong Nederlands talent van die kennis laten meeprofiteren.

In Hollywood is een netwerk opgericht, de Holland Hollywood Connection, waar 50 Nederlanders die succesvol werkzaam zijn in de entertainmentindustrie in Hollywood, zich bij hebben aangesloten. Onder wie de drie bovenstaande Grote Namen.

Het netwerk is opgericht door het Nederlandse consulaat-generaal in Californië, dat onder de Nederlanders in Hollywood een toenemende behoefte proefde om een hechtere gemeenschap te vormen. Niet alleen om gezellig te borrelen maar ook om beroepsmatig meer samen te werken. Het netwerk moet de positie van Nederlanders in de Amerikaanse entertainmentindustrie versterken en betere kansen voor hen helpen creëren. Daarbij kwam ook het idee op om in Hollywood een kweekvijver van nieuw Nederlands talent te vormen. Lees verder »

Sinds het begin van dit jaar waren een paar dansvoorstellingen met film als uitgangspunt. Wat daar bijzonder aan is? Eigenlijk niets. Alles kan immers als inspiratiebron dienen. Toch worden filmscripts veel minder als vertrekpunt voor een choreografie genomen dan bijvoorbeeld literatuur of beeldende kunst.

Weinig choreografen vertellen filmverhalen na. De Britse choreograaf Matthew Bourne, specialist in het bewerken van balletklassiekers tot populaire kaskrakers, waagde zich slechts één keer gewaagd aan een filmscript: Tim Burtons Edward Scissorhands. Lees verder »

Vijftig woorden hebben de eskimo’s voor sneeuw; het is een bewering waarvan nu waarschijnlijk nog vaker gezegd wordt dat het niet waar is dan dat het wel waar is. De Inuit hebben helemaal geen vijftig woorden voor sneeuw.

Er is – helaas, misschien, want het is wel zo overzichtelijk en wel zo romantisch – geen verband tussen het belang van iets is in een bepaalde cultuur en hoeveel woorden er voor dat iets zijn. Bakkers hebben niet meer woorden voor brood; ze zeggen gewoon vaker brood. Vijftig woorden voor sneeuw is ook wel extravagant als je bedenkt dat vijftig woorden überhaupt genoeg zijn om je te kunnen uitdrukken. Lees verder »

Werner Herzog maakt speelfilms en documentaires en volgens mij zijn die documentaires veel beter dan de speelfilms; beter dan de meeste speelfilms, eigenlijk. Daarom is het zulk verheugend nieuws dat Herzog nu, na een paar speelfilms, waarvan de laatste nog niet in Nederland is uitgebracht, weer een documentaire gaat maken. Meestal is kunst pas nieuws als het af is – iedereen kan plannen maken – maar elke regel heeft uitzonderingen en ditmaal zijn het er wel drie, want het gaat niet alleen om het feit dat Herzog een documentaire gaat maken, ook waarover en hoe doen watertanden: een documentaire over de prehistorische kunst in de Franse grot Chauvet gefilmd in 3D. Lees verder »

Het was in de jaren negentig dat collega Hans Beerekamp enthousiast en dromerig sprak over een programma dat hij op de Duitse televisie had gezien. Er reed een camera mee op de locomotief van een trein die door Duitsland reed en de opgenomen beelden werden zo maar uitgezonden. Zo maar. Ook als er niets bijzonders te zien was. De hele nacht.

Lees verder »

Eindelijk: boegeroep na afloop van een film op de Berlinale. Hier blijkt de regel: vijf seconden dun applaus van de pers is beleefde afkeuring, tien seconden instemming. Maar na Jud Süss: Film ohne Gewissen bleef het even akelig stil en daarna klonk hoog op de balkons boegeroep. Samen met mijn Vlaamse buurvrouw besloot ik even te applaudiseren. Deze film verdient het.
Lees verder »

Bestaat Mr. Brainwash ? Doorgebroken als kunstfenomeen in Los Angeles in 2008, mocht hij al de cover van Madonna’s CD Celebration ontwerpen. Berlusconi schijnt werk van hem te hebben gekocht.

Mr. Brainwash lijkt een hoax van de mysterieuze Britse street artist Banksy te zijn. (Hier alles over hem op YouTube) Of niet? De Berlinale toonde afgelopen weekeind de documentaire Exit Through the Gift Shop waarin Banksy de opkomst van zijn protegé Mr. Brainwash van bijtend commentaar voorziet. Laat ik mezelf maar eens uitgebreid quoten: Lees verder »

Het is Berlinale-directeur Dieter Kosslick kennelijk ernst dit jaar. Quote du jour: ‘Mensen hebben behoefte aan relevantie.’ De openingsfilm van zijn Berlijnse festival, dit jaar zestig jaar oud, is derhalve een welbewust antiglamoureuze vertoning: de Chinese arthousefilm Apart Together met bejaarde Chinese sterren. En toch konden de Berlijners het niet laten: roepende fotografen, gillend publiek, mooie meisjes die je belaagden met borden: tickets please.

Een trendbreuk? Lees verder »