De Amsterdam Fringe heeft een groot hart waarin ook ruimte is voor freakshows en striptease. In “The Freak and the Showgirl” conbineert het duo Julie Atlas Muz en Mat Fraser beide louche genres.

Mat Frasers moeder slikte in de jaren zestig het omstreden zwangerschapsmedicijn Softenon waardoor Fraser slechts twee rudimentaire armpjes heeft, zonder duimen. Hij noemt zichzelf The Modern Day Seal Boy, als verwijzing naar de vooroorlogse artiest Sealo The Sealboy met ongeveer dezelfde afwijking. Hij benadrukt dat freaks niet zielig zijn, en zeker niet worden uitgebuit: ,,Freakshows geven gehandicapten de kans om een cool rock ‘n’roll-leven te leiden”.

Lees verder »

Op de opening van het Theaterfestival, gisteravond in de Stadsschouwburg van Amsterdam, waste Joan Nederlof een schouwburg vol theatermakers de oren met haar toespraak ‘De Staat van het Theater’.

Volgens de actrice van Mugmetdegoudentand moeten theatermakers zich duidelijker uitspreken over de noodzaak van theater, om kunstsubsidies te rechtvaardigen, nu regeringskandidaten VVD en PVV deze willen inperken of afschaffen. Het theater zou meer verbinding moeten hebben met de hedendaagse wereld.  De theatermaker moet functioneren als ethische „wetgever van de wereld”, die voorop loopt in de in de discussie over de inrichting van onze samenleving. „Hij moet proberen in zijn tomeloze verbeelding nooit het wezenlijke onderscheid tussen goed en kwaad uit het oog te verliezen.”

Lees hier de hele rede:

Lees verder »

Zomerfestivals hebben doorgaans te lijden onder de regen, maar op het Over het IJ Festival werd het te zonnig. De voorstelling De helaasheid der dingen moest vrijdag worden afgebroken omdat de hoofdrolspeler oververhit raakte. Plots wreekte zich dat veel voorstellingen op de Amsterdamse NDSM-werf binnen zijn. En het is al zo’n fysieke voorstelling. Rogier Schippers, als de drinkende vader, zag eruit alsof hij spoedig zou overlijden. Maar dat is ook zijn rol.

Lees verder »

Ver weg en toch heel dichtbij. Voor zijn toneelstuk Nacht op het Over het IJ Festival heeft Thibaud Delpeut een manier gevonden om buitentheater op een moeilijke plaats  – in dit geval een weiland bij Zunderdorp net boven Amsterdam – toch verstaanbaar te maken.

Lees verder »

FC Bergman snapt er niets van. Doen de jonge Vlamingen zo’n leuke show met hun eigen huisdieren – de grote hit van het Over het IJ Festival – is de Dierenbescherming al drie keer langs geweest in Amsterdam-Noord om het gesol met dieren af te keuren.

Goed, je billen afvegen met een wit konijntje, masturberen met een levende muis in je

Lees verder »

Met een minimalistisch optreden van de studenten van Brusselse dansopleiding P.A.R.T.S. is vanavond in Amsterdam het ITs festival geopend.  Op het festival presenteren dans- en theaterstudenten zich voor het eerst aan de wereld. Wederom veel studenten uit het buitenland, uit Leeds, Riga, Dresden, Manchester, Giesen, die dit keer ook samenwerken met Nederlandse studenten. Voor de theaterganger blijven die laatsten het interessantste. Je hoopt op het ITs toch de nieuwe Carice van Houten te ontdekken.

Lees verder »

Elf en een half  uur opgesloten zitten met de zwaar overspannen helden van Dostojevksi lijkt geen aanlokkelijk aanbod. En het duurde dan ook even voordat ik gewend raakte aan de stoet van razende, wanhopige, flauw vallende, ijlende en politiek-filosofisch orerende Russen in de marathonvoorstelling i Demoni van Peter Stein die dit weekeinde te zien was op het Holland Festival. Maar ik gaf me na een paar uur toch volledig gewonnen. Tijdens het langdurige slotapplaus, waarbij de 24 Italiaanse spelers enthousiast terugklapten, dacht ik:  ‘Eigenlijk hoort ieder toneelstuk elf uur te duren.’ Marathons zijn verslavend.

Lees verder »

,,Koeien krijgen magneten te eten om al het ijzer te verzamelen dat ze inslikken: blikjes, prikkeldraad, spijkers, bordjes met verboden toegang.’’ Tom Waits vergelijkt in het tijdschrift Mojo het metaal in het koeienlichaam met de vele liedjes die hij in zijn lijf heeft: ,,En het geluid van het ene liedje dat tegen het andere klettert; dat is mijn muziek.’’

De gruizige kroegzanger van warm bier en koude vrouwen is deze maand gastredacteur van Mojo, het tijdschrift voor klassieke popmuziek. De voornaamste reden om dit tijdschrift te kopen is de bijgesloten cd met Tom Waits’ lievelingsmuziek. Het geeft een aardig overzicht van zijn bronnen.

Lees verder »

Aangenaam glimlachende heren en dames die eloquent Rechnitz brengen, een toneelstuk over de Shoah van Elfriede Jelinek. Van alle manieren waarop regisseurs het werk van Jelinek op het toneel zetten, is die van de Münchner Kammerspiele  de sympathiekste. In gala vertellen de daders van hun bloedige soirée, in ondergoed eten ze een eitje op de ochtend na de slachtpartij. Gisteravond stond Rechnitz op het Holland Festival.

Lees verder »

Het eerste wat straathond Sjarik doet als hij verandert in een mens, is roken. Het tweede is vloeken, het derde is de balalaika spelen. Daarna begint het moorden: hij terroriseert de straten van Moskou als kattenmepper.

Gisteravond ging op het Holland Festival in Amsterdam de opera A Dog’s Heart van Alexander Raskatov in première. De opera is gebaseerd op de novelle Hondehart (1925)  van Michail Boelgakov. Die schreef een geestige, gruwelijk rake satire over de geboorte van de Nieuwe Mens, de Sovjet-mens. De communistische ideologie zag die mens als van een hoger, bevrijd soort, maar Boelgakov zag het somberder in. Zoals professor Filipp Filippovitsj de hondmens schept, zo schiep de burger de proletariër. En toen die eenmaal zijn schepper overschaduwde werd  ‘het moorden regelmatig als de bewegingen van een regiment soldaten.’

Lees verder »