‘Als je als kind een droom hebt en je houdt van country, dan heb je het moeilijk’, vertelde Waylon bij zijn optreden in de Maas-zaal aan het begin van de avond. ‘Zoals elke goede muzieksoort het moeilijk heeft in dit land’, voegde hij er aan toe. Hij besloot met: ‘Dus laten we festivals als deze levend houden, dan hou ik de country levend. Ok?’ Waarop de Nederlandse soulzanger een onvervalste country-jerker inzette – en applaus oogstte.

Lees verder »

Veel artiesten roepen dat ze er een party van maken, maar Typhoon en de New Cool Collective maakten er echt een feestje van. Met veel gasten, een juichend publiek en veel knallende muziek.

De bigband van Benjamin Herman legde een solide basis voor de melodische raps van de jonge Typhoon. Bij hem gaat ‘Ik hou van mijn mensen’ vloeiend en ongemerkt over in ‘Ik wil applaus voor mijn mensen!’

Lees verder »

‘Still making jazz, ya know!’, schreeuwde Jamie Lidell na afsluiting van een nummer dat in de buurt van techno kwam. Hij voelde zich ‘crazy’ en het kostte de nerdy zanger geen moeite de gek uit te hangen, met een megafoontje en onsamenhangende praatjes tussen de muziek door.

Even weinig coherentie zat er in zijn set. Geen van zijn nummers leek op de ander. Ik viel binnen bij een lang elektronisch nummer, vol sissende en spatterende geluiden, bedolven onder een harde beat. Daar zong Lidell op vlakke toon You got me up overheen. Daarna kwam de band op en werd het optreden onderhoudender.

Lees verder »

‘Ff wapperen!’ Caro Emerald stond met een grote, rode waaier op het podium in een afgeladen Maas-zaal, en kon wel wat frisse lucht gebruiken.

’Houden jullie het nog een beetje vol?’ vroeg ze ook bezorgd na een ander nummer. Dat ging best, met haar voluit gespeelde clubjazz, waarop een beetje schommelen met je kont de beste reactie was.

Lees verder »

Eind juni verscheen verscheen de nieuwe cd van The Roots. Een hele goede, die je zeker moet beluisteren voor ze zaterdagavond op North Sea Jazz optreden. Zijdezachte melodietjes, soepele zang, lenig stromende raps, een donkerbruine bas, ruisende bekkens, omzwachtelde drums: de intens warme klank van How I got over is overweldigend.

Lees verder »

Op de cartoon zie je leden van de Klu Klux Klan met tussen hen in een zwarte man aan het kruis. Een volwassene geeft zijn fakkel aan een kind, dat ook gekleed gaat in het maatkostuum van de Klan - witte jurk en masker met puntmuts. De man zegt: ‘Toe maar jongen, het is tenslotte jouw snuffelstage.’

De cartoon is van Argibald, pseudoniem van Willem Bentvelzen en hangt in de Vishal in Haarlem.

Lees verder »

Typex gaat het leven van Rembrandt in stripvorm gieten, in opdracht van het Rijksmuseum. Dat werd bekend gemaakt terwijl de tekenaar in Barcelona is, waar hij behoort tot de Nederlandse delegatie tekenaars die de stripbeurs Ficomic bezoekt en waar hij een eigen expositie heeft.

Op de eerste, voorlopige schetsen die Typex maakte, is Rembrandt een gezette man, met een bolle kop. De schilder oogt als een echte levensgenieter. Zeker, beaamt Typex. ‘Dat is wel mijn visie op Rembrandt.’

Lees verder »

De Nederlandse striptekenaars liepen vanochtend nog wat schuchter en onwennig rond in de ruime Nederlandse stand op de Ficomic, de internationale stripvakbeurs in Barcelona, die vandaag open ging. Eregast Nederland had zijn best gedaan. De stand zag er goed uit, met enorme gele stripfiguren aan de uiteinden van de wanden. Er wordt veel werk geëxposeerd, onder meer van Dick Matena, van academiestudenten en van vier Spaanse en Nederlandse generatiegenoten in het autobiografische genre: Floor de Goede, Maaike Hartjes, Gerard Leever en Peter Pontiac. Op de grond zaten studenten op een gekantelde witte kubus te tekenen.

Lees verder »

De Nederlandse tekenaars in de bus naar Barcelona willen op de vakbeurs Ficomic graag contact leggen met Spaanse tekenaars en uitgevers. Maar Robert van der Kroft heeft ook een andere, bijzondere reden. ‘Ik werk al 22 jaar samen met een studio in Barcelona, maar ik heb die mensen nog nooit ontmoet. Dat gaat nu vrijdag gebeuren.’

Van der Kroft tekende vanaf 1975 de klassieke strip Sjors en Sjimmie, tot acht jaar terug. ‘Er is voor het eerst een generatie die opgroeit zonder nieuwe Sjors en Sjimmie’s. De Finse uitgevers van Sanoma zien er helaas geen brood in.’

Lees verder »

In de bus met striptekenaars van Utrecht op weg naar vakbeurs Ficomic in Barcelona bevindt zich ook Sam Peeters, één van de vier leden van stripcollectief Lamelos. Hij heeft net zijn eerste soloboek uit, getiteld In de schaduw van mijn lul.

Peeters (34 jaar) tekende een geheel woordloze strip in harde kleuren, waarbij hij inzoomt op het gras in de schaduw, waar zich een hele stad blijkt te bevinden. Het ritme van de strip is strak, met steeds zes plaatjes per pagina’s. Bijna per twee pagina’s neemt een bijfiguur de hoofdrol mee naar de volgende pagina, voor een nieuwe scène.

Lees verder »