Achter het café staat een oude stadsbus. We krijgen een koptelefoon op en dan stappen we de bus in, voor een reis door Amsterdam-Noord, om kennis te maken met de bewoners en hun verhalen. Ons is aangeraden goed om ons heen te kijken, en terecht.

Dunne Muren is een kleine, delicate voorstelling die de theatergroep Roma B maakt voor het Amsterdam Fringe Festival, even intiem als werelds. Op dit soort surprises van nieuwe, jonge theatermakers – slim bedacht, goed uitgevoerd – hoop je te stuiten bij de Fringe.

Lees verder »

Wat doe je als je multigelaagde muziek, vergeven van tweede en derde stemmen, live moet spelen? Janelle Monáe koos voor veel echo op haar zang. Zo vulde ze gisteravond elke kier en hoek van de kleine bovenzaal van Paradiso in Amsterdam. De hooggekuifde zangeres toonde haar brisante, theatrale persoonlijkheid in een strakke, tot in de details afgestemde en fantastische show, die onderstreepte waarom ze deze zomer is binnengehaald als een nieuwe popsensatie.

Lees verder »

In de foyer krijgt elke bezoeker van de voorstelling Glas een sensor op zijn hoofd geplakt. Eerst wordt met alcohol ons vette voorhoofd gereinigd, dan drukt een medewerker van het bedrijf E-Vitro, sponsor van Theatergroep Powerboat, er een metalen knopje op. Binnen legt actrice Fokke Deelen uit dat ze onze hersengolven gaat meten. Eerst de nulmeting.

Op de Fringe in Amsterdam - een festival voor kleine, alternatieve theatergezelschappen - kom je op rare plekken en gebeuren er vreemde dingen.

Lees verder »

Wie zegt dat het stil moet zijn in een museum? Overal op de beide verdiepingen van The Fruitmarket Gallery in Edinburgh hoor je tergend gepiep en getoeter, als van een speelgoedpiano. Het geluid komt van de trap. Kunstenaar Martin Creed heeft van elke trede een toets gemaakt, die de bezoeker met zijn voeten bedient. Geregeld geeft iemand toe aan de neiging om een paar keer op een tree te stampen of om snel op enkele treden heen en weer te springen. Maar een harmonisch geluid of iets dat aan muziek doet denken, levert het niet op.

Lees verder »

Comedypubliek in Edinburgh is niet bang om op de eerste rij te gaan zitten. Sterker, wie het eerst binnenkomt, zoekt een plaatsje vooraan. In Nederland kijken bezoekers elkaar gemelijk aan als ze een stoel op de eerste rij hebben: o jee, wat gaat ons overkomen? Hier doet het publiek ongedwongen en gretig mee.

Lees verder »

‘I love your cunt. I love your cunt. I love your cunt.’ Het is een half uur na de show van Hans Teeuwen op het Edinburgh Fringe Festival en op de binnenplaats van het zalencomplex waar hij optreedt, zingen drie jonge vrouwen unisono het refrein van zijn scabreuze slotlied, om vervolgens in schaterlach uit te barsten.

De Nederlandse cabaretier, die in Nederland alleen nog optreedt als jazz-zanger, speelt het gehele festival ‘Smooth and painful’, een uur met merendeels vertaalde fragmenten uit zijn programma’s en een langere versie van wat hij vorig jaar op het festival speelde. Aan de T-shirts (‘Groninger cabaret festival’) en opmerkingen te horen, waren er ook aardig wat Nederlanders onder de zo’n tweehonderd man in de zaal.

Lees verder »

‘Wil je comedy zien van 4 of 5 sterren’, fluisteren de folderaars op High Street tegen iedereen die langsloopt. In deze afgezette straat, het middelpunt van het Edinburgh Fringe Festival, verdringt het publiek zich rond de straatartiesten. De folderaars wringen zich er tussen door, met tientallen, vaak verkleed, van middeleeuwse mantel tot halfnaakt showpakje: ‘Hé, sshh, wil je echt lachen?’ Ze zijn overal in de stad. Zelfs als je in de rij staat voor een ander optreden, kun je folders aannemen.

Ze moeten wel, want het aanbod op het festival is overweldigend.

Lees verder »

Het was een vreemd dilemma. Rechts van me zong Al Green ‘Let’s stay together’. Links van me, buiten, wachtte een zomerse hoosbui. Met na 150 meter de tent waarin cultheld Swamp Dogg optrad.

Al Green!

Regen!

Ik nam een sprint, om slechts half doorweekt binnen te komen bij Swamp. Bij de ingang van de tent struikelde iemand die naar buiten kwam over de drempel, en viel languit in een plas. Die was meteen half doorweekt, van voren.

Lees verder »

Daar was ie dan, de daverende drumsolo van Questlove, het brein van hiphopgezelschap The Roots. Hij ging van ingetogen naar zacht naar bijna niks, met ferme klappen tussendoor, in duet met de percussionist, die hem op de voet volgde. Daarna zette hij weer aan, tot het licht uitging en het stil werd, en op de derde tel weer aanging en hij er een snelle reeks tikken uitgooide, die eindigde in een dollemansrit achter zijn kit.

Lees verder »

Een waar hoogtepunt: soulveteraan Lee Fields zingt zijn vervoerende liedje ‘Ladies’ in de Congo-tent. Het nummer ervoor had hij het publiek al laten dansen, maar vanaf het moment dat de gitarist zijn betoverende gitaarlijntje inzet, is het lichaam een losgeslagen schip op de golven. Fields schudt een vuist, iedere keer als de trompet en saxofoon de melodie met een energieshot injecteren. Ook Fields krult mee en smeert zijn ‘Ladies’ breed uit. ‘Laaaadiez!’

In de snellere stukken, als het zweet van hem afspat, zie je dat hij alles geeft: ‘If you take his heart you can make him feel less than a man. And you can make a man feel like a king.’ En dan weer smachtend:  Ladies! Beautiful ladies!’

Lees verder »