Willy Vandersteen, bedenker van de populaire stripreeks Suske en Wiske, tekende tijdens de Tweede Wereldoorlog spotprenten voor een krant die openlijk collaboreerde met de nazi’s. Onder het pseudoniem Kaproen tekende Vandersteen, die in 1990 overleed, spotprenten in het Vlaams-nationalistische dagblad Volk en Staat en in het weekblad De Nationaal-Socialist. Het waren spotprenten met een duidelijke politieke boodschap, tegen de geallieerden, voor het nationaal-socialisme en vaak antisemitisch.

Lees verder »

‘Wilders inspireert niet’, meent een kunstenaar. ‘Hij is te absurd om iets van te maken’, zegt een ander. ‘Hij is een onsierlijk onderwerp’. En zo zou het komen dat het fenomeen Wilders tot nu toe door de kunstwereld slechts aarzelend op de korrel is genomen. Waar rechts-populisten in bijvoorbeeld Italië en Vlaanderen regelmatig door kunstenaars met artistiek activisme en betogingen zijn lastig gevallen, zijn zulke uitingen in Nederland met een lantaarntje te zoeken.

Lees verder »

Deuren gaan open en dicht aan weerszijden van de donkere toiletruimte in de onderbuik van Tuschinski. Ik sta in het midden van de ruimte in een rij, die  zich parallel aan de deuren heeft opgesteld. Hierdoor ontstaat een snelle, hoekige en trefzekere choreografie van meisjes die uit de deuren tevoorschijn schieten en al even snel afgewisseld worden. Het klikken van sloten, het slaan van deuren, het trippelen en stampen van hakken en laarzen geeft een stevige soundtrack.
Mogelijk is mijn hoofd nog wazig van Inception, de film die ik net heb gezien, maar op deze zondagavond zijn alle bezoeksters van de wc’s rond de twintig en prachtig.

Lees verder »

Een paar maanden voor een nog te verschijnen biografie over Roald Dahl, is een geheim schriftje van de in 1990 overleden Britse schrijver opgedoken. Hierin schrijft hij over de dood van zijn zevenjarige dochter.  Olivia, die in 1962 overleed aan een de gevolgen van de mazelen, was de eerste dochter van vijf kinderen die Dahl zou krijgen met zijn eerste vrouw, de zondag overleden actrice Patricia Neal. Met haar was hij dertig jaar getrouwd.

Lees verder »

Het boek Wreck this Journal begint met een waarschuwing: „Als je met dit boek aan de slag gaat word je smerig. Je komt onder de verf of andere rommel te zitten. Je wordt nat. Misschien wordt er van je gevraagd dingen te doen waar je twijfels bij hebt.” Geen doorsnee voorwoord bij een boek. Het is volgens de auteur dan ook niet om bedoeld om te lezen, maar om te „scheppen en vernielen”

Op YouTube en Hyves wemelt het van de filmpjes van mensen, vooral meisjes, die vreemde dingen doen met Wreck this Journal.

Lees verder »

Het is een schattig plaatje, schrijft Paul Steenhuis. De 7-jarige Mia Farrow met vlechtjes bij een groot reclamebord voor ‘Duck and Cover, in 1951. De aanleiding is minder schattig: angst voor een atoomaanval. Vandaag  9 augustus is het precies 65 jaar geleden dat de VS in 1945 de tweede atoombom op Japan,  op Nagasaki dropten. In de jaren daarna groeide de atomic scare tot grote hoogte; aanleiding tot vele films. ‘Duck and Cover’ is de officiële atoomaanval-voorlichtingsfilm van de Amerikaanse overheid  voor kinderen.

Lees verder »

Een Engelse vriend vraagt mij wat een gedoogkabinet is. Hij heeft  net ‘rariteitenkabinet’ geleerd, en vraagt of de structuren iets met elkaar te maken hebben. Hoe leg ik hem uit wat een kabinet is, laat staan een gedoogkabinet?

Lees verder »

Een liedje om zichzelf moed in te zingen, schrijft muziekrecensent Jan Vollaard in de necrologie over zanger Bobby Hebb. Meer wilde Hebb niet bereiken, toen hij in november 1963 zijn popklassieker Sunny schreef. Het was de dag na de moord op John F. Kennedy en tot overmaat van ramp werd bij een caféruzie zijn broer Harold doodgestoken, zelf ook een veelbelovend zanger.

Lees verder »

Jarenlang had ik een tandarts die uiterst summier te werk ging. Hij zat al klaar wanneer ik de wachtkamer betrad. De deur naar zijn behandelkamer stond open.

Het is mogelijk dat ik zijn enige patiënt was. Ik heb er in ieder geval nooit iemand anders gezien.

Ik durfde hem niet goed te vragen naar andere patiënten. Ik wilde hem niet in verlegenheid brengen. Hij gedroeg zich al zo ongemakkelijk als ik ‘goedemorgen’ zei.

Lees verder »

Stilte bestaat niet. En áls ze al bestaat, zullen wij mensen haar nooit horen. De Amerikaanse componist John Cage (1912-1992) realiseerde zich dit toen hij ooit een volgens wetenschappelijke maatstaven volledig geluidsdichte en akoestiekloze ruimte betrad op een universiteit. Hij hoorde toch twee geluiden: het bonzen van zijn hart, en een hoge toon die volgens de aanwezige technicus van zijn zenuwstelsel kwam. Volgens recentere inzichten had hij waarschijnlijk een lichte gehoorbeschadiging, tinnitus. Hoe dan ook constateerde Cage dat „er tot mijn dood altijd geluiden zullen zijn. En ook daarna. Men hoeft zich over de toekomst van de muziek geen zorgen te maken.”

Lees verder »