Arme Stanislavski, denk ik vaak. De laat negentiende-eeuwse Russische regisseur Konstantin Stanislavski staat in de toneelgeschiedenis te boek als de grote verprutser van het theaterwerk van Anton Tsjechov. Er kan in de Nederlandse schouwburgen geen opvoering zijn van De kersentuin, De meeuw of Drie zusters of de regisseur verwijst met afkeer naar het verderfelijke realisme dat Stanislavski toepaste. Hij was de eerste regisseur van Tsjechov en verbonden aan het Moskous Kunsttheater.

Lees verder »

‘Gesprekken die we ‘s nachts voeren hebben een heel andere kleur dan de gesprekken van overdag,’ zegt regisseur Thibaud Delpeut wiens voorstelling Nacht een van de hoogtepunten vormt van het Oerol Festival. ”s Avonds laat raakt de beschaving op drift, mensen zeggen elkaar hard de waarheid en het laagje vernis bladdert van onze cultuur.’

Lees verder »

De sfeer  ‘s avonds op Almere Strand bij de eerste grootschalige locatievoorstelling van dit seizoen oogt vertrouwd: van heinde en verre stromen toeschouwers toe. Men is gewapend met warme dekens, regenjassen, stevig schoeisel. En de gemoedstoestand van het publiek is zonder meer zonnig en verwachtingsvol te noemen. Het vaak avontuurlijke, zomerse buitentheater is begonnen.

Lees verder »

Het decor van de voorstelling De Laatste Dichters ademt de sfeer van de New Yorkse wijk Harlem: vuilnisbakken, zwarte olievaten, een stalen trap. Hier, aan de 125th Street op de hoek met Lenox Avenue, verzamelden zich The Last Poets. Eind jaren zestig formeerden ze zich tot poëten met een politieke boodschap. Ze waren trots en zwart en vochten voor Afro-Amerikaanse zelfverheffing.

Lees verder »

„Ik vond het mijn taak als Dichter des Vaderlands om meer medeburgers met de dichtkunst te laten kennismaken”, schreef dichter Driek van Wissen vorig jaar in deze krant. Hij trad op voor plattelandsvrouwen, in tbs-inrichtingen, jeugdhonken en bejaardenhuizen. Deze houding sierde hem. Deze week is hij op 66-jarige leeftijd overleden aan een hersenbloeding in Istanbul.

Lees verder »

Zeshonderd dagen vechten de soldaten aan een front in een gevaarlijk buitenland. De vrouwen wachten. Met de terugkeer komt ook het tragische nieuws binnen: zoon Leander van generaal Hektor is omgekomen, zijn lichaam mishandeld. Moeder Iona raakt op verstikkende wijze bevangen door het verlies. „Hoe heet een moeder die haar kind verloor?” vraagt ze zich af. Een koor van zwart geklede vrouwen staat haar bij in rouwbetoon.

Lees verder »

De legendarische blueszanger Captain Beefheart and The Magic Band deden in de jaren zeventig en tachtig met enige regelmaat Nederland aan. In 1972 was de Captain te bewonderen in het Amsterdamse Concertgebouw, in 1980 trad hij op in Paradiso, de Stadsschouwburg van Groningen en zelfs het tot dansgelegenheid verbouwde etablissement De Brinkhoeve in het Drentse Roden. Organisator van popconcerten Robb Kauffman haalde hem daarheen.

Regisseur en tekstschrijver Ko van den Bosch van het Noord Nederlands Toneel is al jarenlang gefascineerd door zanger, schilder en muzikant Captain Beefheart, die als Don van Vliet in 1941 in Glendale, Californië werd geboren.

Lees verder »

Theaterfestival Oerol is met 100 duizend bezoekers een groot succes. Popgroep Bløf zingt er over de zee, Tryater brengt rauw theater.

Matrassen in alle kleuren en maten vormen de achtergrond van de hevige voorstelling Discopigs door het Friese gezelschap Tryater. De matrassen zijn oud; het craquelé van smoezeligheid schetst de sfeer waarin buurjongen en buurmeisje Beer en Baarch naar de wereld kijken. Zijzelf zijn zuiver en puur, ze zijn op dezelfde dag geboren en hebben een band voor het leven, waar niemand aan mag tornen. Totdat het verlangen van het meisje naar een ander leven, naar een tedere liefde, te innig wordt. Ze vraagt naar de kleuren van de liefde. Grauwgrijs als de zee, of blauw misschien. Ze kiest voor blauw, haar gelukskleur.

Lees verder »

Theatermakers op Oerol maken optimaal gebruik van de omgeving en de locatie: van file op het strand tot schimmen in het bordje ‘nooduitgang’.

Een decor van tachtig meter breed en een immense diepte: deze afmetingen zijn ondenkbaar in het reguliere theater, maar niet op het theaterfestival Oerol. Dwars over het strand van West-Terschelling loopt een eindeloze strook toneelasfalt. Hier is de hedendaagse samenleving, gericht op snelheid en vooruitgang, tot stilstand gekomen. Een vrachtwagen, de Jaguar van het puissant rijke echtpaar: ze staan vast, in gedeelde woede van de automobilisten.

Lees verder »