Pierre Bokma stond gisteravond met het script in zijn hand op het podium van de Stadsschouwburg in Haarlem. Net als Tjitske Reidinga, Olga Zuiderhoek, Arjan Ederveen, Huub van der Lubbe, Lottie Hellingman en de andere acteurs die daar Heerlijk duurt het langst  kwamen spelen – het uit 1965 daterende musicaldebuut van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink, met klassiek geworden nummers als Zeur niet, Kom Kees, ‘t Is over en Op een mooie pinksterdag.

Een theatervoorstelling was het niet, want de enige mise en scène bestond uit het juiste loopje naar de juiste microfoon. Maar er zat wel publiek bij. En dat was getuige van een „generale repetitie” voordat de spelers volgende week naar de opnamestudio gaan om de musical als hoorspel (of „radiomusical”) op de band te zetten.

Lees verder »

In de jaren vijftig leverde Mitch Miller hits aan de lopende band af, met vocalisten als Rosemary Clooney (Tennessee Waltz),Patti Page (How much is that doggie in the window), Frankie Laine (High Noon) en Guy Mitchell (My truly, truly fair).

Lees verder »

Jan Marijnissen heeft André van Duin niet goed begrepen, denk ik. Van de zeventien tv- en filmfragmenten die de eerste Zomergast van dit seizoen liet vertonen, was er één afkomstig uit een Van Duin-show uit de jaren zeventig. Geen sketch die al honderd keer is herhaald, maar een tamelijk onbekend nummer – het was volgens Marijnissen nog een heel karwei geweest om het te vinden.

Lees verder »

De Poelifinario, de grootste cabaretprijs, telt deze keer zes nominaties: Claudia de Breij, Marc-Marie Huijbregts,
Jeroen van Merwijk, Mike (Boddé) & Thomas (van Luyn), Eric van Sauers en Jeroen Zijlstra. Eind september wordt de winnaar bekendgemaakt. Maar nu al is duidelijk wat een rijkgeschakeerd seizoen dit was.

Laat ik zelf ook eens even voor jury spelen. Ben ik het eens met dit topperslijstje? Grotendeels wel, al mis ik de sardonische moralist Vincent Bijlo en de uit Turkije teruggekeerde Nilgün Yerli. Wie cabaret ziet als een lachspiegel waarin de stand van het land wordt gereflecteerd, kreeg immers ook bij hen veel te beleven.

Lees verder »

Ze was een ranke schoonheid die bij een open decorraam, met uitzicht op een beregende straat, het intens verdrietige Stormy Weather stond te zingen, met een pure stem, vervuld van weemoed en verlangen.

Haar optreden vormde in 1943 het muzikale hoogtepunt in de gelijknamige filmmusical, waarna ze dat nummer haar leven lang bleef zingen. Maar in de latere versies klonk het allengs brutaler en bozer, bijna agressief, als een wanhopig verwijt aan de minnaar die haar in de steek had gelaten.

Lees verder »

Toen de Annie M.G. Schmidtprijs vorige week werd uitgereikt aan het nummer Nachtkaravaan van cabaretière Sara Kroos, tekstdichter Arthur Japin en componist Martijn Breebaart, was het natuurlijk prompt op Radio 2 te horen. Dat is de enige radiozender die nog ruimte biedt aan cabaret en kleinkunst.

Ergens anders is het niet te horen. Ja, een optreden in Pauw & Witteman. Maar de radio heeft voor zo’n bekroond lied nergens anders zendtijd dan op Radio 2.

Lees verder »

Zou er nog een jong publiek te vinden zijn voor de traditionele jazz? Het lijkt onwaarschijnlijk, want het is muziek die zelden meer kan worden beluisterd. De strak gesyncopeerde swingstijl van de Amerikaanse jazz-pioniers uit de jaren twintig is allengs verworden tot het boerenbont-getetter dat op braderieën en VVD-samenkomsten vaak voor jazz doorgaat.

Het etiket dixieland, dat op die muziek is geplakt, staat hooguit nog model voor oubolligheid. Het zijn de klanken waarop oudere aanwezigen nog wel eens een dansje willen doen, al was het maar om de herinneringen die standaardnummers als Tiger Rag en When the Saints…  oproept aan de middelbareschoolfeesten uit de jaren vijftig. Maar met nostalgie trekt men geen nieuwe aanhang.

Lees verder »

De 35-jarige huisvader Jan van Maanen is  gisteravond de winnaar geworden  van het cabaretconcours van het  Amsterdams Kleinkunstfestival.  Hij kreeg de jury- en de publieksprijs. De jury noemde hem „een  verrassende persoonlijkheid” en  prees „de consequent volgehouden vorm” van zijn optreden.

Lees verder »

Toen de eerste steen voor de wederopbouw van het Nieuwe de la Mar Theater in Amsterdam werd gelegd, in september 2008, was Piet Meerburg erbij. In een rolstoel, verzwakt, maar vrolijk herinneringen ophalend met Joop van den Ende, de nieuwe eigenaar van het theater dat 35 jaar lang door Meerburg was gerund – in de tijd dat hij ook nog directeur van diverse bioscopen was en coproducent van vier grote musicals. „Een totaal gespleten leven,” noemde hij het zelf, maar het ging allemaal om hetzelfde: de vanzelfsprekende wijze waarop hij artisticiteit en zakelijkheid liet samengaan. Zondag is hij in Amsterdam overleden, 90 jaar oud.

Lees verder »

De Nederlandse versie van de musical Mary Poppins, een productie van 11 miljoen euro, is gisteravond in première gegaan in het Circustheater in Scheveningen en blijft daar doorspelen zolang er voldoende publiek op afkomt. Er komt geen tournee, want rondreizen zou gekkenwerk zijn met een show op dit formaat.

Lees verder »