En ja hoor, er wordt alweer voorzichtig gedanst in Ahoy. In een bomvolle Nile speelt Stevie Wonder ten dans, en dat is het soort verzetje dat het publiek nu goed kan gebruiken. Uiteraard passeren de bekende hits de revue, maar er is ook tijd voor rustiger, intiemer momenten, zoals een versie van Dave Brubecks Take Five op mondharmonica. Toen werd de zaal weer stil, maar deze keer uit bewondering.

Lees verder »

En weer een trauma. Nu staan we hier met zijn allen, gehuld in het oranje. In ons exclusieve North Sea Jazz ‘finaleshirt’, waarvan er duizenden werden verkocht de afgelopen dagen. Maar het heeft niet mogen baten. Twee uur muziek gemist, voor een verloren voetbalwedstrijd. Een WK-finale, oké, maar toch, een voetbalwedstrijd. Dat was het gevoel dat overheerste bij de vele duizenden muziek- en voetballiefhebbers die elkaar verdrongen voor de grote en kleine schermen waarop de wedstrijd live werd uitgezonden.

Lees verder »

Blootsvoets verscheen ze op het podium, want haar bagage was ergens onderweg kwijt geraakt. Dat had nog een ander gevolg, want ook haar shakers zaten nog ergens in een van die koffers. Maar Gretchen Parlato maakte van de nood een deugd, en van twee lege flesjes bronwater, wat bruine rijst en bruine bonen, twee nieuwe shakers. Ze gebruikte ze onder andere tijdens ‘On the Other Side’, in een prachtige maar veel te korte set in de uit zijn voegen barstende Missouri-tent.

Het was het debuut op North Sea Jazz voor de winnaar van de Thelonious Monk Award voor vocal jazz, en onze ‘educated guess’ van de dag: die zien we nog terug, en in een vééél grotere zaal.

Lees verder »

Soms, heel soms, zegt mijn girorekening wel eens tegen me: nu hebben we even genoeg jazzpianisten in de platenkast. Er viel de afgelopen jaren dan ook veel te smullen. Brad Mehldau natuurlijk, maar ook veel jonge Europeanen, zoals de geweldige Franse Serviër Bojan Z, of de Vlaming Jef Neve, om er maar snel even een paar te noemen.

Helaas, moet ik nu tot mijn grote schaamte bekennen, had ik daarbij de jonge Duitser Franz von Chossy even over het hoofd gezien. Dat was dan ook een heerlijke ontdekking, vanmiddag in de Yenisei.

Lees verder »

We kennen Maarten Ornstein (basklarinet, sax), Tony Overwater (bas) en Wim Kegel (drums) al langer onder allerlei namen, maar tegenwoordig luisteren ze naar de naam Jungle Boldie. Een toevalstreffer qua naam, erkende Overwater aan Amanda Kuyper in het NRC Jazz Café, maar wel een naam die ergens voor staat: voor creativiteit, vernieuwing, speelsheid en een beetje brutaliteit.

En dat was te horen in de Yenisei, een van de kleinere zalen in Ahoy, doorgaans een conferentieruimte. “Maar ik geloof wel dat we erin geslaagd zijn het conferentiesfeertje weg te spelen”, aldus Ornstein.

Lees verder »

Dat is ook wat. Net voor altsaxofonist Steve Lehman (“uit Brooklyn, maar wel een rijke buurt”) met zijn octet aan zijn set zou beginnen, barstte er boven het festivalterrein een gigantisch onweer los. Dus net toen de hitte weer wat draaglijk werd in de Missouri-tent, waagden veel muziekliefhebbers zich niet meer door de stortbui naar de achterzijde van de festivalsite. Met een halflege tent als gevolg.

Geheel tegen de festivaltraditie in begon Lehman ook nog eens een half uurtje te laat (zonde, anders hadden we nog wat Christian Scott kunnen meepikken). Maar Lehman verontschuldigde zich netjes en beloofde dan maar wat van de achterstand in te halen door wat sneller te spelen. “Al ben ik wellicht de enige van deze band die daar niet in zou slagen”, grapte hij zelfrelativerend.

Lees verder »

Nog in het NRC Jazz Café werd Christian Scott gefêteerd. De 27-jarige trompettist uit New Orleans is dit jaar de winnaar van de Paul Acket Award, een prijs die wordt uitgereikt aan een artiest die meer aandacht verdient voor zijn uitzonderlijke talent. Hij is er erg opgewonden over, vertelde  hij tijdens eens geanimeerd gesprek met Amanda Kuyper.

De prijs doet hem extra deugd, vertelde hij, omdat North Sea Jazz zijn favoriete festival is. Scott stond hier voor het eerst toen hij amper 17 was en sindsdien komt hij met plezier terug. “Hier komen duizenden en duizenden mensen die echt de  muziek willen horen. En daar kan absoluut niets aan tippen”, zei Scott. Worden er dan ook festivals georganiseerd waar het niet om de muziek draait? “O, de meerderheid. Daar komen mensen om iets te zien, niet om iets te horen.”

Lees verder »

De Cubaanse jazzpianist Ramón Valle stond al eerder op North Sea Jazz, een keer of vier zelfs, schat hij. Maar dit jaar staat hij er voor het eerst met zijn eigen trio, een samenwerking met zijn landgenoot Omar Rodriguez alvo op bass en de Amerikaan Owen Hart jr. op drums.

Die Cubaans-Amerikaanse samenwerking is voor hem heel bijzonder, vertelde hij aan Yael Vinckx in het NRC Jazz Café. “Je creëert samen een nieuwe taal, je moet de muziek voor zichzelf laten spreken.” Voor Valle is het ook de eerste keer dat hij in een trio speelt, en ook dat is voor hem iets bijzonders. Geïnspireerd door het WK voetbal zei hij daarover: “in een trio moet je de bal laten rondgaan, en niet proberen zelf te scoren.”

Lees verder »

North Sea Jazz is een beschaafd festival. Dat zie je aan alles, niet alleen aan het feit dat de meeste meerdaagse bezoekers in een hotel verblijven, in plaats van een tentje op de festivalcamping. Is die er eigenlijk nog bij NSJ, een camping?

Naar een vette hap kan je hier erg lang zoeken. Hamburgers of braadworsten zijn er niet te vinden. Wel gebakken vis (het blijft North Sea), maar ook Thaise wok of andere exotische specialiteiten.

Lees verder »

Een van de thema’s van dit North Sea Jazz Festival is Brooklyn, waar de jonge creatieve geesten van de jazz tegenwoordig bij elkaar om de hoek wonen. Niet dat de jamsessies die ze er houden voor zoiets zorgt als een typische Brooklyn-sound, de musici wonen er vooral omdat het iets goedkoper is dan in Manhattan.

Lees verder »