5. 45 The King’s Speech is zoals verwacht de winaar van de Oscar voor beste film. Met vier Oscars in toaal haalde de film  geen klinkende overwinning, zoals vaak bij de Oscars het geval is. Meest verrassend waren de vier Oscars voor Inception, zij het vooral in de technische categorieën. De Oscarshow was opgefrist en had een straf tempo, maar weinig sfeer. Vooral presentator James Franco leek er niet helemaal bij met zijn hoofd. Maar de Oscaruiteiking was in ieder geval een minder lange zit dan in voorgaande jaren.

5.33 Zoals iedereen verwachtte: Natalie Portman (Black Swan) en Colin Firth (The King’s Speech) winnen de Oscars voor beste acteur en actrice. Beiden hadden eigenlijk geen echte concurrentie in hun categorie, omdat ze zo duidelijk een van de grote rollen van hun carrière speelden; dit waren de minst spannende categorieën dit jaar.

5.10 Beste regie naar Tom Hooper, voor The King’s Speech, en niet naar David Fincher, voor The social Network. Dat betekent dat de Oscar voor  beste film vrijwel zeker naar The King’s Speech gaat. De Oscars voor beste regie en beste film gaan vaak naar dezelfde film. Vooraf was er veel speculatie dat de prijzen dit jaar gescheiden zouden worden (regie naar David Fincher), beste film naar naar The King’s Speech. Maar de Academy houdt vast aan de traditie.

Lees verder »

Filmgenres zitten vooral in het hoofd van de kijker. Misschien werkt het zo: de toeschouwer ziet een film voor het eerst in de bioscoop en krijgt een stroom van soms heftige indrukken te verwerken die niet kan worden stopgezet. Prettig, maar ook enigszins ongemakkelijk, soms zelfs angstaanjagend. Hokjes bieden houvast. Als film x lijkt op film y heeft de kijker iets om zich aan vast te houden en de onrust te bezweren. Die behoefte zou weleens groter kunnen zijn dan de wens om iets nieuws te zien.

Lees verder »

In de recensie van The American wordt de climax van de film ,,rommelig en volstrekt onbegrijpelijk”  genoemd. Lezer Jan Willem Wilkens mailde de redactie met een interessante analyse van de ontknoping van de film. Lees hoe hij The American ziet onder de streep. Let op: bevat spoilers.

Lees verder »

The American, de tweede speelfilm van sterfotograaf Anton Corbijn, is aangenaam genoeg om naar te kijken, maar ontbeert het gevoel van urgentie en innerlijke noodzaak, dat Control, Corbijn’s debuutfilm, in hoge mate had. De in de ruige Italiaanse streek Abruzzo opgenomen film met George Clooney in de hoofdrol, naar een misdaadroman van de Britse schrijver Martin Booth, oogt koud en gaat ook over een ijskoud, onaangedaan personage: moordenaar en wapenmaker Jack. The American onderzoekt wat de grenzen van zo’n kille, op uiterlijke vorm en ritueel gerichte levenshouding zouden kunnen zijn, maar blijft zelf grotendeels binnen de lijnen van wat de Italianen fare bella figura noemen.

Lees verder »

Geen film heeft meer invloed gehad op Mad Men, zo verklaarde onlangs nog Matthew Weiner, de geestelijk vader van deze populaire serie, dan Les Bonnes Femmes (1959) van de Franse regisseur Claude Chabrol, die gisteren op 80jarige leeftijd overleed  in Parijs. Volgens Weiner is Les Bonnes Femmes ,,zonder twijfel de film die het meest bepalend is geweest voor het handschrift van Mad Men. Voordat we de pilot van Mad Men opnamen hebben we zeer goed naar die film gekeken. De problemen van de personages zijn heel klein, maar de film heeft de spanningsboog van een thriller, uit de school van Hitchcock, maar wel met een benadering die veel realistischer is.’’

Lees verder »

Internet verandert veel in de filmwereld. Op websites die besprekingen verzamelen, worden recensies teruggebracht tot oneliners en omgerekend naar een gemiddelde. Filmsterren verliezen hun mystiek door de talloze roddelsites en door zelf te twitteren over hun dagelijkse besognes. Fans kunnen invloed uitoefenen op films nog voor ze klaar zijn, door op blogs intensief de voors en tegens af te wegen van de keuze voor een bepaalde acteur of regisseur.

Maar internet verandert voorlopig nog niet de manier waarop films worden gefinancierd. Daar leek het even op, toen de financiële firma Cantor Fitzgerald, eigenaar van de website hsx.com (Hollywood Stock Exchange), bekend maakte de overstap te willen maken van een spelsituatie naar echte handel.

Lees verder »

Humor was niet haar sterkste punt. Ingrid Bergman streefde altijd naar het hoogste en beste, en het relativeringsvermogen dat  inherent is aan komedie lag haar daarom slecht. ,,Ingrid Bergman wil alleen in meesterwerken spelen’, sneerde Hitchcock ooit. Het allerhoogste, dat was voor haar de rol van Jeanne D’Arc, waarmee ze zich als meisje al vereenzelvigde. Dat leverde de prachtige reli-kitsch op van Joan of Arc.

Lees verder »

Intermezzo, haar succesvolste Zweedse film was Ingrid Bergmans ticket naar Hollywood. Scouts van de producent David O. Selznick zagen de film, daarna ging Selznick zelf kijken en hij haalde haar naar Amerika, voor een remake. Beide versies van de film zijn nu te zien in het Filmmuseum. Welke is beter?

Lees verder »

Haar eerste Oscar (van drie) kreeg Ingrid Bergman in 1944 voor Gaslight, nadat ze een jaar eerder al was genomineerd voor  For Whom the Bell Tolls. Een terechte bekroning, want in Gaslight is Bergman op haar melodramatische best, in een film die nog steeds zeer onderhoudend en spannend is.

Lees verder »

Ingrid Bergman zou heropnamen hebben moeten doen voor Casablanca, ware het niet dat ze haar haar al had afgeknipt voor For Whom The Bell Tolls , de prestigieuze verfilming van de roman van Ernest Hemingway die ze meteen daarna maakte. Daarin speelt de struise Scandinavische actrice de schone Maria, een jong meisje dat gruwelijk heeft geleden onder de Spaanse burgeroorlog, wat haar nadrukkelijke onschuld en naïviteit kennelijk niet in de weg zit. In For Whom The Bell Tolls (1943) is Bergman nog helemaal de natuurlijke, goedhartige jonge vrouw, die de filmstudio’s graag in haar zagen, en waar het Amerikaanse publiek massaal voor viel, maar waar Bergman zelf al snel genoeg van zou krijgen.

Lees verder »