Vandaag begint het 23ste Internationale Documentaire Filmfestival Amsterdam. IDFA-gangers kunnen oude hits ook op de website bewonderen: dat stelt 78 documentaires online beschikbaar. Over de bekende onderwerpen: milieu, oorlog en ander leed, want IDFA is een linkse hobby. Hier kunt u ze allemaal bekijken.
Maar voor thuisbezoekers van het IDFA is DocLab, dit jaar fysiek vooral in De Brakke Grond te zien, veel interessanter. Lees verder »
Pierre Bokma stond gisteravond met het script in zijn hand op het podium van de Stadsschouwburg in Haarlem. Net als Tjitske Reidinga, Olga Zuiderhoek, Arjan Ederveen, Huub van der Lubbe, Lottie Hellingman en de andere acteurs die daar Heerlijk duurt het langst kwamen spelen – het uit 1965 daterende musicaldebuut van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink, met klassiek geworden nummers als Zeur niet, Kom Kees, ‘t Is over en Op een mooie pinksterdag.
Een theatervoorstelling was het niet, want de enige mise en scène bestond uit het juiste loopje naar de juiste microfoon. Maar er zat wel publiek bij. En dat was getuige van een „generale repetitie” voordat de spelers volgende week naar de opnamestudio gaan om de musical als hoorspel (of „radiomusical”) op de band te zetten.
Als ik in het Gentse Caermersklooster na afloop afwezig in een inkijkboek blader, blijk ik een deur te blokkeren. ‘Excuseer’, mompelt een museummedewerker die er langs wil. Ik schuifel opzij, maar het boek zit vast aan een ketting die strak trekt. Ik doe een stap terug en bots bijna tegen de medewerker op. Deins weer achteruit, waarna de medewerker maar met gebogen knieën onder de ketting door kruipt.
Verdomd, denk ik na dit ongemakkelijke dansje: Jacques Tati. Dat krijg je er nou van als je een uur in zijn wereld bent ondergedompeld. Want over deze Franse komiek van klein gestuntel gaat de expositie in het Caermersklooster: geopend tijdens het filmfestival van Gent en nog te zien tot half januari. Lees verder »
Nederland mag dan niet zijn uitgenodigd voor de G20-top die morgen van start gaat in Seoul, toch heeft de bijeenkomst voor wereldleiders wel degelijk een Nederlands tintje. Beeldend kunstenaar Eelco Brand is gevraagd vanavond zijn werk te tonen tijdens de G20 Business summit, een nevenprogramma voor 120 van de machtigste CEO’s ter wereld.
Lou Reed, hogepriester van de zelfkant, die samenwerkt met Susan Boyle, Schotse muurbloem die uitgroeide tot wereldster dankzij haar deelname aan het tv-programma Britain’s Got Talent – het lag niet voor de hand. En toch is die collaboratie sinds gisteren een feit. Toen werd de videoclip gelanceerd bij Boyle’s versie van Reeds klassieker Perfect Day – het filmpje is geregisseerd door Reed.
Soms zou je willen dat je anders, ja: beter, was. En heel goed cello speelde, bijvoorbeeld. Het Muziekgebouw aan het IJ is deze week thuisbasis voor de Amsterdamse Cellobiënnale, lustoord voor cellisten. Wie geen cello speelt, ontwikkelt onmiddellijk de vurige behoefte dat alsnog te gaan doen.
‘De mensen zijn hier een stuk dunner dan in de meeste Europese steden”, zei iemand in een pendelbusje tussen Ataturk Cultural Center en het Tüyap congrescentrum in Istanbul. We keken allemaal uit het raam naar een Turkse mensenmassa. Er ontspon zich een gesprek over buurten in wereldsteden gekoppeld aan eetgewoonten, sociale klasse en smaak. Lees verder »
Sinds het Stedelijk Museum op 28 augustus zijn oude gebouw tijdelijk heropende, heeft het ruim vijftigduizend bezoekers getrokken. Is dat veel, vijftigduizend bezoekers in twee maanden? Volgens de eigen persafdeling wel, die zegt dat het museum daarmee ,,boven de verwachting” zit, en ook zakelijk directeur Patrick van Mil is ,,zeer tevreden”.
De vuilbekkende Mr. Christie met zijn computerstem speelt de hoofdrol in de leaders van het veertiende Holland Animation Film Festival. Hij heeft er geen zin in. Tot Mr. Hitler ingrijpt. Stel je voor dat Mr. Christie je buurman is. Mr. Christie is de hoofdpersoon van de vier leaders, de korte reclamefilmpjes die het Holland Animation Film Festival (HAFF) voor zichzelf liet maken door de Engelse satirische animator Phil Mulloy. Lees verder »
Een aanstekelijke rockfilm, The Runaways, donderdag in de bioscoop. Over zes Californische tienermeisjes die in 1975 bijeen werden gebracht door cultproducer Kim Fowley, die ze uitbuitte, uitschold, opjutte en opstookte. Een hardhandige opvoeding in de ‘school of rock’, in een maalstroom van drank, pillen en seksuele experimenten.
In tijden van glamrock, met rocksterren als Iggy Pop en David Bowie die zich als masochistische meisjes gedroegen, was er behoefte aan een contrapunt: meisjes die zich gedroegen als viriele macho’s, zo redeneerde Fowley. Niks ‘woman’s lib’, maar ‘woman’s libido’. Lees verder »
