Naomi voor de kledingkast
Hoe zou Naomi Campbell gisterochtend voor haar kledingkast hebben gestaan? Wanhopig? Wanhopiger dan anders? Het zal toch al niet gemakkelijk zijn voor een fotomodel om kleren te kiezen. Je wordt er altijd op aangekeken en de mensen willen dat je ze verbluft met je schoonheid. Dat is Naomi Campbell doorgaans wel toevertrouwd. Maar gisteren kon ze niet met zomaar een verbluffende creatie de deur uit. Campbell was namelijk gedwongen te komen getuigen over bloeddiamanten en de voormalige Liberiaanse president Charles Taylor (Lees Model Naomi Campbell kreeg diamanten in 1997). Het gaat erom dat die plicht haar voor een kledingdilemma moet hebben gesteld.
Het Hof zetelt weliswaar in Leidschendam en niet in Parijs of Londen, maar de halve wereldpers – serieus, mode én roddel – zou toch naar haar komen kijken. Dus moest ze schitteren.
Maar ook weer niet té. Kleding luistert nauw in de rechtszaal. Wie sleutelwoorden witness, dress en court intikt, komt via de zoekmachines op sites als Wisegeek , waar experts het belang van de juiste kledij onderstrepen. Jury en rechters zijn gevoelig voor beeldtaal.
Maar die kledingadviezen zijn nogal algemeen. Om een concreter idee te krijgen kon Naomi Campbell zich tot Hollywood wenden. De rechtbankfilm is een typisch Amerikaans genre dat duizenden titels kent en waar ze lukraak in kon grasduinen.
The Accused (1988). Jodie Foster is een hoerig armoedje dat door ellendige jongens in een bar wordt verkracht. Haar advocaat moest de jury ervan overtuigen dat ze het niet aan zichzelf te wijten had. Dus knipte het meisje haar golvende blonde haren af, deed ze haar topje met afzakkende schouderbandjes uit en haar ultrakorte spijkerrok en kwam ze in de rechtszaal zitten met keurige haarpieken (ja, de jaren tachtig, mensen) en een hemelsblauw jasje op een zedig lange rok.
Of Anatomy of a Murder (1959), waarin advocaat James Stewart aan getuige Lee Remick uitlegt dat ze geen strakke broeken en bloezen moet dragen, maar een rok, een korset, platte hakken en horn-rimmed glasses (ja, de jaren vijftig mensen). Als ze in de getuigenbank haar haren losgooit, gaat er een oooeee door de zaal. Deze vrouw is misschien wel te mooi om waarachtig te zijn.
In Leidschendam was er geen jury, maar ook een rechter is onder die toga maar een mens en de vrouwelijke president van het tribunaal Julia Sebutinde was toch al chagrijnig dat Campbell fashionably late binnenkwam, laat staan dat ze dat nog in al te opzichtige haute couture had gedaan.
Maar dat deed ze dus niet. Modebewuste verslaggevers zagen het meteen, Campbell was voor haar doen demurely but stilishly aangekleed. Wel op hoge hakken, maar met een zedige roomkleurige jurk plus vestje van ontwerper Azzedine Alaïa en de haren opgestoken achter een strenge pony. Ik denk dat dit advies niet van een advocaat kwam, maar van een stylist. En het zou me ook niet verbazen als de ontwerper het setje gratis ter beschikking had gesteld aan de onwillige getuige, met het oog op de free publicity. Net als bij het Oscargala. Hollywood is veel dieper in de werkelijkheid doorgedrongen dan wij soms denken.



vrijdag 6 augustus 2010, 18:10 uur
Dieper doorgedrongen dan wij soms denken? Hihi..
vrijdag 6 augustus 2010, 22:13 uur
oppervakkigheid troef NRC/Bas Blokker! En dan te bedenken dat het gaat om een van de meest gruwelijke oorlogen van de 20e eeuw. Alleen in een land die inderdaad lang en vaak in de ‘luwte van de geschiedenis’ gezeteld heeft (Geert Mak) is zoiets oppervlakkig en gespeend van enig realiteitsbesef mogelijk. Ach, Africa is ver weg en we geven ze toch veel geld en wie was die Charles Taylor ook al weer ( Campbell riep ook dat ze niet wist wie hij was!) Hopeloos echt hopeloos, het NRC stevend immer bergafwaarts.
zaterdag 7 augustus 2010, 13:36 uur
@ ann kelland
… een land DIE…
…AfriCa…
…het NRC stevenD…
Als er iets bergafwaarts stevenT, dan is het uw kennis van de Nederlandse taal.
zaterdag 7 augustus 2010, 19:17 uur
Inderdaad, mevrouw Kelland: zoals de heer Jansen al aantoont:u maakt zich ongeloofwaardig.
Gezwollen taal , interessant doenerigheid ( mooi hoor, dat u weet wie meneer Geert Mak is),en ,neem me niet kwalijk,wat weet u, behalve het naspreken van die achtenswaardige meneer, van ons landje in de luwte van de geschiedenis?Hebt u ooit Nederlandse geschiedenislessen en Nederlandse taal gevolgd?Bergafwaarts stevenen? U bent niet eens op een heuvel terecht gekomen.
zondag 8 augustus 2010, 16:15 uur
Mag ik het even opnemen voor mverouw Kelland en voor mijzelf? Kritiek is niet onterecht zodra er een spelfout in staat – was het maar zo makkelijk.
Maar ik wil mevrouw Kelland wel zeggen dat dit stukje de berichtgeving over het Sierra Leone Hof niet vervangt, maar er alleen ditmaal vanuit een ander perspectief naar kijkt. In de krant en op de website hebben de politieke, historische en juridische stukken gestaan over de oorlogen en de moordpartijen en over het tribunaal. In dit stukje, op het cultuurblog, ging het om de verschijning van Naomi Campbell en de invloed van speelfilms daarop.
dinsdag 10 augustus 2010, 14:46 uur
Wat mij totaal niet verbaasd is dat deze afgrijselijke prima donna er ook al niet vies van is om onder ede te liegen. Ik hoop dan ook dat ze straks flink voor meineed wordt aangepakt.
dinsdag 10 augustus 2010, 21:31 uur
VerbaasD! En J. Geelhoed klinkt niet als de naam van een verse inburgeraar.
En voor Bas Blokker: niets mis met zo’n blog. Interessant juist, de verwijzing naar films in de rechtszaal. En getuigt van invoelingsvermogen met vrouwelijke lezres (maar zij niet alleen, denk ik.)Ook ik kon mijn ogen van N.C. niet afhouden en vond haar kleding die ochtend een slimme combinatie van zedigheid, simpelheid en elegance.
woensdag 11 augustus 2010, 20:41 uur
@Vera Illés,
die fout had ik ook al ontdekt, maar toen had ik de reactie al verstuurd. Maar bijzonder geestig dat iemand die zelf fouten in haar reactie maakt (“lezREs” en de spatie vergeten na uw sluitende haakje) over andermans taalfouten loopt te zeuren.
Leer voor eens en voor altijd: niet iedereen is altijd even scherp op alle momenten van de dag. Zelfs de beste redacteuren en journalisten niet.